Вы тут

З рэдакцыйнай пошты


Добрая справа: доктар медыцынскіх навук, прафесар, выдатнік аховы здароўя, заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь Уладзімір Цыркуноў у час наведвання родных Целяхан бясплатна кансультаваў сваіх землякоў.


На прыём да прафесара сабралася каля сарака чалавек. Не ўсе іх скаргі ды звароты былі па профілі Уладзіміра Максімавіча як інфекцыяніста і гепатолага, але карысныя парады атрымаў кожны.

Свежы і прафесійны погляд на заключэнні калег, жыццёвы досвед і аптымізм знакамітага земляка многіх прымушалі паглядзець на свае праблемы з іншага боку, атрымаць накіраванне на дадатковае абследаванне, папоўніць свой багаж ведаў па тым ці іншым захворванні.

Цікавілі месцічаў і адкрыцці ў галіне медыцыны, у лячэнні гепатыту.

Слухаць прафесара было вельмі цікава, занепакоенасць хваробамі міжволі саступала месца здзіўленню, як складана «ўстроены» чалавек, як важна для яго паспяховага лячэння ўлічваць розныя абставіны.

І калі б у зале, дзе вялося кансультаванне, былі старшакласнікі, упэўнена, многія з іх захацелі б стаць дактарамі, як Цыркуноў.

Валянціна БОБРЫК, г. Івацэвічы

Фота Валерыя МІСКЕВІЧА


«А мясціны тут былі прыгожыя...»

Апошнім часам у інтэрнэце з'явілася шмат відэаролікаў пад агульнай назвай «Гісторыя з геаграфіяй». Яны расказваюць пра беларускія вёскі, якія паміраюць. Балюча думаць пра гэта, балюча глядзець такое «кіно». А тым больш калі там, у гэтым «фільме», родная Рудня.

Сэрца здрыганулася: няўжо гэта яны, мясціны майго дзяцінства!? Ні лугоў, ні палёў, ні суседніх вёсак. Канава, зарослая хмызам, замест празрыстай рэчачкі Лабжанкі, прытока Сожа.

Пільна ўглядалася ў твары людзей — нікога не пазнала. Засталося шэсць двароў, якія стаяць паасобку ў розных канцах былой прыгажуні-вёскі. Дзякуй Богу і людзям, што лес пасадзілі: сосны ўсё ж лепей, чым бур'ян-трава.

А мясціны тут былі прыгожыя: вясною — у бела-ружовым вэлюме садоў, у водарах чаромхі і бэзу, летам — у кветкавых дыванах і пчаліным гуле, што толькі ўначы заціхаў над векавымі ліпамі. А ягады-грыбы, якія можна было касіць касою, а стаўкі і азёры, што літаральна кішэлі рыбай...

А галоўнае — людзі, дружныя, працавітыя. Іх клопатам падрасталі дзеці, каласілася збажына і радзіла бульба. Шчодрая зямля: нездарма ж яе аблюбавалі далёкія продкі. У 1994 годзе студэнты Магілёўскага педуніверсітэта праводзілі тут раскопкі. На месцы вёскі была знойдзена стаянка старажытных людзей. Так што радзімічы ведалі, дзе сяліцца...

Аб гэтым — асабліва цяпер, калі падводзіць здароўе — думаю ўсё часцей і часцей: вяртаюся сэрцам у родны куточак. Як жа там добра было, як прыгожа! Некалі ў Клімавіцкі раён мы з аднакурснікамі прыехалі на бульбу. І я пешшу павяла сяброў «у родную Рудню». Яны потым казалі, што нарадзіўшыся сярод такой прыгажосці, немагчыма не пісаць вершаў. І я пісала. І пішу.

Даўно няма бацькоў. Няма і хаты. Хіба што здымак печы, на якой выраслі пяцёра дзяцей:

...З вайны вярнуліся, адбудаваліся,

Палі засеялі. Цвілі сады.

Мы з песняй матчынай тут гадаваліся.

Чаму ж не ў радасці сягоння ты?

Хаціны рэдкія, непазнавальныя.

Знаёмай вуліцы нібы няма.

Сасёнкі гонкія заместа яблыняў,

А па-над соснамі — густы туман.

Год Малой Радзімы. З вялікай літары ўсе тры словы я пішу невыпадкова: так адчувае сэрца.

Наталля Сівак (Зольнікава),

в. Заполле, Чэрвеньскі раён


Грыбны авантурызм, або Спантаннае падарожжа па родным краі

Ліпень адплакаў, прычым шчодрымі дажджамі. Ці не час наведацца ў лес, у грыбы? Памятаючы паведамленні пра няўдачлівых грыбнікоў, праверыў зарадку мабільніка, напоўніў бутэльку вадой з малінавым варэннем. У заплечнік — посуд для грыбоў, туды ж ножык...

Матацыкл, дзякуй богу, не падводзіць, чатырнаццаты сезон. Еду на ім да галоўнай дарогі і думаю, што налева — блізка (два-тры кіламетры і ты ў сваім лесе), а вось направа — гадоў, можа, з дваццаць не ездзіў.

Не іначай авантурызм гоніць у некалі вядомую грыбную мясціну: спыняюся, «даследую», вяртаюся з... дзвюма жоўтымі «сястрычкамі».

За мостам цераз Дрысу вітаю прагаліну маладзейшага лесу на месцы атокінскага кургана, які мы ў школьныя гады даследавалі пад кіраўніцтвам (светлай памяці) Георгія Васілевіча Штыхава. Там жа прастую міма каменя з надпісам «Беражыце лес», паўз які за дзень праязджаюць мо тысячы людзей і не «бачаць», то-бок — не берагуць: месцамі — бязладная высечка, месцамі — параскіданыя пакеты, бутэлькі — нават з-пад шампанскага.

А дарога між тым працуе, шуміць, кліча далей: кірую ў бок вядомай станцыі Дрэтунь, дзе такія баравіны, такія імшары журавін, такія чарнічнікі... Нездарма людзі едуць туды з Расонаў і Полацка, часам — за дзясяткі кіламетраў. Да таго ж лясныя дарогі там пралягаюць, як правіла, па пясчанай мясцовасці: яны прыдатныя для легкавушак, а яшчэ больш — для матацыкла. Адзінае — не дужа разгонішся: страшнавата «злавіць» сустрэчную...

Да таго ж на ўзбочынах часта сустракаюцца навешаныя на дрэвы пакеты, пластыкавыя бутэлькі — арыенціры для «наступнікаў», вядомыя толькі ім.

На адным з чарговых прыпынкаў у пошуку лісічак (менавіта па іх я збіраўся ў лес) натрапіў на косці і «коўдру» з ласінай шэрсці. З якой прычыны загінуў той горды прыгажун, невядома. І рагоў, на жаль, не пакінуў.

Я між тым ехаў далей, ужо... не ведаючы, дзе канкрэтна знаходжуся і... не шкадуючы, бо была ў тым і нейкая рамантыка, чараўніцтва ды перакананне, што назад дарогі няма!

Раптам уверсе мільганулі правады, потым — трансфарматар і пабудова, на якой чорным па шэраму было напісана: «НП Сургут — Полоцк 3197 км».

Гэта падымала настрой. Падумаў: грыбоў не назбіраю, дык хоць павандрую ад душы. Спыніўся ў прыцішаным лесе, паслухаў птушак, міжволі падумаў, які ўсё ж кароткі год!.. Натрапіў на лапік чарніц. Яны такія салодкія! І чарнічнікі чыстыя, без зараснікаў багуну.

А далей між маладзенькіх соснаў мільганула азярцо. Рыбакі сказалі, Звярынае. Берагі ў яго высокія, абрывістыя. У суседняга возера Страдань — якраз наадварот: да берага не падысці — балота, зыбучы мох, затым вада і неабсяжны прастор...

У лесе шчэрацца вялізныя копанкі-сховішчы для танкаў, зарослыя мохам. Пра экалогію тады, напэўна, не думалі, зладзілі вялікае ваеннае вучэнне. Танкі ўціснулі ў грунт і частку брукаванкі Дрэтунь — Празарокі. Цяпер яна звузела да амаль што лясной дарогі...

Вось па ёй я і кіруюся дахаты — амаль без грыбоў (толькі пакаштаваць), але з асалодай ад уражанняў, вартых таго, каб аддаць ім адзін дзень жыцця. Шкада толькі, што фотаапарат не ўзяў. Прыйдзецца яшчэ раз паехаць направа.

А налева, трохі адпачыўшы, мы з'ездзілі з жонкай. Хутка, хвілін за сорак, набралі столькі ж грыбоў, колькі я за цэлы дзень.

Аляксандр Матошка,

в. Янкавічы, Расонскі раён

Выбар рэдакцыі

Культура

Як  мастак Май Данцыг ствараў свае карціны

Як мастак Май Данцыг ствараў свае карціны

Наватар, «шасцідзясятнік», ваяўнічы аптыміст — гэта ўсё пра яго.

Грамадства

Як ператварыць звычайны ўрок беларускай літаратуры у творчую майстэрню?

Як ператварыць звычайны ўрок беларускай літаратуры у творчую майстэрню?

Настаўнікі ўпэўнены: ці будуць вучні чытаць, у многім залежыць ад іх саміх. 

Эканоміка

Петришенко: Называть ЕАЭС экономическим союзом сегодня можно только авансом

Петришенко: Называть ЕАЭС экономическим союзом сегодня можно только авансом

Однако наша страна надеется, что это временные трудности.

Грамадства

Апублікаваны поўны тэкст Канцэпцыі інфармацыйнай бяспекі Беларусі

Апублікаваны поўны тэкст Канцэпцыі інфармацыйнай бяспекі Беларусі

Дзяржаўным органам і іншым арганізацыям даручана кіравацца палажэннямі канцэпцыі ў практычнай дзейнасці.