«Калі мы гаворым аб прадукце санаторна-курортнай сферы, гэта, несумненна, якасць санаторна-курортнага лячэння. Гаворачы аб якасці лячэння, спасылаемся на вазаўскія нормы. Першы крытэрый — кваліфікацыя медыцынскіх работнікаў», — падкрэсліў Андрэй Камінскі.

Паводле звестак Белстата, у цэлым па сістэме аховы здароўя (уключаючы прыватную і дзяржаўную) сярэдняя лічба па першай кваліфікацыйнай катэгорыі для ўрачоў складае 37%. У санаторыях ФПБ — 70%. Па вышэйшай катэгорыі: у сярэднім па краіне — 15,1%, у санаторыях ФПБ — 19%. «Усе без выключэння ўрачы катэгарыраваны. Больш за тое, працуюць кандыдаты навук, дацэнты, якія і выкладаюць, і працуюць», — растлумачыў намеснік дырэктара.

Другі аспект — наяўнасць і якасць медыцынскага абсталявання. «Санаторная сфера характарызуецца тым, што часам методыкі і абсталяванне, якія выкарыстоўваюцца ў санаторыях, нават апярэджваюць навуковыя даследаванні: спачатку з’яўляецца абсталяванне, потым пачынаецца паток навуковых даследаванняў», — расказаў Андрэй Камінскі.

Трэці аспект — эфектыўнасць. «Існуюць распрацаваныя формулы, па якіх мы лічым медыцынскую эфектыўнасць, якая ў канчатковым выніку з’яўляецца і сацыяльнай эфектыўнасцю. Праблемы існуючыя заключаюцца перш за ўсё ў працягласці санаторна-курортнага лячэння. Мы маем неабходную медыцынскую базу, ацэненую ў тым ліку замежныя госці, бачым добры экспарт. Мы маем цудоўны медыцынскі персанал, прыродныя фактары. Мы маглі б мець яшчэ лепшы вынік, калі б мелі неабходны часавы прамежак для атрымання выяўленага значнага медыцынскага эфекту», — звярнуў увагу намеснік дырэктара.

Па традыцыях санаторыяў ФПБ, некалі тэрмін лячэння быў да 26 дзён. «Сёння, калі б мы выйшлі на такія паказчыкі, мелі б іншыя паказчыкі ў сістэме аховы здароўя па часовай непрацаздольнасці і інваліднасці. Важна не блытаць паняцці „адпачынак“ і „санаторна-курортнае лячэнне“. Адны і тыя ж грошы, укладзеныя ў забавы, і грошы, укладзеныя ў санаторна-курортнае лячэнне, даюць розную эфектыўнасць. Санаторна-курортнае лячэнне — гэта дыягностыка (часам ранняя), якую чалавек не можа дазволіць сабе ў паўсядзённым жыцці з-за занятасці. Гэта змена абстаноўкі. Сёння мы маем значную эпідэміялогію сіндрому хранічнай стомленасці. Калі яго не лячыць, далей пачынаецца неўрастэнія. Першы званочак — парушэнне сну, — растлумачыў Андрэй Камінскі. — Калі мы пачынаем лячыць сіндром хранічнай стомленасці, дастаткова проста знаходзіцца на тэрыторыі санаторыя, нават не закранаючы тыя 500 методык, якія мы выкарыстоўваем. Дастаткова змяніць абстаноўку. Але, ізноў жа, патрэбен тэрмін».