Вы тут

Алена Ляўковіч

Алена ЛЯЎКОВІЧ, намеснік галоўнага рэдактара газеты “Звязда”. Прыйшла ў рэдакцыю яшчэ студэнткай, доўгі час працавала рэдактарам аддзела пісьмаў. У рабоце і творчасці кіруюся прынцыпам, які лепш, чым напісаў Максім Танк, наўрад ці хто абазначыць:

“Можа, і ўсе колеры ўжо адкрыты –
Мне засталіся яшчэ спалучэнні.
Можа, і ўсе людзі маюць імёны –
Толькі памылкі яшчэ трэба выправіць.
Можа, і ўсе гукі свету вядомыя –
Мне яшчэ хопіць, што ў сэрцы я чую.
Можа, і ўсе подзвігі ўжо апеты –
Толькі я знаю, што дзве трэці айсбергаў
Мора жыцця ў глыбіні сваёй тоіць”…

01.12.2022

Пад спеў калаўрота. Жыць — значыць чакаць?
0 318

Пад спеў калаўрота. Жыць — значыць чакаць?

Кожны год ранняй зімой бабуля прасіла дастаць ёй з гарышча калаўрот і садзілася прасці. Льняной кудзелі за маёй памяццю ўжо не было, хоць на тым жа гарышчы ляжалі ўжо не патрэбныя прылады для апрацоўкі лёну — цяжкі драўляны пранік, вялікі калючы грэбень. 

Зіма прыходзіць перад Піліпаўкай. І гэта вельмі добра
0 489

Зіма прыходзіць перад Піліпаўкай. І гэта вельмі добра

Зіма сёлета — без скептыцызму — сапраўды прыйшла нечакана. Калі такое было апошнія гадоў дваццаць, каб, лічы, у сярэдзіне лістапада выпаў снег, ды яшчэ і на мерзлую зямлю? Усё нібы скамянела-застыла ў здзіўленні і роспачы ад гэткай неспадзяванкі: і зіхаткія жоўтыя антонаўкі на карчыстых яблынях

Ад «трывалая» і «цярплівая»… Роздум да форуму сельскіх жанчын
0 726

Ад «трывалая» і «цярплівая»… Роздум да форуму сельскіх жанчын

Заўтра ў Мінску ўпершыню адбудзецца цікавае і важнае мерапрыемства — Форум сельскіх жанчын. Калі пра гэта было абвешчана, давялося ад некалькіх людзей пачуць скептычнае: маўляў, а калі тады будзе форум гарадскіх жанчын?

Закрыццё сезона. Дзейсны сродак ад восеньскай дэпрэсіі
0 645

Закрыццё сезона. Дзейсны сродак ад восеньскай дэпрэсіі

У лістападзе, у туманна-вільготных прыцемках, усё хочацца рабіць павольна — не хутчэй, чым паўзе па шыбе кропля, — не ад дажджу, а ад таго ж густога туману. А яшчэ — пасядзець на любімай канапе з кубкам гарачай какавы, ахінуўшыся пледам, «абклаўшыся» катамі, паглядзець які стары добры фільм.

Скула на целе. Пра Хэлаўін і не толькі
0 689

Скула на целе. Пра Хэлаўін і не толькі

У панядзелак увечары ў поўным вагоне метро ўвагу прыцягвала адна маладзенькая дзяўчына. Я спачатку нават не зразумела, што ў ёй не так, чаму на яе скоса пазіраюць людзі. Пасля нарэшце дайшло: вочы. Вочы ў дзеўчаняці былі страшныя, я сказала б — інфернальныя

Не думайце пра белую малпу… І прычым тут інтэрнэт-сэрвісы
0 560

Не думайце пра белую малпу… І прычым тут інтэрнэт-сэрвісы

Кажуць, на гэтым тыдні нейкі парад зацьменняў, таму ўсё ідзе не па плане, самаадчуванне так сабе, людзі лёгка паддаюцца ўплыву розных цёмных сіл, а гэтыя самыя сілы якраз і актывізуюцца... Магчыма, менавіта гэты самы парад паўплываў на тое, што ў адзін дзень мяне па тэлефоне двойчы хацелі развесці на грошы.

У першых прымаразках ночы. Пра ахвяраванне і... ахвяр?
0 574

У першых прымаразках ночы. Пра ахвяраванне і... ахвяр?

У маленькім інтэрнатаўскім пакоі гадзіннік на сцяне, рытмічна адмерваючы секунды, паказваў ужо на палову трэцяй ночы. Суседзі таксама не спалі — зноў высвятлялі адносіны. За тонкай, нібыта фанернай, сцяной было чуваць, як плакала Тамара.

Пачуцці і ўзаемнасць. Адваротны бок бацькоўскай любові
0 719

Пачуцці і ўзаемнасць. Адваротны бок бацькоўскай любові

Акрамя ўжо прывычнага і многімі любімага Дня маці, мы ўпершыню адзначаем пачатак Тыдня бацькоўскай любові, які завершыцца новым святам — Днём бацькі. Хоць, як для мяне, дык яе, бацькоўскай любові, можна аб'яўляць і год. Кожную мінуту, кожную гадзіну — і гэта будзе праўда. 

Горкі досвед. Калі ён нам даецца, значыць, камусьці гэта трэба?
0 638

Горкі досвед. Калі ён нам даецца, значыць, камусьці гэта трэба?

Тыдзень як ніколі поўны навін, якія нібыта цябе асабіста і не датычаць, а ўсё роўна аж сэрца сціскаецца, бо зусім блізка, побач, і нават знаёмыя людзі сведкамі былі, ад іх, а не з інфармацыйных каналаў, гэтыя навіны і сталі вядомыя. Спачатку гэта аварыя пад Фаніпалем.

Без ведання вінаватыя. Не зусім тыповыя разважанні пра мясцовае самакіраванне
0 612

Без ведання вінаватыя. Не зусім тыповыя разважанні пра мясцовае самакіраванне

Калега, якая пабыла на прыёме грамадзян, што праводзіў высокі абласны чыноўнік, расказала аб праблеме, з якой прыйшоў на прыём старшыня аднаго сельсавета. На небараку завялі крымінальную справу, як ён лічыць, без дастатковых на тое падстаў.

Цана любові. Калі рацыянальнае не спрацоўвае
0 625

Цана любові. Калі рацыянальнае не спрацоўвае

Учора з раніцы ў рэдакцыі было неспакойна. Сваякі па ўсіх магчымых тэлефонах шукалі нашу калегу. А яна проста была ў іншым кабінеце, пакінуўшы смартфон на рабочым месцы. Нарэшце перапалоханы муж дазваніўся ў той самы кабінет. Тыя, хто шукаў, уздыхнулі з палёгкай.

Пра адзінства. І пра тое, чаму яно сёння тоеснае слову «шчасце»
0 617

Пра адзінства. І пра тое, чаму яно сёння тоеснае слову «шчасце»

Дзень народнага адзінства я буду адзначаць у месцы сімвалічна-гістарычным — на былым памежжы: кіруючы ў родную вёску з аўтобуса, не спяшаючыся, перайду з колішняй Заходняй Беларусі ва Усходнюю. Чаму «колішняй»? Таму што гэта «заходняя-ўсходняя» павінна назаўжды застацца толькі ў гістарычных нарысах.

Пядзя зямлі. Калі суседзі перастаюць быць суседзямі
0 537

Пядзя зямлі. Калі суседзі перастаюць быць суседзямі

У нашых мясцовых бабуль (з падачы іх дзяцей і ўнукаў) новая цікавая тэма для абмеркавання: чый участак ці чыя хата ў вёсцы выстаўлены на продаж і за колькі. Балазе ў інтэрнэце гэта інфармацыя ёсць, усе пра ўсё ў курсе. 

Выбар рэдакцыі

Грамадства

І з тупіка ёсць выйсце. Знайсці ўправу на дэбашыра не толькі можна, а і неабходна

І з тупіка ёсць выйсце. Знайсці ўправу на дэбашыра не толькі можна, а і неабходна

Пра сямейныя скандалы, якія заканчваюцца бойкамі і, на жаль, нават гібеллю жанчын, перыядычна паведамляюць крымінальныя зводкі.

Грамадства

«Пухнацікі» ў горадзе

«Пухнацікі» ў горадзе

На вуліцах і ў крамах з'явіўся навагодні антураж.