Навiны
«Прысуд канчатковы!» — на апошнім пасяджэнні Мінскага судовага працэсу 80 гадоў таму прыгаварылі да пакарання фашысцкіх злачынцаў
Пра гэта расказвае часовая экспазіцыя «Прыгавор гісторыі» ў Беларускім дзяржаўным музеі гісторыі Вялікай Айчыннай вайны.
У Музеі гісторыі ВАВ каля 80 навабранцаў МНС прынеслі прысягу
У Беларускім дзяржаўным музеі гісторыі Вялікай Айчыннай вайны прайшла ўрачыстая цырымонія прынясення прысягі маладым папаўненнем ратавальнікаў. Пра гэта БелТА паведамілі ў МНС.
Сайт музея гісторыі Вялікай Айчыннай вайны пераклалі на ясную мову
Ночы ў снежні доўгія. І... грыбныя?
Рабочы панядзелак у Веры быў вельмі напружаны: ледзь паспела да канца дня «разгрэбці» ўсё неадкладнае, як на стале заспяваў мабільны.
«Удалы твор ва ўмельца-разьбяра! Здаецца, сам — глядзіць не наглядзіцца...»
Што было — было. Адна 20-гадовая дзяўчына з самымі сур’ёзнымі намерамі (для стварэння сям’і) ва ўсе газеты абвесткі давала: маўляў, шукаю маладога, прыгожага, багатага, працавітага, шчодрага, вясёлага, разумнага, добрага, з кватэрай, машынай, дачай, дыпломам, без шкодных звычак...
Прапала кароўка? Прападай і вяроўка
Было гэта вельмі даўно, у мінулым стагоддзі, а помніцца — нібы ўчора. Такім чынам...
Як навукоўцы шукаюць культурныя каштоўнасці, вывезеныя з Беларусі нацыстамі
У гады Вялікай Айчыннай вайны БССР страціла тысячы прадметаў мастацтва — у тым ліку сапраўдныя шэдэўры, бясцэнныя творы генія беларускага народа. За восем пасляваенных дзесяцігоддзяў вярнулася на Радзіму толькі дзясятая частка вывезеных па загадзе Гімлера з беларускіх музеяў і галерэй культурных скарбаў, адзначаюць навукоўцы. Сёння прадметы мастацтва, што некалі складалі фонды нашых музеяў, раскіданы па свеце. Іх пошукі — карпатлівая і нават у нечым дэтэктыўная праца. Пра тое, як гэта робіцца, мы спыталі ў чалавека, які прысвяціў жыццё гэтай справе, — Анатоля Сініла, аднаго з найбольш вядомых даследчыкаў, хто займаецца ўстанаўленнем месцазнаходжання вывезеных з нашай краіны культурных скарбаў.
Кола... альбо Рабі, што трэба...і хай будзе, што будзе
...Каля гэтых бяроз мы хадзілі даўно, але іх саміх, можна сказаць, не бачылі, бо на што там глядзець: дрэвы як дрэвы — былі... Аж пакуль руплівіца восень не агаліла ствалы — не скінула лісце і тым самым не паказала, што ў аднаго калісьці бурай зняло вершаліну.
Калі кажуць не, хочацца ўдвайне?
Гэту гісторыю мне расказала знаёмая, якая ў маладосці вельмі раўнавала свайго мужа. З падставамі, без падстаў — я не пытаўся. Але ж пачуў, што аднойчы той паехаў у мясцовы санаторый «Прыдняпроўскі»...
На рыбку спадзявайся, але і сам старайся
Гэта ўжо як закон: у першую нядзелю кастрычніка мы віншуем настаўнікаў — найлепшых, любімых праз гады-дзесяцігоддзі. І нават у думках няма, што ў іх жа таксама былі настаўнікі?
