Вы тут

Бруталы ў... карунках


Трымайцеся, спадарства... У мяне навіна, ад якой хочацца, прабачце, толькі плявацца і мацюкацца... («— Аааааааааа! — Супакойся і паспрабуй растлумачыць адным словам, што адбылося. — А!») Дык вось, выкарыстоўваючы па зразумелых прычынах шматкроп'е і узяўшы сябе ў рукі... Адзін аўстралійскі брэнд выпусціў карункавую споднюю бялізну для... мужчын.


Адразу бяру невялікую паўзу, каб нагадаць эпізод з фільма «Вораг дзяржавы» з вядомым Уілам Смітам. Памятаеце, як да паспяховага адваката ў яго выкананні выпадкова трапляе кампрамат на высопастаўленага чыноўніка і герой імгненна ператвараецца ў сапраўдную пагрозу для нацыі? Там ёсць эпізод, калі галоўная дзейная асоба стужкі набывае ў падарунак жонцы на свята сюрпрыз — камплект карункавай бялізны. Па ходу адбываецца такі жартаўлівы дыялог. «— Прыкупіў сёе-тое з ніжняй бялізны. Гэта ж не забаронена? — Вашай жонцы? — Не, для сябе. Я прыбіраюся жанчынай па выхадных. Вы нават не ўяўляеце, як пара трусікаў можа падняць патэнцыю». Дык вось, за прайшоўшыя з моманту здымак фільма 20 гадоў змяніўся Уіл Сміт. Нагадаю, ён нядаўна запрашаў на спатканне робата Сафію, нават спрабаваў пацалаваць андроіда і быў прыніжаны апошнім за сваю творчасць. («Яна сцягнула з сябе ніжнюю бялізну, чым нанесла пацярпеламу найцяжэйшую маральную траўму, несумяшчальную з сексам».) Змянілася, як бачыце, і «мода»... («— Ты чаму ходзіш па кватэры ў адных трусах? — У двух горача».)

Вяртаючыся да пачатку нататак. Калекцыя ўключае ў сябе, прабачце за пералік, мноства мадэляў бюстгальтараў, трусоў, вырабленых з шоўку, саціну і карункаў. Усе мадэлі прадстаўлены ажно ў пяці памерах. Божа, так і хочацца сказаць: як сумна я жыву... («Не тое, каб я злавалася, але каб ты гарэў у агні, а ў мяне ў руках была вада, я б яе выпіла».) І ведаеце што? «Мая дзяўчына ў захапленні, калі я надзяваю бюстгальтар і трусы ў тон», — цытуюцца словы задаволенага кліента ў водгуках да аднаго з топаў. («Я не мацюкаюся. Я ўсяго толькі выкарыстоўваю ненарматыўную лексіку ў мэтах больш поўнага і лаканічнага выражэння сваіх эмоцый».) Як усё змянілася, аказваецца... Свае маладыя гады ўжо неяк і прыгадваць няёмка. («Калі ў твайго хлопца дзве цэлыя аднолькавыя шкарпэткі, значыць, не ты рашыла, што ў цябе сёння будзе секс».)

«Яны цудоўныя, вельмі якасныя і сексуальныя», — заходзіцца салаўём ад захаплення бялізнай іншы пакупнік. Амаль што як жанчына, не знаходзіце? Дарэчы, памятаеце, як у Казахстане хлопец пераапрануўся ў дзяўчыну і дайшоў да фіналу нацыянальнага конкурсу прыгажосці? Ён зрабіў жаночую прычоску, макіяж і даслаў свае фотаздымкі для ўдзелу ў ім, быў адабраны з прыкладна чатырох тысяч удзельніц і ў выніку трапіў у лік дзесяці фіналістак. Толькі пасля гэтага прызнаўся ў падмане. Сам хлопец, які працуе мадэллю, сказаў, што вырашыў прыняць удзел у конкурсе, пайшоўшы ў заклад з сябрамі. І тлумачыў, што хацеў звярнуць увагу на гонку дзяўчат за штучным хараством, калі ўсе яны ў выніку становяцца аднолькавымі: на адзін капыл апранаюцца, фарбуюцца. А ён, маўляў, з такім падыходам не згодны і лічыць, што прыгожае ўсё тое, што індывідуальнае. («Дзяўчыне лёгка прыцягнуць ўвагу: надзела чырвоную сукенку — і ўсё! Ну, у прынцыпе і хлопцу лёгка: надзеў чырвоную сукенку — і ўсё!») Што гэта было: сапраўды спрэчка ці... Ці, як задаваліся пытаннем героі мультфільма «Следства вядуць Калабкі»: «Або нешта здарылася, або адно з двух». («Прызыўнікоў з нетрадыцыйнай сексуальнай арыентацыяй ў ваенкамаце называюць — «нягоднікі».)

У Вялікабрытаніі гэтым летам было вельмі спякотна. І тамтэйшыя будаўнікі ў адным з графстваў «прышпіліліся»: прыйшлі на работу ў сукенках і спадніцах, каб абысці забарону на нашэнне шортаў. Апошнія па тэхніцы бяспекі надзяваць нельга. Але і працаваць у шчыльнай робе на гарачыні было некамфортна. І рабочыя дамовіліся прыйсці на аб'ект у адзенні, што пазычылі ў сясцёр і жонак. Дзякуючы правілам гендарнай роўнасці, нашэнне жаночага адзення на будаўнічай пляцоўцы не забаронена. (Чаму толькі там? «Хачу быць гэткім самым самаўпэўненым, як тоўстая баба ў ласінах».) Уяўляеце, як выглядалі тыя брытанскія будаўнікі? («Ідучы ў казіно, заўсёды надзявайце новыя трусы. Магчыма, у іх вам давядзецца вяртацца дадому».) Дык тое ж быў жарт. Рабочыя ў выніку дабіліся для сябе паслаблення ў плане адзення. А ўявіце зваротную сітуацыю: прыходзіць дадому той самы брутальны будаўнік, скідвае робу і надзявае нешта са згаданай калекцыі...

Працягнуць пра ўсе гэтыя рушы і карункі хачу гісторыяй з інтэрнэту ў тэму. «Калі ты зараз барадаты, ты — модны. А зараз у кожнага другога барада. У кожнага, але не ўсім гэтыя бароды пасуюць. Я зараз гавару пра гэтых «плюшавых» хлопцаў, якія раптоўна вырашылі стаць мужнымі. Цела дзіцяці, галава дрывасека. Я скажу так: калі ў цябе твар барадаты, у цябе і сэрца павінна быць барадатым. Я нядаўна бачыў, як адзін такі барадаты брутал стаяў у краме і сварыўся з прадаўшчыцай наконт пратэрмінаванага ёгурту. Ты — барадаты мужык. Ты ўвогуле не павінен ведаць, што такое ёгурт. Ты павінен піць малако адразу з каровы. Браць вось так карову і піць малако, пакуль карова не скончыцца. А потым выкідваць пустую карову. Калі трапіў пустой каровай у урну — загадай жаданне».

Што, не так? Як гаварыў Міміно з аднайменнага фільма вуснамі сапраўднага мужчыны і барадача Вахтанга Кікабідзэ: «Я табе адзін разумны рэч скажу... Я так думаю».

Кастусь ХАЦЕЛАЎ-ЗМАГЕЛАЎ

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Асноўная задача — захаваць біялагічную сям'ю

Асноўная задача — захаваць біялагічную сям'ю

«Звязда» звярнулася па каментарыі аб рэалізацыі Дэкрэта Прэзідэнта № 18 да старшынь профільных камісій абедзвюх палат Нацыянальнага сходу Беларусі.

Грамадства

Аповед жанчыны, якая здолела вярнуць дачку з сацыяльнага прытулку

Аповед жанчыны, якая здолела вярнуць дачку з сацыяльнага прытулку

Жанчыну, якая здолела не толькі вярнуць дзіця з прытулку, але і далей выхоўвае яго, знайсці аказалася не проста. 

Грамадства

Чаму зараз варта далей трымацца ад вадаёмаў?

Чаму зараз варта далей трымацца ад вадаёмаў?

Люты больш нагадвае пазачарговы вясновы месяц.

Грамадства

Якую літаратуру здаюць у букіністычныя крамы?

Якую літаратуру здаюць у букіністычныя крамы?

Калі звычайныя кнігарні працуюць па формуле «кніга — чалавек», то букіністычныя трымаюцца на прынцыпе «людзі — кнігі — людзі».