Сёлета адбыўся 64-ты па ліку конкурс. Вядома, за столькі гадоў сфарміраваныя крэтэрыі і падыходы для вызначэння найлепшых. Але калі прыглядзецца да кніг, што адзначаны сёлета, то можна заўважыць адну вызначальную рысу, якую б можна было сфармуляваць так: «Беларусь перадусім». То бок тое, што вызначае дзяржаву ў розных яе праявах, у тым ліку ў пэўных межах. Гран-пры і перамогу ў намінацыі «Трыумф» сёлета прысудзілі за выданне «Нацыянальны атлас Беларусі» ад РУП «Белкартаграфія» і «Беларускага дома друку». Гэта кніга, да падрыхтоўкі якой далучыліся шмат людзей.

Чым бліжэй дата 80-годдзя Перамогі ў Вялікай Айчыннай, тым больш з’яўляецца гістарычных праектаў і кніг, некаторыя маюць выключнае значэнне для дзяржавы. На Мінскай міжнароднай кніжнай выстаўцы-кірмашы прадставілі кнігі «Без тэрміну даўнасці. Беларусь. Злачынствы нацыстаў і іх саўдзельнікаў супраць мірнага насельніцтва на тэрыторыі БССР у гады Вялікай Айчыннай вайны». Адзін са зборнікаў прысвечаны Мінскай вобласці, другі — Беларусі ў цэлым. Але абодва — як агульны дакумент, які пацвярджае злачынствы, учыненыя на тэрыторыі нашай краіны ў гады Вялікай Айчыннай вайны.

Гэта партыя ў оперы «Севільскі цырульнік» (насамрэч адна з найскладанейшых для вакалістак) была візітоўкай опернай дзівы Тамары Ніжнікавай. І ў памяць пра народную артыстку СССР і Беларусі (9 сакавіка адзначалася яе 100-годдзе) менавіта гэту оперу Джаакіна Расіні вырашылі выканаць у Вялікім тэатры. Вечар 11 сакавіка прысвяцілі той, хто доўгі час радаваў беларускую публіку ўласным талентам, але Тамара Мікалаеўна зрабіла вялікі ўнёсак у опернае мастацтва краіны і праз сваю шматгадовую педагагічную дзейнасць. Развітаўшыся з опернай сцэнай, яна пачала рыхтаваць вакалістак і ў пэўны перыяд нават узначальвала кафедру сольных спеваў.

На удзел у ХХХІІ Мінскай міжнароднай кніжнай выставе-кірмашы пададзена больш за 500 заявак з 20 краін. Пра гэта паведаміў намеснік міністра інфармацыі Рэспублікі Беларусь Дзяніс Езерскі. Але галоўная ўвага, як і Цэнтральны стэнд, будзе скіравана на інтэрактыўнай калектыўнай экспазіцыі дзяржаў-удзельніц Еўразійскага эканамічнага саюза.

Яна абрала балет свядома яшчэ ў маленстве (нейкі час вагалася паміж ім і мастацкай гімнастыкай) і мае плённую кар’еру, якая доўжыцца ўжо больш за трыццаць гадоў. Але ўнёсак заслужанай артысткі Беларусі Марыны Вежнавец у развіццё гэтага мастацтва ў Беларусі значна большы, чым яе асабістыя выступленні ў розных спектаклях, дзе кожная партыя ўвасоблена ярка, з характарам, іскрынкай. А колькі іх было з 1997 года, калі артыстка паступіла ў Вялікі тэатр Беларусі.

«Мы дамовіліся: колькі заробіце, столькі ж з бюджэту атрымаеце. Так? Што яшчэ трэба?.. 50 працэнтаў мы даём тэатрам датацый».

Па ўсёй краіне адбываюцца паказы дакументальнага фільма, прысвечанага манастыру, заснаванаму Ефрасінняй Полацкай.

Сёння народная артыстка Беларусі Вольга Клебановіч адзначае 80-годдзе — з асабістым святам яе віншуе Нацыянальны акадэмічны драматычны тэатр імя Максіма Горкага, у якім яна працуе з 1967 года. Ды і прыхільнікі творчасці павінны звярнуць увагу на спектаклі з удзелам артысткі, якая дагэтуль грае на сцэне. Менавіта на 25 лютага ў праграме запланаваны паказ (ў Рэспубліканскім палацы культуры прафсаюзаў) камедыі «Сэлфі са Склерозам», у якім Вольга Міхайлаўна выканала галоўную ролю Маі Міхайлаўны.

Насамрэч адлік існавання калектыву можна пачынаць раней, звязаўшы яго наогул з дзейнасцю знакамітага фалькларыста і музыканта Рыгора Шырмы, бо яшчэ да ўз’яднання Заходняй і Усходняй Беларусі гэты «паляшук», як запісалі яго ў пашпарце тагачасныя польскія ўлады, ужо ствараў калектывы, і яны выступалі з беларускім рэпертуарам. А ў 1939 годзе ён атрымаў ад савецкіх улад мандат на арганізацыю харавога калектыву. Ужо ў 1940-м пайшлі канцэрты Беларускага ансамбля песні і танца пад кіраўніцтвам Рыгора Шырмы.

Урачыстасць адбудзецца па благаславенні Мітрапаліта Мінскага і Заслаўскага Веніяміна, Патрыяршага Экзарха ўсяе Беларусі. Можна сказаць, што гэта свята асветніцтва — ужо традыцыйнае для краіны. Яно дазваляе ўспомніць пра тое, што калісьці першыя кнігі на нашай зямлі з’яўляліся праз пашырэнне хрысціянства, кніга сапраўды несла святло — душы, веры. Спачатку кнігі перапісвалі ад рукі, а пасля сталі друкаваць (дарэчы, першыя выданні Францыска Скарыны мелі духоўны змест, а сёлета мы адзначым 500 гадоў з выхаду яго «Апостала»). Быў час, калі вучыцца чытаць і пісаць пачыналі менавіта па гэтых кнігах. І сёння духоўная літаратура запатрабаваная ў грамадстве, таму што дапамагае людзям умацаваць каштоўнасці, спрыяе развіццю асобы, дае адказы на шмат якія жыццёвыя пытанні.