Сеткавае выданне zviazda.by

Сярожка Мельнік ганарыўся дзедам. Ён у яго альпініст! Жыве далёка, але на зімовыя святы прыехаў да дачкі і ўнука, якога не бачыў ужо гадоў пяць. 

У гэтым свеце ўсялякае бывае. Іншы раз такое здараецца, што і знарок не прыдумаеш.

Пра гэта расказвае часовая экспазіцыя «Прыгавор гісторыі» ў Беларускім дзяржаўным музеі гісторыі Вялікай Айчыннай вайны. 

У Беларускім дзяржаўным музеі гісторыі Вялікай Айчыннай вайны прайшла ўрачыстая цырымонія прынясення прысягі маладым папаўненнем ратавальнікаў. Пра гэта БелТА паведамілі ў МНС.

Рабочы панядзелак у Веры быў вельмі напружаны: ледзь паспела да канца дня «разгрэбці» ўсё неадкладнае, як на стале заспяваў мабільны.

Што было — было. Адна 20-гадовая дзяўчына з самымі сур’ёзнымі намерамі (для стварэння сям’і) ва ўсе газеты абвесткі давала: маўляў, шукаю маладога, прыгожага, багатага, працавітага, шчодрага, вясёлага, разумнага, добрага, з кватэрай, машынай, дачай, дыпломам, без шкодных звычак...

Было гэта вельмі даўно, у мінулым стагоддзі, а помніцца — нібы ўчора. Такім чынам...

У гады Вялікай Айчыннай вайны БССР страціла тысячы прадметаў мастацтва — у тым ліку сапраўдныя шэдэўры, бясцэнныя творы генія беларускага народа. За восем пасляваенных дзесяцігоддзяў вярнулася на Радзіму толькі дзясятая частка вывезеных па загадзе Гімлера з беларускіх музеяў і галерэй культурных скарбаў, адзначаюць навукоўцы. Сёння прадметы мастацтва, што некалі складалі фонды нашых музеяў, раскіданы па свеце. Іх пошукі — карпатлівая і нават у нечым дэтэктыўная праца. Пра тое, як гэта робіцца, мы спыталі ў чалавека, які прысвяціў жыццё гэтай справе, — Анатоля Сініла, аднаго з найбольш вядомых даследчыкаў, хто займаецца ўстанаўленнем месцазнаходжання вывезеных з нашай краіны культурных скарбаў.

...Каля гэтых бяроз мы хадзілі даўно, але іх саміх, можна сказаць, не бачылі, бо на што там глядзець: дрэвы як дрэвы — былі... Аж пакуль руплівіца восень не агаліла ствалы — не скінула лісце і тым самым не паказала, што ў аднаго калісьці бурай зняло вершаліну.