Доўгажыхарства на 30 % забяспечваецца генамі. Пра гэта расказаў намеснік дырэктара па навуковай рабоце ДНУ «Інстытут генетыкі і цыталогіі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі» Павел Марозік на прэс-канферэнцыі «Ці могуць беларусы жыць да 140 гадоў? Генетычны пашпарт жыхароў Беларусі: раскрыццё генетычнай прыроды доўгажыхарства, даследаванні ў галіне генетыкі старэння і даўгалецця», прымеркаваная да Дня пажылых людзей, перадае БелТА.
Як расказаў Павел Марозік, на нашай планеце існуюць так званыя блакітныя зоны — месцы з анамальна высокай колькасцю доўгажыхароў. Адзін з такіх рэгіёнаў — востраў Сардзінія ў Італіі, дзе пераважна ў сельскай мясцовасці пражывае шмат людзей ва ўзросце больш за 100 гадоў. І шмат у чым гэта асацыявана з іх актыўнасцю ў выглядзе працы на зямлі, малочнай дыетай, кліматам і інш.
«Сучасная навука абнадзейвае, што гены адыгрываюць вялікую ролю ў доўгажыхарстве, але не адзіную. Яны вызначаюць прыкладна 30 % поспеху доўгажыхарства, і гэта стартавыя ўмовы, з якімі нараджаецца чалавек. А ў далейшым, каб рэалізаваць гэты патэнцыял, важныя і медыцына, і фізічная актыўнасць, і харчаванне. Вялікі ўклад у поспех уносяць сацыяльныя фактары. І калі ўсё гэта паспяхова рэалізаваць, то працягласць жыцця можна павялічыць на 10—20 гадоў», — адзначыў Павел Марозік.
Паводле яго, генетыка дае чалавеку інструкцыю, якую ён можа выкарыстаць.
