— Раней было складаней у плане размовы на кансультацыі аб магчымых зменах і выніках аперацыі. Таму што часам былі зусім нерэальныя ўяўленні аб формах мяккіх і не толькі тканін. Зараз прасцей, таму што людзі ўсё ж такі больш рэалістычна падыходзяць да зменаў. Павінна прысутнічаць гармонія, не павінна быць нейкай штучнасці, яна не пра эстэтычную хірургію. Эстэтыка — гэта гармонія, адсутнасць прыкметных слядоў аперацыі, калі незразумела, што нешта было зроблена. Гэта самае асноўнае.

— Калі дзяўчына з першым памерам грудзей прыйдзе да вас і папросіць зрабіць пяты, вы будзеце адгаворваць?

— Я б не адгаворваў, проста сказаў бы: «Гэта не да мяне. Сумленнае слова, я не магу, не хачу. Гэта будзе ненатуральна». Можа, нехта зробіць, але я не змагу. Раіць таксама нікога не буду.

— Самы, на ваш погляд, неадэкватны запыт, з якім да вас звярталіся.

— Адзін раз прасілі язык напалову разрэзаць, каб была, як у змяі. У іншы раз — вушкі зрабіць вострыя, як у эльфа. Гэта даўно было, і ні ў тым, ні ў іншым выпадку ў нас нічога не атрымалася. Рассталіся добра. Былі і яшчэ сякія-такія, але іх агучваць не трэба. Усё залежыць ад таго, хто прыходзіць і з якім запытам, для кагосьці гэта цалкам нармальна.