Навiны
Без гаджэтаў у пунктах правядзення і без настаўнікаў-прадметнікаў. Як пройдзе ЦЭ сёлета?
Кансультант упраўлення агульнай сярэдняй адукацыі Міністэрства адукацыі Анжэла Кудаярава расказала журналістам пра змены, якія тычацца працэдуры правядзення цэнтралізаванага экзамену ў гэтым годзе, паведамляе БелТА.
У Мінску ўрачыста адкрылася першая і адзіная ў краіне Армянская апостальская царква
Каранік: Усе неабходныя ўмовы для правядзення ЦЭ і ЦТ створаны
Усе неабходныя ўмовы для правядзення ЦЭ і ЦТ створаны. Аб гэтым заявіў намеснік прэм’ер-міністра Уладзімір Каранік падчас пасяджэння дзяржаўнай камісіі па кантролі за ходам падрыхтоўкі і правядзення ўступных іспытаў ва ўстановах адукацыі ў 2025 годзе, перадае БелТА.
Пяткевіч: Ідэя аб гарадах-спадарожніках прызначана далей развіваць населеныя пункты незалежна ад іх памеру
Ідэя аб гарадах-спадарожніках прызначана далей развіваць населеныя пункты незалежна ад іх памеру. Аб гэтым журналістам заявіла першы намеснік кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Наталля Пяткевіч у час наведвання Смалявіч, перадае БелТА.
Іванец пракаменціраваў забарону на мабільныя тэлефоны ў школах
Міністр адукацыі Беларусі Андрэй Іванец пракаменціраваў забарону на мабільныя тэлефоны ў школах, паведамляе БелТА.
Што прапануе наведвальнікам «БелЭкспа»?
8 мая, напярэдадні святкавання 80-годдзя Перамогі савецкага народа ў Вялікай Айчыннай вайне, Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка, як і абяцаў прадстаўнікам працоўных калектываў Мінскага гарадскога тэхнапарка ў студзені гэтага года, афіцыйна адкрыў унікальны Мінскі міжнародны выставачны цэнтр. Чаму ўнікальны? Таму што гэта сапраўды грандыёзнае двухпавярховае збудаванне, якое не мае аналагаў у Беларусі, агульная плошча якога (закрытая і адкрытая часткі) складае больш за 37 тысяч квадратных метраў.
Які галоўны козыр Лукашэнкі? Ветэран працы, якая бачыла першыя яго крокі, падзялілася ўспамінамі
Лагойскі раён — месца партызанскай славы
Ваенныя падзеі, якія адбываліся паблізу мясцовасці, дзе я нарадзіўся, пакінулі глыбокі след у маёй памяці. У 70-я гады яшчэ жыло даволі шмат аднавяскоўцаў, хто на сабе адчуў усе жахі вайны. Нехта з маіх землякоў змагаўся ў партызанскіх атрадах, ваяваў на фронце, а камусьці давялося жыць і выжываць пры акупацыйнай уладзе. Бывала, у нашай хаце вечарамі збіраліся суседзі, і тады пачыналіся развярэджваючыя сэрца ўспаміны, якія пакідалі свой глыбокі след, нараджалі самыя розныя пачуцці і адчуванні — ад шчыра спачувальных, суперажывальных да невыказна абуральных, гнеўных, пратэстуючых. У маёй памяці і цяпер жывуць тыя ўражлівыя, страшныя карціны, жывыя, эмацыянальна прачулыя і асобасна перажытыя эпізоды, пра якія распавядалі сведкі ваенных падзей, мае землякі. І сёння часам проста здзіўляешся, як можна было ўсё гэта вынесці, пераадолець тыя жудасныя выпрабаванні і, нягледзячы на перажытае, застацца людзьмі, не страціць веру ў лепшае, у чалавечнае, святлалюбнае.