Сеткавае выданне zviazda.by

І справа зусім не ў знешнасці

Кожны вечар адбываецца адно і тое ж. Вы вяртаецеся з працы ці заканчваеце хатнія справы. Усё цела ные, думкі блытаюцца, хочацца толькі аднаго — цішыні і спакою. І ў гэты момант дзіця нешта разлівае, не слухаецца ці проста занадта гучна гуляе. І вы зрываецеся. Крычыце. А потым пакутліва сорамна. Знаёмая сітуацыя? Многія бацькі праходзяць праз гэта.

Знаёмая сцэна? Вы ўваходзіце ў пакой, калегі змаўкаюць. Унутры ўсё сціскаецца: «Гавораць пра мяне. І пэўна нешта дрэннае». Псіхолагі спяшаюцца вас супакоіць: гэта не параноя. А «эфект пражэктара». І сёння мы разбяром, як выключыць гэтае ўяўнае святло і нарэшце ўздыхнуць вольна.

Чаму мы кажам «так», калі хочам сказаць «не»

Чаму ў адных усё атрымліваецца, а ў іншых — не? Уся праўда аб сіле мыслення

Вы заўважалі, як часта ў размовах з сябрамі або ў стужцы сацсетак сёння мільгаюць словы «траўма», «асабістыя межы», «прыняцце сябе» або «бяспечнае асяроддзе»? Яшчэ 15-20 гадоў таму псіхалагічная лексіка была прэрагатывай прафесіяналаў, а сёння ёю карыстаюцца практычна ўсе. Гэта не выпадковасць, а частка вялікага сацыяльнага трэнду, які называюць псіхалізацыяй грамадства.

Вы калі-небудзь задумваліся, чаму так лёгка паддацца чарговай модзе ці трэнду, нават калі ён ідзе насуперак вашым унутраным «я»? Чаму мільёны людзей аднолькава выбіраюць вопратку, слухаюць адну і тую ж музыку ці ідуць за апошнімі тэхналагічнымі навінкамі, нягледзячы на тое, што ў кожнага з іх ёсць свае ўнікальныя перавагі?

Псіхалогія «донжуана»: што хаваецца за пастаяннай зменай партнёрак