25 Верасень, аўторак

Вы тут

Самыя родныя людзі


Што можа стаць прычынай сваркі самых родных і блізкіх людзей? Ды любая дробязь, калі яна вядзе да крыўды. А потым непаразуменні растуць, множацца, робяцца непераадольным бар'ерам. І нярэдка гэта адбываецца альбо пачынаецца ў сем'ях, калі прыходзіць пара даглядаць састарэлых бацькоў. Вось тады іх дзеці, былыя любячыя браты і сёстры, становяцца амаль што ворагамі...


Гэтая сям'я некалі была ледзь не ўзорам адносін. Брат і сястра, хоць і жылі за дзве тысячы кіламетраў адно ад аднаго, кожны год сустракаліся, а перапіску і тэлефанаванні мелі, можа, багацейшыя, чым бывае ў родзічаў, што пражываюць у суседніх гарадах. Як толькі ў продажы з'явіліся невялікія відэакамеры, Алег адразу ж купіў апарацік ды запісаў сваю далёкую па адлегласці радню. А вечарамі ўсёй сям'ёй праглядалі гэтыя запісы. Ён так шчыра перажываў, калі ў пляменніцы не ладзілася сямейнае жыццё. Сястра Ларыса таксама любіла братавых дзяцей. А на яе юбілеі, да гэтай пары ўсе памятаюць, так пранікнёна гаварыла пра свайго брата, як ім ганарыцца, як яго шануе. Іх рэдкія сустрэчы станавіліся сапраўдным святам.

І ўсё было добра. Але ж бацькі Алега і Ларысы састарэлі і, паколькі жылі бліжэй да дачкі, паступова перабраліся да яе. Праўда, Алег і яго жонка аднойчы прапаноўвалі забраць іх да сябе, але сваякі адрэагавалі неяк дзіўна-напружана. Потым усё пакрысе ўсталявалася, сын званіў сястры і бацькам кожны тыдзень. Першым памёр бацька. Маці, якой за дзевяноста, стала слабець.

Канфлікт пачаўся з-за аварыі. Алег з жонкай трапілі ў ДТЗ. На вялікае шчасце, самі амаль не пацярпелі, а вось машына разбілася ўшчэнт. Брат з сястрой дамовіліся маці нічога пра аварыю не казаць, каб не хваляваць. Так яно і было, пакуль праз чатыры месяцы Алег выпадкова ў размове з маці не згадаў тую аварыю. Бабуля павохкала, паплакала, але ж падзякавала богу, што жывыя і здаровыя. А вось сястра ўчыніла грандыёзны скандал па тэлефоне: маўляў, ты не мужык, слова не трымаеш. Ён апраўдваўся, казаў, што неяк выпадкова вырвалася. З той пары і пачалося пахаладанне ў адносінах, якое паступова перарастала ў варожасць.

Кожны дадумваў сваё, адстойваў уласную версію матываў другога боку і адпаведна дзейнічаў. Брат з жонкай растлумачылі такую бурную рэакцыю сястры яе падазрэннем на меркантыльнасць: сказаў маці ў спадзяванні на матэрыяльную дапамогу. У дзядулі, ветэрана вайны, з бабуляй заўсёды былі зберажэнні. А сястра яшчэ раней у іх прапанове забраць старых да сябе падазравала той самы матэрыяльны інтарэс. Далей — болей. Дачка з зяцем сталі настройваць бабулю Зою супраць сына, а яна і слухала. У 93 гады чалавек не заўсёды можа крытычна ацэньваць сітуацыю і паводзіны другіх людзей. І ў адну з чарговых непрыемных размоў у парыве эмоцый кінула: «Навошта я наогул цябе нарадзіла!» Гэтага хапіла, каб сын зусім парваў адносіны і з маці, і з сястрой. Дайшло да таго, што, заехаўшы за столькі кіламетраў на магілу бацькі, ён нават не зайшоў да самых блізкіх людзей.

У выніку ўсе перажываюць, усе пакутуюць і ніхто не здольны зрабіць той самы крок да прымірэння ці хоць пацяплення ў адносінах. Асабліва пакутуе дачка Алега, унучка бабулі Зоі. Яна тэлефануе да цёткі рэгулярна, размаўляе і з цёткай, і з бабуляй, калі той стан здароўя дазваляе пагаварыць. Але яе ўласныя бацькі аб гэтым не ведаюць, бо ў сям'і накладзена своеасаблівае табу. Яна вельмі хацела б усё перамяніць і вярнуць мір у сямейныя стасункі. Але ж не можа загадаць бацьку, хто б там ні быў вінаваты, пераступіць цераз уласную гардыню, заехаць да маці, абняць яе, сказаць, як яе любіць, як пакутаваў увесь час ад непаразуменняў і дробязных сварак. І галоўнае — паспець гэта зрабіць, пакуль маці жывая, каб потым усё астатняе жыццё не несці ў сабе цяжар уласнай віны... Яна не можа адкрыта аб гэтым сказаць бацьку, бо ён перарывае настойлівыя спробы гаворкі на гэту тэму... Яна хоча, каб з ім пагаварыў які-небудзь аўтарытэтны чалавек, скажам, пажылы святар, які мог бы накіраваць на правільны шлях, напрыклад, так: «Каб твае бацькі памерлі нашмат маладзейшымі, не было б канфлікту і варожасці паміж табой і тваёй сястрой. Дык хіба варта караць маці пагардай і крыўдай за яе доўгі век?..» Яна марыць і ўяўляе сабе, як нейкі рэжысёр здымае менавіта пра іх кіно і паказвае ім сябе збоку, і яны ўсведамляюць недарэчнасць сваіх паводзін... Яна гатовая сабраць іх, сваіх бацьку і цётку, і крычаць ім: «Што ж вы робіце? Так нельга!» Але яна жыве далёка ад абаіх, яе ніхто не чуе.

Святлана ЯСКЕВІЧ

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Чым здзівіў сёлета «Кліч Палесся»

Чым здзівіў сёлета «Кліч Палесся»

Этнафэст стаў вядомым далёка за межамі Беларусі. 

Спорт

Цырымонія развітання з Анатолем Капскім прайшла ў «Барысаў-Арэне»

Цырымонія развітання з Анатолем Капскім прайшла ў «Барысаў-Арэне»

Грамадзянская паніхіда працягвалася больш за дзве гадзіны ў "Барысаў-Арэне".

Грамадства

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

23 верасня 1943 года, савецкімі войскамі быў вызвалены ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў першы населены пункт Беларусі — раённы цэнтр Камарын.

Грамадства

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Ад дапамогі дома пажылым і да стварэння крызісных пакояў для ахвяр хатняга гвалту.