У цэхах птушкафабрыкі ў Віцебскім раёне працуюць больш за 80 грамадзян замежных дзяржаў. Іх навучаюць новай справе, выдзяляюць жыллё, а таксама рэгулярна праводзяць прафілактычныя гутаркі для папярэджання парушэнняў закона. Намеснік генеральнага дырэктара па прававой і арганізацыйна-кадравай рабоце ААТ «Віцебская бройлерная птушкафабрыка» Яўген Канавальчанка адзначыў, што іншаземцы атрымліваюць зарплату нароўні з мясцовымі жыхарамі і выконваюць такія ж абавязкі.

«Яшчэ да прыняцця ўказа „Аб павышэнні ролі наймальнікаў у галіне знешняй працоўнай міграцыі“ мы на прадпрыемстве выконвалі ўсё, што ў ім зараз замацавана на заканадаўчым узроўні. Пры найманні мы абавязкова заключаем працоўны дагавор з замежнымі грамадзянамі. Мы даём ім падведамнае жыллё, пакоі ў інтэрнаце, пры гэтым правяраюцца бытавыя ўмовы, адпаведнасць прапісцы, рэгістрацыйным дакументам, у цэлым выкананне парадку», — расказаў ён.

Што да ведаў замежнымі грамадзянамі адной з дзяржаўных моў Беларусі, Яўген Канавальчанка растлумачыў, што на прадпрыемстве гэтае пытанне вырашаюць да таго, як мігранта бяруць на працу. «Разумеючы, што трэба праводзіць інструктажы па ахове працы і ў аперацыйнай частцы, на стадыі прыёму на работу арганізоўваем сумоўе, каб зразумець, як чалавек разумее рускую размову і дакументы на рускай мове. І затым вызначаем, наколькі мігрант гатовы працаваць у калектыве і ўзаемадзейнічаць з іншымі», — падкрэсліў намеснік гендырэктара. Ён дадаў, што на прадпрыемстве таксама праводзяць сустрэчы з прадстаўнікамі праваахоўных органаў, якія тлумачаць і нагадваюць аб нормах міграцыйнага заканадаўства, паводзін у грамадскіх месцах.

У цэлым для ўсіх на прадпрыемстве захаванне дысцыпліны — пытанне першараднае. Усіх работнікаў у цэхі дастаўляюць на аўтобусе, на месцах правяраюць, ці ўсё прыбылі на змену. «Новы ўказ Прэзідэнта аб узмацненні адказнасці наймальнікаў, якія прыцягваюць працоўных мігрантаў, — гэта дакумент ад жыцця, ён напісаны ў патрэбным курсе. Зыходзячы з нашага вопыту, лічу, што ён дапаможа ўсім работадаўцам, хто запрашае мігрантаў, упарадкаваць гэты працэс. Наймальнікі, якія раней не мелі спраў з працоўнымі мігрантамі, думаюць, так. Каб працаваць на сістэмнай аснове, усе гэтыя нормы павінны былі быць рэалізаваны нават не чакаючы ўказа, як гэта было зроблена ў нас», — адзначыў намеснік гендырэктара.

Яўген Канавальчанка расказаў, што на прадпрыемства, як правіла, уладкоўваюцца жыхары краін, дзе фізічная праца — звыклая справа для насельніцтва, аднак, папрацаваўшы на птушкафабрыцы, некаторыя імкнуліся знайсці нешта прасцейшае. «Бывалі выпадкі, калі да нас уладкоўваліся замежныя грамадзяне і сыходзілі, нават нягледзячы на высокі заробак. Тут трэба працаваць у сельскай гаспадарцы, птушкагадоўлі, на лініях забою птушкі, а гэтая праца фізічна няпростая. Яны сыходзілі ў шаўрмічныя, таксістамі, на будоўлю працаваць. Цяпер жа дзякуючы ўказу мы, акрамя адказнасці, атрымалі магчымасць замацоўваць іх толькі на нашым прадпрыемстве. Калі яны прыбылі па нашым запрашэнні, то калі ласка, забяспечым усім неабходным, але калі — не, то яны будуць вымушаныя вярнуцца назад на радзіму. Гэта ўзмоцніць дысцыпліну на месцах у тым ліку і сярод мігрантаў», — пракаментаваў ён.

Яўген Канавальчанка расказаў, што адным са станоўчых прыкладаў на прадпрыемстве з’яўляецца грамадзянін Туркменістана Назар Халаў, які працуе на птушкафабрыцы апрацоўшчыкам птушкі ў цэху забою і глыбокай перапрацоўкі мяса птушкі. «Працую добра, усё падабаецца. Калі прыехаў, гэтае месца знайшоў па рэкамендацыі знаёмых, таксама з Туркменістана, якія тут працуюць некалькі гадоў. Яны і параілі ўладкавацца ў цэх птушкафабрыкі. Ніякіх цяжкасцей пры найме не было», — падзяліўся мужчына.

Сюды ж апрацоўшчыкам птушкі працаўладкавалі і яго жонку Айгул, якая прыехала з ім у Віцебск. Сям’я пасялілася ў мікрараёне Руба, інтэрнаце, так што праблем з дахам над галавой няма. У Туркменістане ў сям’і засталіся дзве дачкі. «Яны з маёй мамай, я за іх не хвалююся, але вельмі сумую. Мы з жонкай кожны дзень тэлефануем ім праз інтэрнэт, размаўляем, расказваем, як жывём, пытаемся, як у іх справы. Старэйшая дачка вучыцца ў школе, а малодшая яшчэ ходзіць у дзіцячы садок. Мы вельмі хочам перавезці іх у сюды, у Віцебск. Я ўжо даведваўся, ці можна будзе іх уладкаваць у школу і дзіцячы садок. Сказалі, месцы ёсць, няма праблем, прывозьце, будуць вучыцца, як і ўсе», — з цеплынёй адазваўся грамадзянін Туркменістана.