Сеткавае выданне zviazda.by

Кожны год, на Радаўніцу, на вясковыя могілкі прыязджае мужчына з вялікім букетам руж. Ён падоўгу стаіць каля помніка з фотаздымкам прыгожай юнай дзяўчыны, а па яго шчоках бягуць слёзы. Леаніду — больш за 60 гадоў. Як жа шмат месца займае ў яго сэрцы тая дзяўчына! Мінулі дзесяцігоддзі, але па-ранейшаму хвалююць сэрца гэтыя прыгожыя вочы, гэта непаўторная ўсмешка.

Старыя кадры кінахронікі могуць перасягнуць сучасныя фільмы па эмацыянальным уздзеянні: ці не з-за таго, што ёсць адчуванне мінулага і людзей, якіх ужо няма? Асабліва, калі гэта кінахроніка ваеннага часу, а тыя, хто яе здымаў, рабілі сваю справу ў надзвычайных сітуацыях.

Мы чытаем шмат кніг і глядзім мноства фільмаў пра жахі ваеннага ліхалецця. Мы захапляемся працоўным подзвігам людзей, якія аднавілі жыццё пасля вайны. А што мы ведаем пра жыццё людзей да вайны? Не пра тое, што ўвайшло ў падручнікі гісторыі. А пра звычайнае надзённае жыццё людзей да 22 чэрвеня 1941 года? Напэўна, яно віравала, людзі вучыліся, працавалі, займаліся спортам. І ўсведамленне таго, што ў адзін момант усё разбурылася палохае не менш, чым ваенныя трагедыі. 

Каб моладзь ведала найноўшую гісторыю.

Нацыянальны банк з 17 чэрвеня выпусціць у абарачэнне памятныя манеты серыі «Гісторыя беларускай чыгункі. Цягнікі». Пра гэта паведамляе Нацбанк.

Зусім недалёка ад МКАД, у вёсцы Гарадзішча, цяпер знаходзіцца археалагічны комплекс. Менавіта там цячэ рака Менка і там быў заснаваны горад, што сёння з’яўляецца сталіцай нашай краіны.

Год 1941-ы ў сям’ю Свістуновых прынёс шмат гора. Перад самай вайной здарыўся пажар, у ім загінула чатырохгадовая дачушка Надзя. Аднагадовую Ніну бацька паспеў тады вынесці з агню.