П’еса Аляксандра Вампілава «Старэйшы сын» — гэта добрая савецкая класіка, да якой шмат разоў звярталіся ў тэатры і кіно. І нягледзячы на вядомасць гісторыі (у тым ліку дзякуючы бліскучым ролям Яўгена Лявонава, Мікалая Карачанцава і Міхаіла Баярскага ў экранізацыі 1975 года) ў Беларускім дзяржаўным маладзёжным тэатры вырашылі яе ўвасобіць на сцэне, рэжысёр-пастаноўшчык Таццяна Аксёнкіна прадставіла прэм’еру напрыканцы тэатральнага сезона. 

Пачуць галасы дрэў...

Кіно, якое было подзвігам, кіно, якое рабілі героі... Пра іх ішла размова ў Музеі гісторыі беларускага кіно, дзе кіназнаўцы, архівісты і прадстаўнікі кінематаграфічнай супольнасці гаварылі аб тым, як рэальныя дакументы і ваенныя архівы, у якіх захоўваецца шмат кінаі фотахронікі, дапамагаюць лепш зразумець наша мінулае. Круглы стол на тэму «Кінафотадакумент як гістарычная памяць аб подзвігу савецкага народа ў Вялікай Айчыннай вайне» быў прысвечаны 80-годдзю Вялікай Перамогі.

Старыя кадры кінахронікі могуць перасягнуць сучасныя фільмы па эмацыянальным уздзеянні: ці не з-за таго, што ёсць адчуванне мінулага і людзей, якіх ужо няма? Асабліва, калі гэта кінахроніка ваеннага часу, а тыя, хто яе здымаў, рабілі сваю справу ў надзвычайных сітуацыях.

У джынсах і з заплечникам — такой увасобіў галоўную гераіню рэжысёр-пастаноўшчык Георгій Ісаакян.

Гэта адзначыў Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка, віншуючы суайчыннікаў з 900-годдзем заснавання святой абіцелі. Падчас святкавання ў Полацку прывітальны адрас кіраўніка дзяржавы зачытала намеснік Прэм’ер-міністра, старшыня рэспубліканскага арганізацыйнага камітэта па падрыхтоўцы святкавання юбілею манастыра Наталля Пяткевіч.

Ужо праз месяц у горадзе на Дзвіне ўрачыста распачнецца XXXІV Міжнародны фестываль мастацтваў «Славянскі базар у Віцебску». Але, як правіла, некалькі дзён да таго ўжо праходзяць імпрэзы, канцэрты, сустрэчы з зоркамі. Якімі? Тут неспадзяванкі і сюрпрызы.

Сярод 15 спектакляў, якія ўваходзілі ў праграму, былі пастаноўкі гасцей — Нацыянальнага драматычнага тэатра Расіі (Александрынскага тэатра) з Санкт-Пецярбурга. Акрамя таго, сваю пастаноўку «А зоры тут ціхія» на кітайскай мове паказалі навучэнцы тэатра-студыі Еўсцігнея Міровіча Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў. Дзякуючы ўдзельнікам з сяброўскіх краін фестываль становіцца міжнародным і дазваляе казаць пра подзвіг нашага народа на ўвесь свет. Прынамсі, пра гэта сказаў Руслан Чарнецкі, які з’яўляецца міністрам культуры Беларусі, але тэатралы яго ведаюць як дзеючага артыста. На фестывалі ў яго была асаблівая роля — адзначыць лаўрэатаў.