Парады бывалых: пі болей, чым хочацца, еш меней, чым хочацца, спі ўволю: столькі, колькі хочацца.

Лёгка гэта сказаць...

Не, з вадой яшчэ і зрабіць можна: дзе быўшы, узяў ды кубачак выпіў.

З ежай складаней, бо цяжка спыніцца, калі яе шмат — рознай і смачнай, калі ў добрай кампаніі.

А найгорай — са сном: калі ён тут і звальвае з ног — бракуе часу, калі ёсць час — хоць вочы зашывай — бракуе сну.

...Кажуць, асабісты рэкорд па яго працягласці паставіла студэнтка Сідарава: заснуўшы на лекцыі па гісторыі, яна праспала з XVІІ стагоддзя да ХХ. Магчыма, у запас?

Што было — было. Адна 20-гадовая дзяўчына з самымі сур’ёзнымі намерамі (для стварэння сям’і) ва ўсе газеты абвесткі давала: маўляў, шукаю маладога, прыгожага, багатага, працавітага, шчодрага, вясёлага, разумнага, добрага, з кватэрай, машынай, дачай, дыпломам, без шкодных звычак...

Было гэта вельмі даўно, у мінулым стагоддзі, а помніцца — нібы ўчора. Такім чынам...

...Каля гэтых бяроз мы хадзілі даўно, але іх саміх, можна сказаць, не бачылі, бо на што там глядзець: дрэвы як дрэвы — былі... Аж пакуль руплівіца восень не агаліла ствалы — не скінула лісце і тым самым не паказала, што ў аднаго калісьці бурай зняло вершаліну.

Класікі раяць запісваць усё, што ўражае...

Што было, — было: у адным горадзе, каля дарогі (трэба разумець, праз недагляд камунальнікаў?) гадамі стаяла засохлае дрэва.

Дзейных асоб у першых радках свайго «пісьма» звычайна прадстаўляюць драматургі. Але ж, здаецца, ніхто не забараняў і расказчыкам?

Што было, было: карцінка з натуры, што называецца. Горад, прыпынак — слуп з аб’явамі. Побач — двое мужчын. Адзін — уголас, павольна — чытае...