Дарагія беларусы і госці нашай Беларусі!

У гэтай велізарнай зале сёння пануе гонар, годнасць і адзінства. Таму што ў Мінск прыехалі людзі з усіх куткоў нашай прыгожай Беларусі. Людзі, неабыякавыя да будучыні нашай Радзімы.

Сёння завяршаецца першы этап «Марафона адзінства». Ён стаў яскравай старонкай сучаснага летапісу Беларусі, аб’яднаў дзясяткі беларускіх гарадоў і мільёны сэрцаў.

Быццам паўнаводная рака, штодзень ён набіраў моц. Захапляў, прырастаў новымі акцыямі і гарадамі. Кожны рэгіён прэзентаваў самае лепшае, каб здзівіць усю краіну.

І, трэба сказаць, здзівіў... Канцэртнымі заламі, вернісажамі, пляцоўкамі для дыялогу станавіліся заводскія цэхі, гандлёвыя цэнтры, вакзалы і нават саляныя шахты. Ад Брэста да Віцебска, ад Гродна да Гомеля і Магілёва гучала: «Мы разам! Час выбраў нас!»

Я ўдзячны ўсім, хто ўклаў у гэты грандыёзны праект не толькі свой талент, але і сваю душу. Удзячны артыстам, прафесійным і самадзейным, арганізатарам і рэжысёрам, бескарыслівым актывістам і валанцёрам.

«Марафон адзінства» паказаў: Беларусь — адна вялікая сям’я, дзе кожны гатовы падтрымаць іншага. Вы падарылі людзям вялікую радасць. Даказалі, што мастацтва і асвета, памножаныя на жывыя чалавечыя адносіны, могуць ствараць цуды.

Ведаеце, калі ў мяне пытаюцца, што робіць Беларусь такой асаблівай, прывабнай, гасціннай, светлай, напоўненай аптымізмам, я адказваю: людзі. Гэта вы, вы — асаблівыя, таму і краіна ў нас асаблівая!

(апладысменты)

На гэтым дадзеным нам Богам кавалачку зямлі — наш адзіны дом. І гэты дом не прадаецца ні за якія грошы. Мы будзем і далей будаваць гарадскія кварталы і вёскі будучыні, дарогі і заводы, станцыі метро і школы.

Будзем мадэрнізаваць сельскую гаспадарку, развіваць навуку, адукацыю, медыцыну. Рабіць усё, каб краіна станавілася яшчэ больш прыгожай і ўтульнай для нас, нашых дзяцей і ўнукаў.

Менавіта гэтаму прысвечаны першы ў пяцігодцы Год добраўпарадкавання. Будзе і працяг. І, самае галоўнае, мы абавязкова захаваем для нашчадкаў мірнае неба над нашымі дамамі.

2025 год — год 80-годдзя Вялікай Перамогі. Як годныя спадчыннікі савецкага народа-пераможцы, мы зробім усё, каб у Беларусі быў мір, было ціха, спакойна і абавязкова стабільна.

Цяпер ідзе жорсткі і, на жаль, крывавы перадзел светапарадку, устаноўленага ў 1945 годзе, калі Беларусь у ліку іншых заснавальнікаў зацвердзіла Статут Арганізацыі Аб’яднаных Нацый. Разбураецца аднапалярнасць апошніх дзесяцігоддзяў. Узнікаюць новыя саюзы і цэнтры сілы.

Знаходзячыся ў эпіцэнтры падзей, Беларусь, вядома ж, узмацняе сваю абараназдольнасць, але па-ранейшаму застаецца астраўком свету, добрасуседства і здаровага сэнсу.

Усе вы, як адзін, — мае дзеці. Прэзідэнт за кожнага нясе адказнасць. Калі хтосьці спатыкнуўся, хтосьці заблытаўся ці быў адурманены дзікімі фэйкамі і ўкідамі, — у кожнага будзе шанец вярнуцца да жыцця.

Свет вакол хутка мяняецца. Нам зараз не да ўнутраных гульняў і разборак. Усе павінны згуртавана і дружна працаваць, як адзіны арганізм, калі хочам і далей ісці шляхам, які абралі шмат гадоў назад.

Мы захаваем галоўнае: дыктатуру парадку, справядлівасці, дабра і павагі да чалавека. Найперш — да чалавека працы. 

(апладысменты)

Праходзячы праз глабальныя крызісы і санкцыі, мы атрымалі бясцэнны досвед, навучыліся працаваць і развівацца, абапіраючыся на ўласныя розум і сілы.

Мы не будзем скакаць пад чужую дудку. Не станем гнуць спіну пад панскай бізуном. Не дапусцім, каб на родную зямлю ступіў бот захопніка! Вы ў гэтым можаце быць абсалютна ўпэўнены!

(апладысменты)

Але запомніце: усё, што я сказаў і не сказаў, пра што мы думалі апошнія гады і рабілі, трэба ўкласці ў галовы і сэрцы нашых новых пакаленняў.

(апладысменты)

Ужо шмат разоў казаў пра пераемнасць, пра тое, што праз пяць гадоў больш за палову нашай краіны будуць людзі, якія нарадзіліся ў перыяд незалежнасці. Яны не ведалі імперыі Савецкага Саюза і, па вялікім рахунку, не заспелі найцяжэйшых дзевяностых. І 2020 год паказаў, што моладдзю — ды і наогул — мы займаліся недастаткова. Не так, як сёння.

Бяспека, адсутнасць расслаення грамадства, даступныя медыцына, адукацыя, гарантаванае першае працоўнае месца, нядрэнныя дарогі, невысокія цэны, камфортныя паслугі — гэта ж не само сабой з’явілася з ніадкуль, ну ці з інтэрнэту. Гэта найцяжэйшая праца будаўніцтва новай краіны.

Наступная пяцігодка стане часам моладзі. Задача старэйшага пакалення — перадаць вопыт, веды, уменні, кампетэнцыі новаму пакаленню кіраўнікоў, рабочых, сялян, спартсменаў, айцішнікаў. Уцягнутасць маладых людзей ва ўсе сферы дзейнасці дзяржавы стане вырашальнай.

«Марафон адзінства» стаў сапраўдным гімнам. Гімнам суверэннай краіне і яе гісторыі. Гімнам усім дасягненням нашай незалежнасці. Вы, якія стаяць на гэтай сцэне, і тыя, каго сёння тут няма, але мы іх бачылі ў гарадах нашай краіны, — проста малайцы. Вялікі вам дзякуй!

(апладысменты)

І ведаеце, я не вялікі настаўнік, ацэншчык усіх гэтых вашых дзеянняў і гэтага дзейства, але крышку ў гэтым нешта разумею. Скажу шчыра: такога ў Беларусі за гады незалежнасці я яшчэ не бачыў.

(апладысменты)

Вы ўсім паказалі, што мы можам ствараць на сусветным узроўні. Вы ўсім постсавецкім рэспублікам (што мяне радуе) паказалі, у якім напрамку трэба рухацца, развівацца. Можа, камусьці было сумнавата ў нейкіх нумарах, але вы павінны разумець, што тут ад маленькай дзяўчынкі, хлопчыка да сівых оперных артыстаў сышліся на гэтай сцэне. Гэта няпроста — усіх сабраць і арганізаваць. Але вы гэта зрабілі! Дзякуй!

(апладысменты)

Гэта сапраўды быў гімн народа, які разумее, якое гэта шчасце — жыць і працаваць на сваёй зямлі. І адчуваць, што ты не адзін. За спіной — Беларусь. Любімая, родная. Наша Беларусь! За спіной — мільёны аднадумцаў-патрыётаў.

(апладысменты)

Патрыётаў, тых, хто з упэўненасцю кажа: «Я ганаруся сваёй краінай! І сапраўды ведаю, што ў яе годная будучыня, якую мы пабудуем разам!» Абавязкова пабудуем, іншага не дадзена. Пабудуем у міры і стваральнай працы!

(апладысменты)

І яшчэ некалькі слоў. Можа, не такіх пафасных і ўрачыстых. Гэта навеяна вамі. Я ў апошні час наведваў шмат прадпрыемстваў, якія мы адкрывалі, давалі новае жыццё. Гэта будучыня. Наша будучыня.

Я бачыў бліскучыя вочы рабочых, сялян, інтэлігенцыі, тых жа айцішнікаў, якіх у нас стала значна больш. Што яны гавораць? Гавораць, 26 студзеня, мы вызначаем свой лёс — будучыню нашай дзяржавы. Ды не, мы свой лёс, дарагія сябры, вызначылі дзясяткі гадоў таму — суверэнная, незалежная дзяржава!

(апладысменты)

Як паказаў гэты марафон, мы ўмеем ганарыцца тым, чым трэба ганарыцца. Але мы ў той жа час не пакутуем ніякай гігантаманіяй, жывем сваёй працай.

Мы ніколі не стваралі, не ствараем і ніколі не створым праблем сваім суседзям. І не толькі суседзям, але і ўсім дзяржавам, усім народам. Я практычна ва ўсіх пабываў. І там такія ж людзі, як мы — пераважная большасць, якія хочуць жыць і працаваць, ганарыцца сваёй краінай, як мы. І мы ў гэтым ім дапамагаем і будзем памагаць. У гэтым наша філасофія.

(апладысменты)

А яшчэ я прачытаў і пачуў: кажуць, што 26 студзеня — дзень, ад якога залежыць наша жыццё. Ды супакойцеся! Не залежыць ад гэтага дня ўсё наша жыццё. Інакш чаго б мы былі вартыя адваротным выпадку, калі б толькі ад аднаго дня залежала наша жыццё.

Не, сваё жыццё мы таксама вызначылі даўно. Наша жыццё — гэта роўныя магчымасці для ўсіх! Роўныя магчымасці! Гэтае грамадства справядлівасці. Мы будзем абапірацца на парадак і бяспеку нашага грамадства. Мы абавязкова, я вам гэта абяцаю, пабудуем краіну для людзей. Нават калі мяне не будзе — вы яе пабудуеце. Таму што вы ўжо шмат зрабілі. Але гэта, падкрэсліваю, будзе грамадства магчымасцей!

(апладысменты)

А як вы ўжо распарадзіцеся гэтымі магчымасцямі, гэта не мая справа, не дзяржавы. Гэта справа ваша, вашай сям’і, вашых родных, вашых блізкіх. Не страцьце свае магчымасці. Мы ўсё зробім, каб вы маглі паступіць у ВНУ, атрымаць роўную адукацыю, размясціць сваіх дзетак — адвесці ў дзіцячы сад. Усе будуць мець і маюць ужо роўныя магчымасці. Толькі вы не забывайце аб сваіх абавязках.

І яшчэ. Беларусы — людзі добрыя, гасцінныя, вельмі талерантныя. Мы ўмеем слухаць і верыць — наша славянская сутнасць такая: мы верым. І гэтая якасць беларускага народа сыграла злы жарт у гісторыі незалежнай Беларусі, калі мы верылі.

У 2020-м годзе частка нашых людзей паверыла ў «прывабнае заможнае жыццё за кардонам». Мы ледзь не знішчылі самі сябе. Давайце адкрыта аб гэтым казаць. Але гэта была вельмі важная, неабходная «прышчэпка» нашаму арганізму. Мы гэту прышчэпку атрымалі. І ўсе нашы праціўнікі і ворагі павінны разумець: не спадзявайцеся, мы ніколі не паўторым таго, што было ў 2020 году!

(апладысменты)

Але падкрэслю: ні ў якім разе мы не збочым з дарогі сапраўднай дэмакратыі і павагі да чалавека. Мы нікому не павінны закрываць рот. Мы нікога не павінны сілай цягнуць туды, куды ён не жадае. Я ж сказаў: мы створым таварыства справядлівасці, дзе чалавек будзе паважаць адзін аднаго, дзе хочацца жыць.

(апладысменты)

Сёння, нягледзячы на ўсе складанасці і цяжкасці, перад намі, беларусамі, адкрываецца неабсяжнае поле. Мора магчымасцяў. Паважаныя сябры, давайце гэтымі магчымасцямі скарыстаемся разам.

Вельмі часта бывае, калі мы прапускаем момант, а потым нас захлістваюць іншыя эмоцыі, іншае жыццё. І мы ўжо не можам нагнаць тое, што не зрабілі своечасова. Гэта датычыцца перш за ўсё моладзі. Давайце рабіць усё своечасова! Разам! Давайце не страцім гэты час! Таму што гэты час выбраў нас! І ад гэтага нікуды не падзецца.

(апладысменты)

Але ў вас, натуральна, узнікла пытанне: дык што ж такое 26-га студзеня? Значэнне гэтага дня вялікае. Значэнне нядзелі, 26 студзеня, у тым, што мы павінны паказаць усяму свету: мы людзі разумныя, мы ўмеем рабіць высновы з мінулых падзей і глядзім у будучыню — мірную і бяспечную. Якое мы павінны падарыць нашым дзецям і ўнукам. Нікуды ад гэтага не падзенемся. Таму што гэта страшны ўсеабдымны час, які выбраў нас!

(апладысменты)