Сеткавае выданне zviazda.by

Падчас Вялікай Айчыннай вайны на абарону Радзімы выйшлі мільёны савецкіх грамадзян, сярод якіх былі і мастакі. Замест пэндзля і фарбаў ім прыйшлося ўзяць у рукі зброю, а цёмныя і глыбокія акопы на чатыры гады замянілі ім лірычныя пейзажы родных мясцін. Напярэдадні Дня Перамогі Нацыянальны мастацкі музей Рэспублікі Беларусь запрашае на выстаўку «Мастак на вайне. Мастак пра вайну. Мастак пасля вайны», прымеркаваную да 80-годдзя Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне.

Дзяржаўны музей гісторыі рэлігіі (Расійская Федэрацыя, Санкт-Пецярбург) і Нацыянальны мастацкі музей у рамках святкавання Дня яднання народаў Беларусі і Расіі прадставілі выстаўку тактыльных карцін «Нябесныя ахоўнікі». Экспазіцыя, змешчаная ў зале старажытнабеларускага мастацтва галоўнага корпуса НММ, знаёміць з серыяй твораў з выявамі праваслаўных святых.

Нібыта ў сонечных прамянях песціцца легендарная Фара Вітаўта — так называлі касцёл Найсвяцейшай Панны Марыі ў Гродне, закладзены яшчэ ў XІV стагоддзі не менш легендарным князем. Мала хто цяпер можа распавесці, якім ён быў, але ёсць выявы, што дапамагаюць зразумець і адчуць подых даўніны. Своеасаблівай рэканструкцыяй страчаных аб’ектаў спадчыны займаецца мастак-манументаліст Васіль Зянько — ён робіць іх бачнымі нават для невідушчых! У гэтым можна ўпэўніцца, наведаўшы Нацыянальны мастацкі музей Беларусі, дзе прадстаўлены яго арт-праект «Архітэктурная спадчына... кропкі...»

Да 6 красавіка ў Нацыянальным мастацкім музеі можна пазнаёміцца з нетыповым для гэтай выставачнай пляцоўкі праектам «Мастацтва ў археалогіі», куратарам якога выступае вядучы навуковы супрацоўнік аддзела старажытнабеларускага мастацтва Дзмітрый Моніч. Згодна з азначэннем стваральнікаў, экспазіцыя — своеасаблівая справаздача музея аб яго дзейнасці па вывучэнні старажытных помнікаў культуры і мастацтва і іх захаванні. Прэзентацыя падобнай выстаўкі яшчэ і нагода для прыцягнення ўвагі археолагаў і актывізацыі супрацоўніцтва з навуковымі інстытуцыямі, якія займаюцца раскопкамі.

У Нацыянальным мастацкім музеі працуе выстаўка «Каўказу... Аляксандр Рубец. Жывапіс». Мінскай публіцы і гасцям сталіцы прадставілі творы майстра, які нарадзіўся ў Беларусі, аднак поспехаў дасягае ў Расіі — жыве і працуе ў Пяцігорску (Стаўрапольскі край). Падчас урачыстага адкрыцця выстаўкі дырэктар Навукова-даследчага інстытута тэорыі і гісторыі мастацтваў Расійскай акадэміі мастацтваў Сяргей Ступін у прывітанні ад імя акадэміі падкрэсліў, што правядзенне гэтай выстаўкі — падзея, якая злучае ў мастацтве Беларусь і Стаўраполле, а яны надзвычай важныя ў жыцці і творчасці жывапісца і графіка. Так, яго палотны рэгулярна выстаўляюцца ў музеях нашай краіны, а некалькі гадоў таму жывапісец перадаў у дар дзве свае карціны Мастацкаму.

Парламенцкія чытанні ў Нацыянальным мастацкім музеі распачалі цыкл мерапрыемстваў з нагоды 80-годдзя Вялікай Перамогі.

Нацыянальны мастацкі музей запрашае на выставачны праект «Сцяг Перамогі», прысвечаны святкаванню 80-годдзя Вялікай Перамогі і заканчэння Вялікай Айчыннай вайны. На мастацкіх палотнах — мужныя героі тых часоў у эпіцэнтры жорсткіх падзей, якія назаўсёды пакінулі крывавы след на старонках нашай гісторыі.Праект арганізаваны Расійскім клубам праваслаўных мецэнатаў і грамадскім аб’яднаннем «Рускае культурна-асветніцкае таварыства». Аўтарам канцэпцыі з’яўляецца член праўлення жывапіснай секцыі Маскоўскага саюза мастакоў, народны мастак Расійскай Федэрацыі, акадэмік Расійскай акадэміі мастацтваў Пётр Стронскі.

Сёння вядома болей як 50 твораў гэтага мастака. Лічыцца, што захаванае і ўратаванае — толькі пятая частка яго спадчыны. Жывапіс і графіка аўтара, які нарадзіўся ў мястэчку Куранец Вілейскага павета Віленскай губерні (цяпер вёска Вілейскага раёна Мінскай вобласці), вучыўся ў Вільні, Адэсе і Санкт-Пецярбургу, а працаваў у Мінску і за мяжой, захоўваюцца ў Нацыянальным мастацкім і Нацыянальным гістарычным музеях Беларусі, а яшчэ — у Адэскім мастацкім музеі. Гаворка пра Лейбу Альпяровіча (1874–1913) — таленавіты творца жыў і ствараў на стыку эпох і ўспрымаецца сённяшнім гледачом найперш як сведка мінуўшчыны і адлюстравальнік яе павеву.

Добраахвотна ці вымушана, з радасцю ці з вялікім сумам у свой час кожны пакідае бацькоўскі дом і шукае месца ў жыцці. І ў кожнага гэтыя пошукі вызначаюцца ўласнымі арыенцірамі ды безліччу самых розных акалічнасцей, радасных падзей і непрыемных здарэнняў, якія падкідвае лёс. Тычыцца гэта і мастакоў — ураджэнцаў Беларусі, якім, так склалася, у былыя часы прыходзілася даволі няпроста. На працягу многіх стагоддзяў атрыманне прафесіі на тэрыторыі сучаснай краіны было недасягальнай мэтай, пазней з’явіліся прыватныя школы, а затым — і сур’ёзныя адукацыйныя цэнтры, стварэнне якіх прыпала на першую палову XX стагоддзя. Толькі ў другой палове веку стаць прафесійнымі мастакамі без вялікіх перашкод мелі магчымасць многія таленты.