— Ад’язджаў я ў горад па справах, дома не быў тры дні, — расказваў Юра. — Але ж вярнуўся. Не паспеў на месца машыну паставіць — бусел мой тут як тут: зляцеў з буслянкі, ходзіць за мной і нібы бубніць: «Чаго ты тут калупаешся, чаго топчашся па дварэ? Ідзі хутчэй рыбу лавіць».
Прывучыў я яго да пачастункаў: спачатку ўсю драбязу ў рэчку адпускаў, а потым стаў буслу прыносіць. Вось ён, абібок, і распесціўся — прывык, што спажыву пад нос прынясуць... У мяне тым часам адказнасць: хочаш не хочаш — мусіш на рэчку ісці...
Вярнуўся ў той раз з рыбалкі, думаю, галодны мой бусел — дай эксперымент пастаўлю. Узяў маленькую рыбку, трымаю ў руцэ — раптам падыдзе ды забярэ? Гэта ж якая прыемнасць будзе?!
Пастаяў так, з працягнутай рукой, пачакаў — нічога падобнага: пазірае, з нагі на нагу пераступае, глядзіць, але ж не ідзе, не бярэ, а кінуў у траву — і вокам не міргнуў: падхапіў мой бусел спажыву і праглынуў.
Згледзела гэта суседка Тамара Апанасаўна ды кажа: «Калі хочаш бусла з рук пакарміць, то не тое даеш. І не так. Глядзі, як трэба».
Трымае на далоні кавалачак каўбасы і ўжо буслу (сур’ёзна так): «Боця, боця, ну, ідзі сюды».
Пачуў крылаты гэтыя словы, трохі падумаў і... на голас: падышоў, схапіў каўбасу, праглынуў і не адлятае — побач стаіць: новай порцыі, падобна, чакае.
Ну, думаю, як ты да мяне, так і я да цябе. «Усё, брат, — буслу кажу, — частуйся цяпер суседчынай каўбасой, а рыбу я сам буду есці». Не паверыш, круціць мой птах галавой і нібыта кажа: «А дзе ты дзенешся? Без рыбалкі — не пражывеш, увесь улоў адзін не з’ясі, значыць, нешта і мне перападзе». — «Дык ты і далей гультаяваць збіраешся? — пытаюся ў бусла. — Не хочаш корм здабываць, на балота ляцець?»
Той нават дзюбу адвярнуў: маўляў, бач ты — дрэсіроўшчык знайшоўся: будзеш тут жыццю павучаць.
...Каторы тыдзень ужо пустуе буслянка побач з Юравай хатай — у далёкай дарозе яго любімы «абібок».
Дай бог прычакаць, каб вярнуўся! А тады ўжо, здаецца, не шкада яму ні рыбы, ні каўбасы.
Ірына Салата
г. Гродна
