Сеткавае выданне zviazda.by

Гэтае пытанне рана ці позна задае сабе кожны, хто стаіць на парозе разводу. Адносіны трашчаць па швах. Сваркі сталі звыклымі. Замест цяпла — холад. І ўнутры гучыць голас: «Трэба цярпець. Дзеля дзіцяці. Каб у яго быў бацька. Каб яно расло ў поўнай сям’і». Знаёма? Давайце разбірацца. Без пафасу. Толькі факты і псіхалогія. І без дзялення на мужчынскае і жаночае — таму што пакутуюць і першыя, і другія. Што насамрэч трэба дзіцяці? Калі мы гаворым «дзеля дзіцяці», мы думаем аб тым, каб у яго былі маці і бацька пад адным дахам. Каб у анкеце ў графе «Сям’я» было напісана «Поўная».

Ці можна назваць каханнем стан пастаяннага неспакою, які прыводзіць да знясілення, пакуты і бяссілля? Часам гэта цяжка ўсвядоміць, знаходзячыся ў эмоцыях, але ўсё ж існуе розніца паміж каханнем і залежнасцю ад партнёра. Пра гэта мы і раскажам у артыкуле.

Многія бацькі з трывогай чакаюць надыходу падлеткавага ўзросту, які звычайна звязваюць з так званым крызісам. Бацькам важна зразумець, што падлеткавы крызіс — нармальная з’ява. Гэта частка развіцця асобы і сталення чалавека. З 11 да 17 гадоў дзеці пачынаюць ператварацца ў дарослых фізічна і псіхалагічна. І гэтае ператварэнне даецца няпроста ўсёй сям’і. Толькі разуменне з боку бацькоў зможа ўратаваць ад сур’ёзных сямейных канфліктаў.

І справа зусім не ў знешнасці

Кожны вечар адбываецца адно і тое ж. Вы вяртаецеся з працы ці заканчваеце хатнія справы. Усё цела ные, думкі блытаюцца, хочацца толькі аднаго — цішыні і спакою. І ў гэты момант дзіця нешта разлівае, не слухаецца ці проста занадта гучна гуляе. І вы зрываецеся. Крычыце. А потым пакутліва сорамна. Знаёмая сітуацыя? Многія бацькі праходзяць праз гэта.

Знаёмая сцэна? Вы ўваходзіце ў пакой, калегі змаўкаюць. Унутры ўсё сціскаецца: «Гавораць пра мяне. І пэўна нешта дрэннае». Псіхолагі спяшаюцца вас супакоіць: гэта не параноя. А «эфект пражэктара». І сёння мы разбяром, як выключыць гэтае ўяўнае святло і нарэшце ўздыхнуць вольна.

Чаму мы кажам «так», калі хочам сказаць «не»

Чаму ў адных усё атрымліваецца, а ў іншых — не? Уся праўда аб сіле мыслення

Вы заўважалі, як часта ў размовах з сябрамі або ў стужцы сацсетак сёння мільгаюць словы «траўма», «асабістыя межы», «прыняцце сябе» або «бяспечнае асяроддзе»? Яшчэ 15-20 гадоў таму псіхалагічная лексіка была прэрагатывай прафесіяналаў, а сёння ёю карыстаюцца практычна ўсе. Гэта не выпадковасць, а частка вялікага сацыяльнага трэнду, які называюць псіхалізацыяй грамадства.