Вы тут

Вячка Целеш ды іншыя


На выставе, якая ладзілася ў латышскай сталіцы, Амбасадар Беларусі Васіль Марковіч уручыў медаль “100 год дыпламатычнай службе Беларусі” вядомаму беларускаму мастаку з Рыгі


Вячка Целеш

У кожнага з нас ёсць улюбёны куточак на зямлі: ці то вёсачка, ці то горад. Беларускія мастакі Латвіі з аб’яднання “Маю гонар”, безумоўна, любяць Рыгу. Вулкамі яе, здаецца, блукае рэха стагоддзяў, тут, пад вятрамі Балтыі, асаблівы водар кавы ў маленькіх кавярнях… Гэта горад, дзе лёгка набыць можна маленькі кавалак бурштыну: як сваё асабістае сонца. І ў Рызе жывуць прыгожыя, таленавітыя людзі — кожны са сваім унутраным святлом. Гэта горад з адметнай дынамікай, колерамі, танамі й паўтанамі, рытмамі. Карацей: нібы створаны ён для мастацтва й мастакоў. Пэўна, таму і прыйшла ідэя сябрам суполкі “Маю гонар” падзяліцца сваімі ўражаннямі аб Рызе, перанесенымі на палотны. Як там у Максіма Танка: “Я мушу пакінуць адбітак жыцця/ На камні, жалезе і золаце”. Спіс носьбітаў, мяркую, можна пашыраць!

Напрыканцы верасня‑2019 у памяшканні Рыжскай думы па ініцыятыве Вячкі Целеша прайшла чарговая выстава нашых дарагіх мастакоў. Кожны з іх сродкамі выяўленчага мастацтва падзяліўся з рыжанамі, гасцямі горада сваімі ўражаннямі пра Рыгу, якая стала для іх не проста месцам сталага жыцця, а моцнай любоўю назаўжды.

Вернісаж — заўсёды “момант ісціны” для людзей мастацтва, яго прыхільнікаў. Гэта хваляванні, спадзяванні, парыванні душы, высокая энергетыка сутворчасці… Сустрэча з мастацтвам вымушае нас “вібраваць” адпаведным чынам. А якое шырокае гэта энергаполе! Прыгажосць, хуткаплыннасць жыцця, чалавечая годнасць, маральная чысціня, Радзіма, Вечнасць… Усё жыццё мы ў пошуках: дзе сапраўдныя сябры, дзе наша дарога, дзе самае галоўнае ў свеце?. А мастак яшчэ й шукае стылёвую палітру, мастацкія сродкі, каб перадаць, “пакінуць адбітак” сваіх думак, уражанняў, эмоцый, азарэнняў. Ці ж не цуд: уважлівы, праніклівы позірк творцы выхоплівае з паўсядзённасці нешта істотнае, своеасаблівае і, спыняючы імгненне, у той жа час доўжыць яго ў Вечнасці. На гэты раз на выставе мы знаёміліся з працамі Вячкі Целеша, Віктара Малышчыца, Надзеі Ізянёвай, Ірыны Кароль, Ганны Пепіні, Аліны Літвіненка, Кацярыны Озберг. З прыязнасцю ўспрынялі й працы фотамастакоў Лявона Маствілішскага ды Алены Ціхаміравай.

Лявон Маствілішскі. Рыжскія сілуэты.

Восень — гэта бадай што заўжды пара незвычайнай прыгажосці. А восень у Рызе штораз адметная, лічаць рыжане: багатая і на фарбы, і на добрыя справы. Сімвалічна яшчэ, калі ўвосень людзям аддаецца належнае за іх заслугі. Вось і Вячка Целеш цалкам заслужана, як лічаць беларусы Рыгі, адзначаны юбілейным медалём Міністэрства замежных спраў Беларусі. Узнагароду “100 год дыпламатычнай службе Беларусі” вядомаму дзеячу беларускага руху ўручыў Амбасадар Беларусі ў Латвіі Васіль Марковіч.

Паважаны ўраджэнец Ваўкавыскага раёна Гродзеншчыны — і сапраўды, смела скажу, патрыярх народнай дыпламатыі ў прасторы Беларусь — Латвія. З гэтай нагоды Вячка Целеш расказвае сябрам, як у 1994‑м у былой сваёй майстэрні сустракаўся з Айварам Калве. Шчыра, пра многае гутарылі два сябры, мастацтвазнаўцы, публіцысты: беларус Вячка Целеша і латыш Айвар Калве. І ўжо тады ў знак пашаны й сяброўства падараваў Айвар яму кнігу з надпісам: “Беларускаму паслу ў Рызе”. А дзейнічала ўжо тады ў Рызе “Беларуская хатка”, у якой утульна было ўсім прыхільнікам беларускай мовы, культуры, мастацтва й музыкі. Там слова наша роднае па-сяброўску гучала разам “з латышскім словам трапяткім”, як пісаў нехта з паэтаў.

В. Целеш. Інтэграцыя. Нацюрморт з Рыжскім і Беларускім бальзамам.

Прайшлі гады. Хоць “Беларускай хаткі” ў Рызе больш няма, але ёсць аж цэлы “беларускі дом”: Амбасада Рэспублікі Беларусь. Ёсць наша Беларуская школа імя Янкі Купалы. Ёсць вялікі Саюз беларусаў Латвіі, Таварыства беларускай культуры “Сьвітанак”, Таварыства “Вытокі” ды іншыя сляды беларускай прысутнасці ў горадзе. А самае галоўнае — ёсць людзі, якія ўсе разам і кожны паасобку робяць нешта пасільнае, прыгожае на карысць нашай Бацькаўшчыны. Ну а вам, шаноўныя мастакі, асаблівая наша ўдзячнасць. Новых непаўторных вам уражанняў жадаю. І не толькі рыжскіх!

Ганна Іванэ, г. Рыга

Нумар у фармаце PDF

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Галiна Левіна: Помнiк — не канструктар i не чарцёж, яго трэба перажыць, выпакутаваць

Галiна Левіна: Помнiк — не канструктар i не чарцёж, яго трэба перажыць, выпакутаваць

У архiтэктара Галiны Левiнай — Хатынь, творчая спадчына яе бацькi.

Грамадства

Прэмiя прыгажосцi. Дзеля чаго людзi кладуцца пад нож пластычнага хiрурга?

Прэмiя прыгажосцi. Дзеля чаго людзi кладуцца пад нож пластычнага хiрурга?

Як сведчаць шматлiкiя даследаваннi, прывабным людзям прасцей прабiцца ў жыццi i яны дасягаюць у кар'еры большага поспеху. 

У свеце

Як Еўропа аднаўляецца ад кавiднага ўдару?

Як Еўропа аднаўляецца ад кавiднага ўдару?

Сёлета еўрапейская эканомiка будзе перажываць глыбокую рэцэсiю з-за ўспышкi каранавiруса, нягледзячы на хуткiя i ўсёабдымныя антыкрызiсныя меры як на саюзным, так i на нацыянальным узроўнi.

Эканоміка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам са спецыялістам Нацбанка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам са спецыялістам Нацбанка

2020 год паставіў усіх нас перад неабходнасцю дакладна планаваць свае выдаткі.