Аднак псіхалогія мужчыны ўладкавана не менш тонка. Мужчыны часта хаваюць свае перажыванні за маскай абыякавасці ці стрыманасці. Але існуюць пэўныя ўчынкі і словы з боку партнёркі, якія б’юць у самае сэрца. Яны разбураюць давер і пакідаюць шрамы, якія немагчыма загаіць. Нават самы кахаючы і цярплівы мужчына мае свае «чырвоныя лініі».
Параўнанне з іншымі мужчынамі не на яго карысць. Для мужчыны прызнанне партнёркай яго ўнікальнасці і аўтарытэту — падмурак упэўненасці ў сабе. Калі жанчына пачынае параўноўваць яго з былым, мужам сяброўкі ці паспяховым калегам, яна робіць фатальную памылку.
• Чаму гэта ён не даруе. У гэты момант мужчына чуе не канструктыўную крытыку, а вердыкт: «Ты няўдачнік, ты горшы за іншых». Параўнанне б’е па інстынкце пераможцы. Партнёр можа дараваць часовыя фінансавыя цяжкасці ці няўдачы, але ён ніколі не забудзе, што самая блізкая жанчына ўсумнілася ў яго значнасці.
Публічныя абразы і прыніжэнне годнасці. Мужчынскае эга вельмі адчувальнае да сацыяльнага статусу і да таго, як ён выглядае ў вачах навакольных. Адна справа — выказаць прэтэнзіі сам-насам, і зусім іншая — зладзіць сцэну пры сябрах, сваяках або калегах.
• Чаму гэта ён не зможа дараваць. Высмейванне яго недахопаў, жарты ў кампаніі ці прамыя абразы пры сведках успрымаюцца як здрада. Мужчына чакае, што яго жанчына — гэта тыл і саюзнік. Калі «саюзнік» б’е ў спіну на вачах ва ўсіх, давер руйнуецца раз і назаўжды. Пасля такога ён ці закрываецца, ці пачынае шукаць таго, хто будзе яго паважаць.
Абясцэньванне яго старанняў і дасягненняў. Мужчыны па сваёй прыродзе арыентаваныя на вынік і дзеянне. Ім жыццёва важна бачыць, што іх намаганні заўважаюць і цэняць — няхай гэта будзе адрамантаваны кран, заробленыя грошы або арганізаваны водпуск.
• Чаму гэта ён не зможа дараваць. Рэгулярныя выказванні ў духу «І гэта ўсё, на што ты здольны?», «Мог бы і лепш» або поўнае ігнараванне яго ўкладу забіваюць у мужчыны жаданне штосьці рабіць для гэтай жанчыны. Абясцэньванне ператварае абаронцу і здабытчыка ў глыбока расчараванага чалавека, які адчувае сябе проста «функцыяй» або кашальком.
Здрада даверу. Калі фізічную здраду некаторыя мужчыны яшчэ знаходзяць сілы перасягнуць дзеля дзяцей або мінулых гадоў шлюбу, то эмацыйную — дараваць практычна немагчыма.
• Чаму гэта не даруе. Мужчыны — уласнікі. Усведамленне таго, што яго жанчына дзялілася інтымнымі думкамі, цяплом ці целам з іншым, разбурае яго свет. Нават калі пара застанецца разам, мужчына будзе падсвядома пракручваць гэту сітуацыю гадамі. Жыць у пастаянным напружанні і татальным кантролі не зможа ніводны чалавек, які паважае сябе.
Гульні на пачуццях і маніпуляцыі дзецьмі ці інтымам. Выкарыстанне інтымнай блізкасці ў якасці «ўзнагароды» за добрыя паводзіны або пакаранні за правіны — адна з самых разбуральных практык у адносінах. Сюды ж адносяцца маніпуляцыі дзецьмі пры сварках («ты іх больш не ўбачыш»).
• Чаму гэта не зможа дараваць: мужчына адчувае сябе ашуканым і выкарыстаным. Адносіны, пабудаваныя на шантажы, губляюць усякую шчырасць. Калі жанчына ператварае каханне і сям’ю ў разменную манету для дасягнення сваіх мэт, мужчына разумее, што яго не кахаюць, ім проста кіруюць.
Мужчынскае каханне моцнае, але яно трымаецца на галоўным — павазе. Мужчына можа дараваць жанчыне капрызы, дрэнны настрой, няўменне гатаваць ці залішнюю эмацыянальнасць. Але ён ніколі не змірыцца з тым, што яго перасталі лічыць Мужчынам. Адносіны — заўсёды двухбаковы рух. І перш чым параніць партнёра словам ці параўнаннем, варта памятаць: вярнуць разбіты мужчынскі давер часам немагчыма нават самымі шчырымі словамі раскаяння.
Сямейны псіхолаг, коўч па асабістых адносінах Алена Шаўчэнка
Фота: pexels.com
