Лета — час натхнення, узнёслых і амбіцыйных задач. Час ужо не дзяцінства, а юнацтва. Нібы тыя птушаняты, на крыло становіцца наша моладзь. І так кожны год, дзесяцігоддзі запар. Такі кругазварот у прыродзе — энергія жыцця, законы часу. Такі і сярод нас — людзей. Пакаленні за пакаленнямі набываюць веды, выходзяць у дарослае жыццё, робяць нашу краіну лепшай, прыгажэйшай, мацнейшай. А ўсё пачынаецца з авалодання прафесіяй. І насамрэч інтарэс моладзі да той або іншай спецыяльнасці — люстэрка развіцця грамадства. Адказ на пытанне «У якім напрамку рухаецца наша Беларусь?»

У Беларусі — жніво. Асаблівы, вельмі адказны час, бо хлеб — вяршыня доўгай працы, разуменне гэтага ў Беларусі не страцілі. Нават у заходнім свеце з яго схільнасцю да штучнага інтэлекту харчаванне становіцца атрыбутам якаснага жыцця. Кліматычныя катаклізмы і антыфермерская палітыка там толькі пагаршаюць сітуацыю. Няма былога багацця, а ежа ўвесь час даражэе. Таму навіны з палёў уплываюць на эканамічную сітуацыю ў любой краіне.

Выпрабаванні заўжды аб’ядноўваюць. У цяжкасцях выяўляюцца сапраўдныя рысы народа. Нездарма ж кажуць: сябры пазнаюцца ў бядзе. Спрадвеку нашым продкам больш падабалася разам працаваць на роднай зямлі, паліваць яе потам, а не крывёй. І талакой усе нягоды адолелі. Хіба не адсюль нават назва райцэнтра — Талачын. Талакой асушалі дрыгву, асвойвалі непралазнае Белавежжа, разам будавалі цяперашнія аб’екты сусветнай спадчыны, краіну, будучыню.

Беларусы — людзі сонца. Зараз мы ў яго промнях. Літаральна — неба не чарнее ад выбухаў, сонца не засцілаюць ад нас лятучыя забойцы. Мір, у Беларусі — мір. Таму самы час на спевы. Як і заўжды, Александрыя збірае сяброў. Гэта не толькі назва свята, гэта больш пра жыццёвую філасофію. На берагах Дняпра спрадвеку збіраліся славяне. Гандлявалі. Сябравалі. І нават хрысціліся.

Памятаеце, калісьці ў нас слова «імпарт» вымаўлялі ледзь не з прыдыханнем. А сёння беларусы пабудавалі паўнаважкую эканоміку экспарту. Нашы брэнды і кампетэнцыі неабходныя ў розных кутках свету. А нам патрэбны працоўныя рэсурсы. Гэта яшчэ і сучасная прыкмета новага тэхналагічнага ўкладу.

Будынак пачынаецца з падмурка, дзяржава — з памяці. Калі савецкія войскі 26 чэрвеня 1944-га ўвайшлі ў Віцебск, вызваліцеляў сустрэлі ўсяго 118 чалавек са 180-тысячнага даваеннага насельніцтва горада над Дзвіной.

Дрэнна чалавеку быць аднаму. У простых словах — абсалютная ісціна. Сям’я — гэта аснова сацыялізацыі. І чым больш дзяцей за адным сталом, тым больш яны адаптаваныя да грамадскага жыцця. Шматдзетныя сям’і — найлепшыя лекі ад «вірусаў» сучаснасці: інфантылізму і эгацэнтрызму, абыякавасці да жыцця.

Як ніколі не надакучыць смак хлеба, так ніколі беларусы не перастануць святкаваць Дзень Перамогі. А калі перастанем, то мы будзем ужо не беларусамі. Гэта наша ідэалогія, светапогляд.

Хараство. Вясна. Не тое што птушкі спяваюць — душа шчабеча. Прырода, ды і людзі прыбраліся да Вялікадня. Наперадзе — новы подых жыццесцвярджальнага імпэту. І так кожны год.

У мяне было шчаслiвае дзяцiнства. I справа не ў цукерках, цацках (нават не ва ўнiкальнай па тых часах прыстаўцы «дэндзi»). Матуля зрабiла ўсё магчымае, каб у маiм дзяцiнстве было тое, чаго не хапала ў пакалення дзяцей франтавiкоў. А вось пакаленне франтавiкоў зрабiла ўсё, каб увогуле ў нашых пакаленняў было не тое што дзяцiнства, а нават магчымасць нарадзiцца.