Вы тут

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў


Падтрымаў называецца...

Фота pstgu.ru

Цяпер у нашых навучальных установах шмат студэнтаў-замежнікаў. Гэта некалі было, што называецца, кот наплакаў: у прыватнасці, гадоў семдзесят таму на нашым беларуска-рускім аддзяленні філфака вучыўся хіба што паляк Эдвард. Хлопец ён быў свой, кампанейскі, мовы — і рускую, і беларускую — на спецыяльных курсах вучыў...

А месяцы праз два і праверка рыхтуецца: рассаджваюць нас, чалавек пяцьдзясят, у прасторнай аудыторыі, раздаюць праштампаваныя аркушы паперы, пачынаюць дыктоўку... Як зараз помню, тэкст — даволі складаны: урывак з рамана Пятра Паўленкі. А таму ўсе студэнты напружана слухаюць тэкст, карпеюць над паперай ды перачытваюць тое, што напісалася. Я ж да ўсяго раз за разам кручу галавой — падказваю нешта Эдварду, які спецыяльна ўладкаваўся побач...

Урэшце справа зроблена: дыктант гатовы. Студэнтам прапануюць апошні раз усё праверыць — выправіць магчымыя памылкі.

Я чытаю тое, што напісаў, нешта выпраўляю — і не столькі ў сваім дыктанце, колькі ў суседавым.

...А дні праз два мы зноў збіраемся разам, каб падвесці вынікі. Для большай нагляднасці нам раздаюць нашы работы з выпраўленымі памылкамі і пастаўленымі адзнакамі. Я сваёй задаволены. Гляджу ў работу Эдварда і вачам не веру: там добрая... сотня памылак — і граматычных, і сінтаксічных. Называецца, дапамог...

І тым не менш у працэсе вучобы ды зносін Эдвард (мы яго звалі Эдзікам) хутка зраўняўся з іншымі, паспяхова здаваў экзамены, атрымаў запаветны дыплом і з'ехаў да сябе на радзіму. Праўда, філолагам там не працаваў: яго адразу ж прызначылі дырэктарам — у медыцынскі каледж. Значыць, веды ён атрымаў грунтоўныя?

Віктар Несцяровіч, г. Лагойск


Анекдот? Ці жыццё?

Фота beon.ru

Не так даўно я выпадкова сустрэла свайго былога аднакурсніка ці нават кавалера. У маладосці мы з ім сябравалі, ён, як выглядала, быў трохі закаханы, але ж...

Як склалася, так склалася: я — замужам, ён жанаты. А таму сустрэўшыся, мы проста пасядзелі, пагаварылі, успомнілі тыя часы, перабралі агульных знаёмых і толькі потым, па дарозе дамоў, усплыў на памяць яшчэ адзін эпізод.

Было гэта пад канец вясны, здаецца, у нядзелю, пад вечар. Мы з Колем дамовіліся сустрэцца і пехам схадзіць у кіно, гэта значыць перад пачаткам фільма прайсціся па шырокім праспекце, паглядзець, як цвітуць каштаны, пагаварыць.

Часу на гэта ў нас хапала: кінатэатр быў кіламетраў за пяць, надвор'е цудоўнае, людзей навокал — раз-два і аблічыўся. Хіба...

У скверы, метраў за колькі ад тратуара, стаялі рэдкія лавачкі. Амаль усе яны чамусьці пуставалі, толькі ля адной кучкавалася з дзясятак падлеткаў. Мы здалёку чулі іхнія крыкі, нейкі падазроны — і не сказаць, што п'яны — смех, але ўвагі на яго, можна сказаць, не звярталі, бо навошта? У іх, як той казаў, сваё вяселле, у нас сваё...

Усё так. І зусім не так, бо як толькі мы падышлі бліжэй, хлопцы чорнай зграяй сарваліся з месца, выскачылі на праспект і не проста заступілі дарогу, — з усіх бакоў акружылі нас.

— Э-э, пацан, — звярнуўся «важак» да Колі, і я адчула, як той напружыўся, бо пацанамі, хамутамі, шантрапой былі падлеткі, а зусім не ён. — Ты дзе такую кралю падчапіў? Я б яе зараз...

Хлопцы (мусіць, тое ўявіўшы?..) дзіка «заржалі», Коля рвануўся ў бойку, а я...

Не паверыце: спакойна падхапіла пачатую паскуднікам фразу, сказала яму кароткае:

— ...І нічога ў цябе не выйшла б.

— Гэта чаму? — вылупіў вочы нягоднік.

— Ды сябры твае, — я паказала на прысутных, — дасталі б парадамі.

Гэтага анекдота падлеткі, відаць, не чулі яшчэ, а таму, што называецца, зайшліся, пакаціліся ад рогату! Не адстаў ад іх і прыставала. У выніку мы з сябрам пайшлі далей.

Вось так ад многіх і, відаць, вельмі вялікіх непрыемнасцяў (калі не сапраўднай бяды) нас з Колем уратаваў адзін маленькі анекдот.

Чаму ў той момант я ўспомніла яго? Чаму, як той казаў, не «абвалялася» ў капрыз, у крыўду ці слёзы?

Ведае пра тое толькі Бог.

Н. К., г. Барысаў


Артысткі... з пагарэлага тэатра

Фота миамир.рф

Амаль усё маё жыццё звязана з дзецьмі, са школай.

...У той год з першага верасня мне далі другі клас. Хлопчыкі ў ім як хлопчыкі, дзяўчаткі — як дзяўчаткі. Непакоіла хіба адна, Алёнка. Я ніколі не бачыла гэткіх дзяцей — худзенькіх да празрыстасці, адна скура ды костачкі, нібы ўчора з канцлагера... Дзе ўжо тое здароўе? Збяруцца дзеці ў клас, я прыйду, распачну ўрок і ледзь не адразу ж скончу, бо ў Алёнкі з носа кроў пайшла. Трэба ратаваць.

Вось і ў той дзень вывела я дзяўчынку з класа, абмыла, паклала на пераноссе холад, пытаюся:

— Дзіцятка, ты сёння снедала?

— Не, — кажа малая, — мамка з раніцы на ферму пайшла. А потым ёй да бабулі трэ было — бульбу капаць.

Ну што тут будзеш рабіць? Я за Алёнку ды за сяброўку яе (каб паклікала калі што...) і павяла іх да сябе дадому (балазе гэта блізка — насупраць школы). Хуценька паставіла перад імі ладную горку блінцоў, варэнне, кампот, сказала малым, каб добра пад'елі, а сама вярнулася ў клас.

Правяла ўрок з горам папалам і бегма дамоў.

Каля ганка чую нейкія гукі... Зазіраю ў акно і бачу: мая «хворая» з той сябровачкай скачуць перад трумо, крыўляюцца і рагочуць.

Ну, думаю, шэльмы, я ж вам пакажу!

Гэта была першая думка. А потым мяне смех разабраў, бо дзіця ж яшчэ горкае, а, бач ты, прыдумала, як настаўніцу вакол пальца абвесці: нейкую больку ў носе зачэпіць, і палова ўрока, глядзіш, сарвана...

Карацей, паздзіўлялася я, пасмяялася, а потым зрабіла заклапочаны твар, нечым бразнула ў калідоры, каб «госці» мае пачулі, заходжу ў кухню. Блінцы, заўважаю, з'едзены да апошняга, кампот выпіты. Значыць, апетыт у малых будзь здароў!

Праходжу далей і яшчэ раз не веру, як казаў Станіслаўскі, — ні вачам сваім, ні вушам: у спальні карціна алеем. Алёнка ляжыць на ложку (ножкі ў струначку, ручкі на грудзях, як у нябожчыцы...) і ледзь чутна шэпча:

— Вой, Любоў Мі-хай-лаў-на, па-мі-раю...

— Ну што ты, Алёнка, — суцяшаю яе, — быць такога не можа! Вы ж толькі што з Валяй танцавалі. То ўставай, дзіцятка: на гэтым канцэрт закончаны. Гайда ў клас!

Пачырванела малая, падхапілася і пабегла ў школу...

З таго дня як рукою зняло: кроў з носа ў яе болей не ішла, урокі не зрываліся. А я тады чарговы раз убачыла, якія ж нашы дзеці артысты — можна сказаць, прыроджаныя!

Л. Чыгрынава, г. Мінск


Як збываюцца мары

Фота 4lapki.com

Было гэта вельмі даўно, недзе на пачатку трыццатых гадоў мінулага стагоддзя. Непадалёк ад Гомеля, у вёсцы Прудок, знаходзіўся 59-ы конны завод. Мой дзядуля працаваў там конюхам, бабуля — вартаўніком у канторы. А тут яшчэ і мяне матуля прывезла... Прыйшлося ўладкаваць у дзіцячы садок.

Не ведаю чаму, але мне там зусім не спадабалася. Таму пасля абеду, як толькі ўсіх укладвалі спаць, я — калі праз дзверы, калі праз вокны — старалася ўцячы дадому. Праўда, так было да пары, пакуль...

Неяк у канцы лета нас, малых, пастроілі ў шарэнгу. Мне і яшчэ аднаму хлопчыку далі ў рукі па транспаранце і павялі ў бок завода. Там на вялікім пляцы паўкругам стаяў народ, а пасярэдзіне красаваліся два вельмі важныя вусатыя дзядзькі-вайскоўцы. Нам сказалі, што адзін з іх — Сямён Міхайлавіч Будзённы. Пра яго нават мы, дзеці, ведалі тады з песні «По земле грохочут танки, самолёты петли вьют, о будёновской тачанке в небе лётчики поют».

У тую гадзіну, праўда, песень не было. Ва ўсе вочы мы глядзелі, як з канюшань выводзяць коней, як Будзённы нешта кажа пра іх, а выхавацелька нам пераказвае, што спачатку адбіраюць самых моцных — так званых цяжкавозаў, ламавікоў, каб вазіць гарматы, потым — коней для запрэжкі ў тачанкі, а нарэшце ўжо — скакуноў, якія служылі ў конніцы. Вось яны былі самыя прыгожыя: мне, ва ўсякім разе, яны вельмі спадабаліся!

Тым часам надвор'е стала псавацца, заімгліў дождж. Я расшпіліла сваё паліцечка і палой прыкрыла транспарант. Вайсковец, які быў з Будзённым, заўважыў гэта, нешта сказаў маршалу, і ён падышоў да нас. Прывітаўся, пачаў пытацца, як мы жывём, ці добра нам у садку? Мы хорам адказалі, што вельмі, і (як выхавацелька нам шапнула) запрасілі таварыша Будзённага да сябе на абед. Ён падзякаваў, але адмовіўся: сказаў, што не мае часу.

Тады мы (і зноў з падказкі выхавацелькі) папрасілі героя перадаць наша прывітанне таварышу Сталіну. Будзённы паабяцаў. На гэтым і развіталіся. Мы пайшлі ў садок. Але мяне гэта сустрэча ўсхвалявала на ўсё жыццё. З таго самага дня я вельмі палюбіла коней, збірала пра іх кніжкі і марыла хоць калі-небудзь ды праехаць конна...

І яшчэ я перастала ўцякаць з садка.

Прайшлі гады... У тое лета я зноў была ў бабулі, працавала ў яе на агародзе. А за ім было вялікае поле, на якім да раніцы пасвіўся конь. Аднойчы, страшэнна баючыся, я прывяла яго да ганка, ускараскалася неяк на спіну і такі ж праехала... Сама. Конна...

Як на той час, дык гэта былі самыя цудоўныя хвіліны ў маім жыцці, бо я спраўдзіла сваю мару.

М. Любаскіна, г. Бабруйск

Рубрыку вядзе Валянціна Доўнар

Ад яе ж...

Шчыры дзякуй усім чытачам, якія дасылаюць свае «вясёлыя і праўдзівыя гісторыі», якія стараюцца расказаць іх коратка і цікава і тым самым кожную пятніцу запрашаюць нас у... «вандроўку» — не толькі па гарадах і сёлах, але і па «часах ды норавах». Сёння, у прыватнасці, асобны рэспект Міры Канстанцінаўне Любаскінай, з «падачы» якой мы, хоць краем вока ды, можна сказаць, убачылі жывога Будзённага!

А таму конкурс на найлепшую гісторыю «Звязда» працягвае, журы працуе. Пішыце!

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як у Беларусі трансплантуюць органы

Як у Беларусі трансплантуюць органы

І чаму да нас на аперацыі едуць замежнікі.

Грамадства

Карэспандэнты «Звязды» наведалі «Воўчыя норы»

Карэспандэнты «Звязды» наведалі «Воўчыя норы»

Там адбываюць пакаранне мужчыны, упершыню асуджаныя за незаконны абарот наркотыкаў.

Спорт

Аляксандра Герасіменя: У кожнага свой рэцэпт поспеху

Аляксандра Герасіменя: У кожнага свой рэцэпт поспеху

Аляксандра Герасіменя — сапраўдны баец, а яшчэ — клапатлівая маці і жонка. І проста працавіты чалавек, які не ведае перашкод.