Мусіць, кожны хоць раз у жыцці задумваўся: чаму адным людзям усё, а іншым — нічога? Адзін пачынае сваю справу і праз год ужо пашыраецца, а іншы гадамі сядзіць на нялюбай рабоце і баіцца нешта памяняць. Адзін лёгка заводзіць знаёмствы, знаходзіць новых сяброў, а іншы адчувае сябе адзінокім нават у натоўпе. У чым розніца? Розум, талент, шанцаванне? Часта падаецца, што справа ў абставінах. Нарадзіўся не ў той сям’і, не пашанцавала з настаўнікамі, праца сумная, грошай не хапае. 

На ўсё гэта можна абаперціся і сказаць: «Што зробіш, жыццё так склалася». Такі лёс! І многія так і жывуць гадамі. Але калі прыгледзецца да тых, у каго атрымліваецца дасягнуць таго, чаго яны жадаюць, стаць шчаслівей, — за іх гісторыямі рэдка стаіць адно толькі шанцаванне. Часцей там ёсць нешта іншае. Гэта тое, як яны думаюць. Іх мысленне, узровень усвядомленасці. Тое, што яны гавораць сабе раніцай. Тое, як яны рэагуюць на няўдачы.

Гэта называецца сілай думкі. Гучыць як нешта з кніг па самаразвіцці ці нават як магія. Але насамрэч ніякага чараўніцтва няма. Ёсць толькі тое, як уладкаваны наш мозг. І калі зразумець гэты механізм, можна перастаць чакаць і пачаць мяняць жыццё сваімі рукамі. Паспрабуем разабрацца. Проста, без складаных слоў і разумных тэорый.

Мозг вучыцца таму, што вы яму гаворыце. Чалавечы мозг уладкаваны хітра. Ён запамінае ўсё, што вы робіце і аб чым думаеце. Калі вы кожны дзень паўтараеце сабе: «Я не спраўлюся», «Мне не шанцуе», «У мяне нічога не атрымаецца», мозг гэта засвойвае. Ён пачынае шукаць пацвярджэнне вашым словам. І самае цікавае — знаходзіць.

У выніку вы самі таго не заўважаючы, робіце ўсё, каб вашы думкі спраўдзіліся. Гэта не містыка, а звычка. Мозгу ўсё роўна, што вы яму кажаце, — дрэннае ці добрае. Ён проста выконвае каманду.

Таму першае правіла: сачыце за тым, што вы сабе гаворыце. Унутраны голас — ваш галоўны памочнік або галоўны вораг.

Візуалізацыя працуе, але не так, як думаюць. Цяпер многія гавораць аб візуалізацыі. Раяць уяўляць, як у вас ужо ёсць новая машына, кватэра ці пасада. Гэта дапамагае, але толькі калі рабіць тое правільна.

Памылка многіх: яны ўяўляюць толькі вынік. Ляжаць на канапе, заплюшчваюць вочы і «бачаць» сябе багатымі. Праходзіць час, а нічога не мяняецца. Чаму? Таму што мозг атрымаў карцінку, але не атрымаў інструкцыі, што рабіць. Правільная візуалізацыя — гэта не проста ўявіць вынік. Гэта ўявіць сябе за дзеяннем. Як вы ўстаяце раніцай, як ідзяце на сустрэчу, як набіраеце нумар тэлефона, як робіце першы крок. Мозг запамінае не столькі ўзнагароду, колькі шлях да яе.

Чаму адны дабіваюцца поспеху, а іншыя — не? Часта справа не ў здольнасцях, а ва ўстаноўках. Адзін чалавек кажа: «Я паспрабую, нават калі страшна». Іншы кажа: «У мяне ўсё роўна нічога не выйдзе». Розніца толькі ў словах, але яна вызначае ўсё.

Першы будзе шукаць магчымасці. Другі — прычыны не рабіць. Мозг першага настроены на пошук рашэнняў. Мозг другога — на пошук апраўданняў.

Прыклад. Два чалавекі захацелі вывучыць англійскую. Адзін думае: «Я змагу, у мяне атрымаецца». Другі думае: «У мяне няма здольнасцяў, у школе было цяжка». Першы садзіцца за падручнік, спрабуе, памыляецца, але настойліва рухаецца далей. Другі нават не пачынае. У выніку праз год першы гаворыць па-англійску. Другі кажа: «Ну вось, я ж казаў, што ў мяне не атрымаецца». Ён меў рацыю. Але толькі таму, што сам у сабе гэта выклікаў.

Тры простыя крокі, каб думка пачала працаваць. Не трэба складаных тэхнік. Дастаткова выпрацаваць тры звычкі.

Крок першы. Змяніце свае словы. Замест «я не змагу» гаварыце «я пакуль не ўмею, але магу навучыцца». Замест «мне не шанцуе» — «я шукаю магчымасць». Замест «у мяне няма часу» — «я выбіраю, на што патрачу час». Гэта не самападман, а настройка мозгу на пошук выйсця. 

Крок другі. Рабіце маленькія крокі. Думка без дзеяння не працуе! Калі вы хочаце адкрыць сваю справу, недастаткова думаць пра яе. Трэба зрабіць нешта маленькае: пашукаць інфармацыю, патэлефанаваць знаёмаму, скласці спіс ідэй. Адзін крок прыводзіць да другога. Думка задае напрамак, а рух прыводзіць да выніку.

Крок трэці. Акружайце сябе правільнымі прыкладамі. Наша асяроддзе моцна ўплывае на думкі. Калі побач увесь час скардзяцца, кажуць, што ўсё дрэнна, мозг прывыкае да гэтага. Калі ж вы чытаеце гісторыі тых, хто справіўся, маеце зносіны з людзьмі, якія шукаюць магчымасці, — думкі змяняюцца самі сабой.

А што наконт дрэнных падзей? Часам, калі гавораць аб сіле думкі, здаецца, што чалавека абвінавачваюць у яго бедах. Маўляў, сам прыцягнуў. Гэта не так. Ніхто не прыцягвае хваробы ці няшчасці сілай думкі. Жыццё бывае складаным, і многае ад нас не залежыць. Але ёсць рэчы, якія ўплываюць: як мы рэагуем, што гаворым сабе пасля няўдачы, апускаем рукі або шукаем выйсце. Сіла думкі — не абарона ад усіх праблем. Гэта інструмент, які дапамагае з імі спраўляцца.

Просты прыклад. Уявіце двух людзей. У аднаго ў галаве думка: «Я спраўлюся, нават калі цяжка». У другога: «Усё роўна нічога не атрымаецца». Яны жывуць у адным свеце, але ўспрымаюць яго па-рознаму. Першы спрабуе, другі адступае. Праз год іх жыццё выглядае па-рознаму. 

Сіла думкі — не чараўніцтва, а ўменне накіроўваць свой мозг у патрэбны бок. Кожны можа яму навучыцца. Галоўнае — пачаць з аднаго кроку: злавіць сябе на дрэннай думцы і замяніць яе на тую, якая дапамагае рухацца далей.

Псіхолаг Алена ШАЎЧЭНКА

Фота: pexels. com