Навiны
Хацелася як лепей, атрымалася — як заўжды
У тую ўжо вельмi далёкую вясну я, зусiм малады аграном, рыхтуючы поле для сяўбы, даручаў трактарысту Мiколу Прыстромаву ўзараць сцяжыну, што ад вёскi Зарэчча вясёлай змейкай бегла да шашы. Думаў, дадатковыя цэнтнеры збожжа лiшнiмi нiколi не будуць, а што людзям хадзiць далей — дык такой бяды, бо не так жа i далёка.
Яны не паспелі ні ажаніцца, ні нарадзіць дзяцей
Калі заняў свой першы пост, не задзірай высока нос...
Прыродны газ многія называюць блакітным палівам. Нехта кажа, што гэта праз досыць яркі колер пры яго згаранні, нехта — праз тое, што для некаторых ён па-ранейшаму застаецца блакітнай марай, бо, здаецца, спраўдзіш яе і гора болей не зведаеш: ні табе дровы нарыхтоўваць, ні да печы іх насіць, ні потым попел выграбаць... Чысціня, цеплыня, камфорт.
Капуста бывае нармальная і...
— Я дома, — гукнуў з парога Іван. — Галодны як воўк. Пакорміш?
Якое дрэва, такі і клін, які бацька, такі сын?
Праўду кажуць: не мела баба клопату — купіла парася.
Прыбіральня — ад слова «прыбіраць»
Не верыцца, але ж некалі далёка не ва ўсіх гарадскіх установах быў вадаправод, шмат дзе ў дварах, у так званых шпакоўнях, размяшчаліся выгоды.
Чаго не зробіш для Федзі?!
Гэта здарылася позняй вясной гадоў восем таму. Сужэнцы Генадзь і Марына не мелі клопату, як той казаў, — з’ездзілі на базар, купілі парсючка. А ўжо ж невялічкага, рабенькага, з доўгім лычыкам... Ну хоць карціну з яго малюй! Ніводнаму з папярэднікаў гаспадары мянушак не прыдумлялі, а вось гэтага Марына Федзем назвала.
Кашмар — гэта яшчэ не пажар?
Не бывае байкі без праўды, а яна сёння ў тым, што кожны лічыць сябе разумным, дакладней — разумнейшым за іншых. І дзеці ў яго таксама разумнейшыя. І завуць іх не проста Ала, Максім ці Алесь, бо гэта ж не «ваў», гэта ж ледзь не адстой, а Эльза, Макс або Алекс...
