Сеткавае выданне zviazda.by

Цікавыя вясковыя звычаі ўспрымаюцца цяпер як казка. Але ж гэта частка нашай культурнай спадчыны

Сярожка Мельнік ганарыўся дзедам. Ён у яго альпініст! Жыве далёка, але на зімовыя святы прыехаў да дачкі і ўнука, якога не бачыў ужо гадоў пяць. 

Нядаўна ў нашым Грынкаўскім сектары клубнай і бібліятэчнай работы праходзіў Дзень калектыўнага адпачынку. Сярод гасцей-самадзейных артыстаў, якія падарылі ўсім святочны настрой, была і народны майстар Свіслацкага аддзела рамёстваў і традыцыйнай культуры Ірына Фунт. Сустрэча з ёй была прымеркавана да Года беларускай жанчыны. Госця падрыхтавала выстаўку сваіх саламяных прац «Золата саломы» і правяла майстар-клас па вырабе анёлка — сімвала любові, надзеі і цеплыні.

Рабочы панядзелак у Веры быў вельмі напружаны: ледзь паспела да канца дня «разгрэбці» ўсё неадкладнае, як на стале заспяваў мабільны.

Мяняюцца часы — мяняюцца парадкі. Некалі ці не ў кожным вясковым двары было па кароўцы (а недзе і па дзве)... Той, хто не трымаў іх, не меў ні малачка свайго, ні тварагу, ні масла, нават гаспадаром не лічыўся, бо за што, калі няма гаспадаркі, калі гной і той купляе ці на ферме бярэ?

Пажаніўшыся, гэтыя маладыя (як многія ці нават усе!) сталі дружна віць сваё сямейнае гняздзечка. Абое працавалі тады ў саўгасе, разам гатавалі ежу (хто б ведаў, як гэтыя навыкі потым спатрэбяцца — прычым гаспадару!), пакрысе абжываліся... У сям’і адно за адным нараджаліся дзеці.

Гэту гісторыю мне расказала знаёмая, якая ў маладосці вельмі раўнавала свайго мужа. З падставамі, без падстаў — я не пытаўся. Але ж пачуў, што аднойчы той паехаў у мясцовы санаторый «Прыдняпроўскі»...

Гэта ўжо як закон: у першую нядзелю кастрычніка мы віншуем настаўнікаў — найлепшых, любімых праз гады-дзесяцігоддзі. І нават у думках няма, што ў іх жа таксама былі настаўнікі?

Што праўда, тое праўда: здараецца на вяку і па спіне, і па баку... Давялося мне перанесці аперацыю, паляжаць у бальніцы, шмат што перажыць, убачыць, пачуць ад людзей — пераважна бывалых. Тут і зараз толькі адна гісторыя.