Работнік лясгаса, вяртаючыся да лясніцтва, на дарозе заўважыў казуляня, якое ляжала на снезе і нават не спрабавала ўцячы ад чалавека. «Замерзлае і знясіленае, зусім дзіцяня дазволіла чалавеку ўзяць сябе ў рукі, не палохаючыся і не вырываючыся, як зрабіла б дзікая жывёла, калі б у яе было дастаткова сіл», — адзначыла Іна Дударава. 

У кабіне, агледзеўшыся, малое, як ручное кацяня, даверліва паклала свайму ратавальніку галаву на ногі. «Яно жа як дзіця. Маленькае, безабароннае», — перажываў за лёс ляснога звера мужчына. Работнік лясгаса паведаміў аб незвычайным пасажыры калегам і кіраўніцтву. І было прынята рашэнне адвезці малога ў кацельню лясгаса — прасторную і цёплую. 

«Цяперашняй зімой у лесе ўтварыўся шарпак. Па шчыльнай, цвёрдай скарынцы снегу многім лясным жыхарам вельмі складана перамяшчацца. Здараецца, што казулі і нават ласі ў такіх умовах ламаюць ногі. Вельмі складана ім здабыць і пражытак. Першапачаткова мы падумалі, што і выратаванае маляня таксама зламала ногі — бо рухацца самастойна яно не магло, а крыві не было», — удакладніла намеснік кіраўніка арганізацыі. 

Для казуляняці прыгатавалі сытную вячэру — з зернем і сенам. Уладкавалі і цёплае спальнае месца, услаўшы яго саломай. Малое адаспалася, падсілкавалася. І на наступную раніцу бадзёра паднялося на ногі. «Калі работнікі кацельні адчынілі дзверы, малы позіркам падзякаваў усім і пабег у лес», — дадала Іна Дударава.

«Гэтая гісторыя — яшчэ адзін напамін пра тое, як дабрыня, спагадлівасць чалавека здольныя стварыць цуд», — адзначыла яна.