Сеткавае выданне zviazda.by

Хатынь... Назва невялікай беларускай вёскі Хатынь (унікальная назва, яна была адна такая ў нашай краіне) стала сімвалам пакут народа, з назоўніка ўласнага стала назоўнікам агульным, які абазначае тое, чаго ўвогуле не павінна быць у нармальным чалавечым свеце. Хатынь, мёртвая вёска, спаленая разам з людзьмі тымі, хто чалавечае аблічча страціў, хто не мае права людзьмі звацца, застанецца на стагоддзі ў падручніках гісторыі, у абвінаваўчых дакументах, у памяці наступных пакаленняў…

Жыхары Чэрыкава ўпісалі слаўныя старонкі ў гісторыю барацьбы беларускага народа супраць нямецка-фашысцкіх захопнікаў.

Для беларусаў памяць святая. Аб гэтым заявіла старшыня Савета Рэспублікі Наталля Качанава ў мемарыяльным комплексе «Хатынь» у час мерапрыемстваў, прысвечаных 82-й гадавіне з дня трагедыі беларускай вёскі.​

Трэба шанаваць мір, шанаваць сваіх родных і блізкіх. Аб гэтым заявіў Старшыня Палаты прадстаўнікоў Ігар Сергяенка ў мемарыяльным комплексе «Хатынь» у час мерапрыемстваў, прысвечаных 82-й гадавіне з дня трагедыі беларускай вёскі.

Людзі ваявалі на самых розных этапах свайго развіцця. Узброеныя канфлікты і кровапраліцце былі і шмат тысячагоддзяў таму, і ў мінулым стагоддзі, ёсць і цяпер. Пакуль аб поўным трыумфе міру ў свеце казаць не выпадае. Чаму людзі не могуць навучыцца вырашаць усе канфлікты выключна мірным шляхам? Як гэта звязана з нашай біялогіяй? Хто і колькі зарабляе на войнах і пры чым тут зрошчванне буйнога капіталу і ўлады? Пра гэта размаўляем з нейрахірургам, навуковым супрацоўнікам аддзялення пухлін галаўнога мозгу РНПЦ анкалогіі і медыцынскай радыялогіі імя М. М. Аляксандрава, выкладчыкам кафедры неўралогіі і нейрахірургіі Інстытута павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кадраў аховы здароўя Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта, членам Беларускага саюза Журналістаў Гуменам Гарбанніджадам.

Вайна прыйшлася на маладосць таленавітага юнака з краснапольскай вёскі Высокі Барок, яму быў усяго 21 год, калі яна пачалася. Аляксей Пысін удзельнічаў у баях на Заходнім, Калінінскім, Ленінградскім, 1-м і 2-м Прыбалтыйскім франтах, быў двойчы паранены, меў баявыя ўзнагароды, у тым ліку медаль «За адвагу». Пасля вайны пачынаў працоўную біяграфію ў рэдакцыі краснапольскай раённай газеты, быў рэдактарам чэрыкаўскай раёнкі, працаваў таксама ў абласной газеце «За Радзіму», якая потым памяняла назву на «Магілёўская праўда». Пэўны час узначальваў Магілёўскае абласное аддзяленне Саюза пісьменнікаў БССР.

Развілку дарог Салігорск — Хорастава ўпрыгожвае помнік скульптара Сяргея Селіханава, архітэктараў Валянціна Занковіча і Леаніда Левіна двум братам-патрыётам Івану і Міхаілу Цубам.

У 1940 годзе Баранавічы сталі абласным цэнтрам. 40-тысячны горад і да гэтага ўяўляў сабой буйны чыгуначны вузел, а новы статус дазваляў развівацца больш імкліва. Тут быў адкрыты настаўніцкі інстытут, паявіўся абласны драмтэатр, новы імпульс набывалі прамысловасць і гарадская гаспадарка. Усе планы і перспектывы перакрэсліла вайна. З 27 чэрвеня 1941 да 8 ліпеня 1944 года Баранавічы жылі ва ўмовах нямецка-фашысцкай акупацыі. Але ж многія і многія гараджане не прынялі новую рэчаіснасць пакорна. Яны адчайна змагаліся з ворагам усімі даступнымі сродкамі.

Тэме Вялікай Айчыннай вайны прысвячаецца мноства выставачных праектаў у Беларусі, аднак самую вялікую цікавасць выклікаюць тыя, што створаны сумеснымі намаганнямі розных людзей, якія прадстаўляюць адпаведныя ўстановы — музеі, архівы, галерэі... Плён падобнага супрацоўніцтва — новая выстаўка ў Нацыянальнай бібліятэцы «За мірнае неба!», прымеркаваная да 80-годдзя Вялікай Перамогі. Суарганізатарамі выступаюць Нацыянальны гістарычны архіў, Мемарыяльны комплекс «Брэсцкая крэпасць-герой», Беларускі саюз мастакоў, Музейны комплекс гісторыі і культуры Аршаншчыны, Вілейскі краязнаўчы музей ды іншыя.

У рубрыцы «Хроніка Вялікай Перамогі» дзень за днём разам са «Звяздой» далёкага 1945 года мы ідзём да светлай і святой даты 9 Мая.