Вы тут

Алесь Бадак. Жыць адчуваннем часу незямнога


Бадак Аляксандр Мікалаевіч нарадзіўся 28 лютага 1966 года ў вёсцы Туркі Ляхавіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Служыў у Савецкай Арміі. Скончыў філалагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта імя У. І. Леніна (1990). Працаваў у Бюро прапаганды Саюза пісьменнікаў Беларусі, у рэдакцыях часопісаў «Бярозка», «Маладосць», «Нёман», «Полымя». Цяпер — дырэктар выдавецтва «Мастацкая літаратура».

Аўтар паэтычных зборнікаў «Будзень» (1989), «За ценем самотнага сонца» (1995), «Маланкавы посах» (2004), кніг для дзяцей і падлеткаў «Маленькі чалавек у вялікім свеце» (1995), «Верабей з рагаткай» (1999), «Незвычайнае падарожжа ў Краіну Ведзьмаў» (2001), «Адзінокі васьмікласнік хоча пазнаёміцца» (2014), «Зорка для вавёркі» (2015) і інш.


Алесь Бадак. Жыць адчуваннем часу незямнога

 

Паэзія

 

Сыходзіць паэзія з вечных вышынь,

Дзе сонцам прасвечвае слова.

Сыходзіць паэзія ціха з душы,

І слепне душа паступова.

 

Вядома, на ёй не канчаецца свет,

І не апусцеюць вышыні.

І скажа разумны:

— Такі цяпер век.

А мудры:

— Нічога не згіне.

 

Разумны дадасць:

— У эпохі любой

Куміры свае на прыкмеце.

А мудры запэўніць:

— Заўсёды травой

Трава вырастае на свеце.

 

Падхопіць размову дваіх інтэрнэт

І тэлевізійныя шоу.

У спрэчках  праблему паэзіі свет

Звядзе да пытанняў грашовых.

 

Мой свет, пра душу ты і не ўспамянеш

У часу крутой мізансцэне, —

Пра тое, што проста балець стала менш,

Бо ў ёй і паэзіі меней.

 

 

* * *

У гэты свет не першы век

Адной і той дарогай

Прыходзіць кожны чалавек

З душой, пасланкай Бога.

 

Душа — для згоды і дабра,

Засцерагчы ад злога,

Каб свет не заступіў за край,

За край сябе самога.

 

Ды край паўсюль усё бліжэй —

На моры і на сушы.

Таму і Бог усё часцей

Шле

І вяртае

Душы.

 

Боль

 

Як жыць,

Калі душа баліць

Тваёй душы незаціханым болем.

Ды мне ім, нібы скарбам, даражыць,

Пакуль мяне ён звязвае з табою,

 

Пакуль яго сягоння пазнаю

Па тым, як гора ты перажывала:

Не першы раз над безданню стаю,

А так душа ніколі не рыдала.

 

Цяпер ён мой, каб, перасекшы край

Быцця зямнога і скупога лёсу,

Табе не плакаць па дарозе ў рай

Над тым, што тут пакінуць давялося;

 

Каб памяці ў кватэрнай цішыні

Праз гэты боль пакутліва вяртацца

У нашы нібы высненыя дні,

Дзе белы свет без чорных дэкарацый;

 

Каб, дзён былых вартуючы святло,

Жыць адчуваннем часу незямнога:

Што да цябе нічога не было,

Пасля цябе не будзе больш нічога.

 

Я вымаліў у Бога гэты боль, —

Душа прасіла немачна і слёзна.

Астатняе, што звязана з табой,

Вымольваць у яго было ўжо позна.

Каментары

Вельмі кранальныя вершы

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Чым здзівіў сёлета «Кліч Палесся»

Чым здзівіў сёлета «Кліч Палесся»

Этнафэст стаў вядомым далёка за межамі Беларусі. 

Спорт

Цырымонія развітання з Анатолем Капскім прайшла ў «Барысаў-Арэне»

Цырымонія развітання з Анатолем Капскім прайшла ў «Барысаў-Арэне»

Грамадзянская паніхіда працягвалася больш за дзве гадзіны ў "Барысаў-Арэне".

Грамадства

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

23 верасня 1943 года, савецкімі войскамі быў вызвалены ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў першы населены пункт Беларусі — раённы цэнтр Камарын.

Грамадства

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Ад дапамогі дома пажылым і да стварэння крызісных пакояў для ахвяр хатняга гвалту.