Навiны
Юра і яго «абібок»
Баязліваму і корч мядзведзь
Мой родны Віцебск у гады Вялікай Айчыннай вайны быў зруйнаваны, літаральна зраўнаваны з зямлёй: людзі перабіваліся ў сырых зямлянках.
Кветкі для жонкі
Толік і Дзіма — не толькі суседзі, але і досыць блізкія сябры: на работу ходзяць разам, дамоў вяртаюцца ўдвух, па дарозе абмяркоўваюць розныя справы, іншы раз могуць збочыць на піва, а неяк — у кветкавы кіёск: Дзіма букет купіў.
Людзі пазнаваліся па ўчынках
Дзейных асоб у першых радках свайго «пісьма» звычайна прадстаўляюць драматургі. Але ж, здаецца, ніхто не забараняў і расказчыкам?
Была без радасці любоў, разлука будзе без маркоты
Па пашпарце ён, Ядвісін былы, — Іосіф. Цяпер да гэтага імя яшчэ па бацьку трэба дадаваць. А тады ён быў звычайным студэнтам Ёськам, і Ядзя, без памяці закахаўшыся, выйшла за яго замуж, нарадзіла дваіх дзяцей.
Асцярожнага Бог сцеражэ, альбо не ўсё тое золата, што блішчыць
Быў час: у двухпакаёвай кватэры на вуліцы Розы Люксенбург я жыла адна.
Калі Багатыя плачуць
Мірыся, мірыся і болей не сварыся
Не ведаю, як вам, а мне здаецца, што з часам ненарматыўная лексіка можа, крый бог, ператварыцца ў нарматыўную.
«Мой дзень!.. Не мой дзень...»
Баек ды розных гісторый пра рыбалку і рыбакоў — лічыць не злічыць: і праўдзівых, і непраўдзівых... Да ўсіх я стаўлюся з разуменнем, бо чалавек мой — таксама рыбак: калі-нікалі нядрэнны ўлоў дадому прыносіць. Але ж зараз гаворка не пра яго, не пра мужа, а пра суседа, які на рыбалку ў нашу вёску прыязджае ажно з Масквы. Не раз пыталася ў яго, навошта гэтак далёка, няўжо бліжэй вадаёмаў няма? «Ёсць, — кажа, — але тут і рыба смачнейшая, і лавіць яе цікавей».
