Сеткавае выданне zviazda.by

Гэтыя зімовыя дні багатыя на юбілеі народных пісьменнікаў. Тыдзень назад адзначылі 105-я ўгодкі Івана Шамякіна, у нядзелю — тыя ж лічбы памяці, але ўжо ў Івана Мележа. Тытаны псіхалогіі беларуса. І што ў ёй, той псіхалогіі, — якая ідэя, што тое няўлоўнае, незабыўнае, векапомнае, што трымае нас як нацыю, характарызуе нібы сям’ю. Працавітасць? А хіба ўкраінцы не працавітыя, альбо кітайцы? Лагоднасць? Ну дык мы тут з французамі падобныя, ды з іншымі. Людзям толькі дай магчымасць быць лагоднымі. Не, тут іншае. Мы — беларусы — вылучаемся сваёй людскасцю. Чалавечнасцю. Менавіта яе мы атрымалі ў спадчыну ад папярэдніх пакаленняў, што ўніверсітэтаў не канчалі, кніжак па псіхалогіі не чыталі, але сваім дзецям і ўнукам наказвалі: «Трэба, каб было ўсё па-людску». 

Уяўляеце, як прыгожа выглядае такі пейзаж: туман над Прыпяццю павольна адступае, адпускаючы са свайго палону схаванае хараство гэтых маляўнічых мясцін. Дарэчы, позняя восень — час вынікаў і планаў на наступныя вёсны. Туман рассейваецца, набывае канкрэтныя абрысы самы выразны і абгрунтаваны сімвал нашага развіцця — гэта разгарнуў свае магутныя плечы адноўлены мост праз Прыпяць.