Справа разглядаецца ў адкрытым судовым пасяджэнні. Па словах дзяржаўнага абвінаваўцы-старэйшага пракурора ўпраўлення дзяржаўнага абвінавачвання і Апеляцыйнага вядзення Генпракуратуры Дзмітрыя Марусава, у ходзе папярэдняга следства па крымінальнай справе, распачатай генеральным пракурорам па арт.127 КК, сабраны доказы вінаватасці Буглая ў здзяйсненні генацыду беларускага народа.
«Ён з першых дзён Вялікай Айчыннай вайны паступіў на службу да нямецкага камандавання. З ліпеня 1941 года стаў кіраваць ваенізаваным падраздзяленнем пры 551-й палявой камендатуры. У наступным перайшоў у падпарадкаванне Гомельскай палявой жандармерыі», — паведаміў журналістам дзяржаўны абвінаваўца.
Ён адзначыў, што ўжо ў снежні 1941 года Буглай узначальваў злачынную групу, затым роту, пасля батальён, названы «белай камандай». Такую назву каманда атрымала, таму як выкарыстала зімовыя маскіровачныя халаты пры ажыццяўленні сваіх акцый і аперацый.
Паводле інфармацыі дзяржабвінавачання, акцыі і аперацыі праводзіліся на тэрыторыі Гомельскай, Магілёўскай і Мінскай абласцей.
Грамадзяне уганяліся на прымусовыя працы. Адбываліся масавыя расстрэлы насельніцтва, адбіралася жыллё і маёмасць, неабходнае для забеспячэння мінімальных жыццёвых патрэбаў.
Матэрыяламі крымінальнай справы сабраны доказы, якія пацвярджаюць 33 эпізоду ажыццяўлення злачыннай дзейнасці Буглая і яго саўдзельнікаў. У ходзе іх было забіта 174 чалавекі, сагнана 77 чалавек у рабства. Больш за тое, насельніцтва пазбаўлена прадуктаў харчавання, адзення і хатняга жывёлы.
Пры адступленні нямецка-фашысцкіх захопнікаў Буглай збег на тэрыторыю Заходняй Еўропы, затым схаваўся ў Злучаных Штатах Амерыкі, дзе і пражываў. Памёр Буглай 22 сакавіка 1990 года, пазбегнуўшы пакарання.
Злачынствы Буглая выкладзены ў 68 тамах крымінальнай справы, матэрыялы якога трэба будзе даследаваць у ходзе судовага следства, каб пастанавіць законны, абгрунтаваны і справядлівы прысуд.
Адказваючы на пытанне журналістаў, ці дапамагалі ў расследаванні крымінальнай справы калегі з іншых дзяржаў, дзяржаўны абвінаваўца адзначыў, што асноўная дапамога была ад калег з Расійскай Федэрацыі. Астатнія дзяржавы на адпраўленыя запыты, як правіла, адмоўчваліся.
У гісторыі суверэннай Беларусі гэта восьмая накіраваная ў суд крымінальная справа ў дачыненні да нацыстаў і іх памагатых.
