Вы тут

Памятаць і любіць — значыць дзейнічаць


Разнастайнае, шматколернае жыццё ў беларускай суполцы “Крыніца” з літоўскай Клайпеды трохі падкарэктаваў сёлетні каранавірус— але ж не спыніў


Удзельнікі конкурсу малюнкаў з настаўніцай Аксанай Йазайтэне і Мікалаем Логвіным

З допісаў кіраўніка суполкі Мікалая Логвіна, дасланых ім тэкстаў, здымкаў, спасылак на публікацыі ў розных СМІ Літвы мы збольшага ведаем пра тамтэйшыя навіны. Пра тое, напрыклад, што напярэдадні 75‑годдзя Вялікай Перамогі па ініцыятыве Амбасады Беларусі праходзілі ўрачыстыя акцыі ўзяцця зямлі з месцаў пахаванняў савецкіх воінаў на тэрыторыі Літвы. У Вільнюсе ў акцыі паўдзельнічалі Ганаровы консул Беларусі у Клайпедзе Мікалай Логвін, супрацоўніца беларускай Амбасады Ірына Зубко, іерэй Канстанцін-Міхайлаўскага храма ў Вільнюсе Міхаіл Сімановіч. Жмені зямлі былі ўзятыя з магіл загінулых салдатаў на Антакальніскіх мемарыяльных могілках, з магілы партызанскага камбрыга (кіраваў брыгадай імя Мікалая Гастэлы, што дзейнічала спачатку на Смаленшчыне, потым у Беларусі) Віктара Аляксандравіча Манохіна. Пасля вайны партызанскі камбрыг жыў у Беларусі (працаваў намеснікам старшыні Полацкага аблвыканкама, намеснікам Міністра аўтатранспарту БССР), у Вільнюсе — там у 1972 годзе памёр, там і пахаваны.

У інтэрнэце мы знайшлі цікавыя весткі з біяграфіі героя-партызана. Маці яго, Яўгенія Маліноўская, была дачкой Аляксандра Актанавіча Маліноўскага — палітычнага ссыльнага: яго “саслалі на катаргу ў Сібір за ўдзел у сялянскіх хваляваннях 1860‑х гадоў”, а пасля катаргі вызначылі на “вечнае” пасяленне ў адну з вёсак Томскай губерні. Можна з вялікай доляй верагоднасці сцвярджаць: саслалі Маліноўскага за ўдзел у паўстанні 1863–64 гадоў пад кіраўніцтвам Кастуся Каліноўскага. Маці нарадзіла Віктара ў 1911‑м у Томску (?) па-за шлюбам, а ў 1918‑м выйшла замуж за селяніна-серадняка Манохіна, які хлопчыка ўсынавіў. Мусіць, не проста так пацягнула нашчадка паўстанца нейкая родавая сіла ў Беларусь, жыць у ранейшай Вільні, дзе ў лістападзе 2019‑га ўрачыста перапахавалі астанкі Кастуся Каліноўскага ды яго паплечнікаў.

Усяго ж у Літве, удакладніў Мікалай Логвін, у плыні акцыі “На славу агульнай Перамогі!” бралі зямлю ў 8 месцах (Вільнюс — 2, Клайпеда — 3, Шаўляй — 3). Тая зямля, перасыпаная ў капсулы, змешчана ў крыпце мінскага Храма-помніка ўсіх святых (гл.: “Адна на ўсіх Зямля і Перамога” — ГР, 15.05.2020).

Наталля Дамненка, намесніца старшыні Беларускай суполкі “Крыніца”, напісала нам пра тое, як беларусы Клайпеды паўдзельнічалі ў акцыі ў падтрымку роднай мовы. Як вядома, знікненне мовы — гэта ці поўнае знікненне народа, ці канчатковае растварэнне яго ў іншых народах і культурах. “Таму вельмі важна зберагаць, развіваць сваю родную мову”, — піша Наталля. Прыводзіць як станоўчы прыклад такой культурніцкай працы беларускую кампанію “Лідскае піва”, у якой унутраная дакументацыя, этыкеткі й рэклама пераведзены на беларускую мову амаль 5 гадоў таму. Кампанія ладзіць розныя імпрэзы ў падтрымку мовы. “Праект “Агульная дыктоўка” — адзін з галоўных яе сацыяльных праектаў, — прадаўжае Наталля. — Сёлета дыктоўка праходзіла 6 мая. Амаль 3 тысячы ўдзельнікаў з больш чым 20 краін зарэгістраваліся на сайце кампаніі. Сябры суполкі “Крыніца” з Клайпеды таксама вырашылі разам з супляменнікамі з розных краін сесці за віртуальную парту. Сабралася ў актавай зале гарадскога Цэнтра нацыянальных культур 16 чалавек, некаторыя пісалі дыктоўку дома. Ініцыятыва кампаніі дае магчымасць кожнаму не толькі праверыць веды па беларускай мове, але й зрабіць унёсак у барацьбу з “COVІD‑19” на беларускай зямлі. Якім чынам? За кожнага, хто напісаў дыктоўку, “Лідскае піва” пералічвае 5 беларускіх рублёў на дабрачынны рахунак Мінздрава Беларусі, а яшчэ больш за тых, хто атрымае 9 і 10 балаў. Мы памятаем і любім сваю родную мову, таму гатовыя падтрымаць любы праект, які можа прынесці карысць Бацькаўшчыне”.

Па выніках праверкі дыктоўкі-2020 самыя пісьменныя з чальцоў суполкі — гэта Алена Валочка, Валянціна Снігур, Алена Мірончык, Марыя Бартусявічэне, Сяргей Бацютаў, Ігар Шыкавец ды Ірына Мількоўская. Малайцы!

Афіша Купалля

Наталля Дамненка дадае: суполка “Крыніца” даўно мае дамову аб супрацы з гарадміністрацыяй Ліды. І беларусы Клайпеды запрашаюць землякоў да сябе на святы, фэсты, самі наведваюцца ў госці ў Беларусь ды ладзяць паездкі для жыхароў Заходняй Літвы. І высвятляецца: некаторыя з іх не бывалі ў суседняй краіне больш за 30 гадоў! Вядома ж, усіх экскурсантаў уражвае, як сёння жыве Беларусь. А ў часе правядзення “Агульнай дыктоўкі” Мікалай Логвін узнагародзіў некаторых яе ўдзельнікаў памятнымі прызамі: падарыў кнігі на роднай мове.

Пра тое, як дзеці з Клайпеды далучыліся да конкурсу “Я малюю Беларусь”, прысвечанага Дню Незалежнасці, як актывісты “Крыніцы” правялі Купалле‑2020 (23 чэрвеня) — раскажам наступным разам.

Іван Ждановіч

Нумар у фармаце PDF

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Галiна Левіна: Помнiк — не канструктар i не чарцёж, яго трэба перажыць, выпакутаваць

Галiна Левіна: Помнiк — не канструктар i не чарцёж, яго трэба перажыць, выпакутаваць

У архiтэктара Галiны Левiнай — Хатынь, творчая спадчына яе бацькi.

Грамадства

Прэмiя прыгажосцi. Дзеля чаго людзi кладуцца пад нож пластычнага хiрурга?

Прэмiя прыгажосцi. Дзеля чаго людзi кладуцца пад нож пластычнага хiрурга?

Як сведчаць шматлiкiя даследаваннi, прывабным людзям прасцей прабiцца ў жыццi i яны дасягаюць у кар'еры большага поспеху. 

У свеце

Як Еўропа аднаўляецца ад кавiднага ўдару?

Як Еўропа аднаўляецца ад кавiднага ўдару?

Сёлета еўрапейская эканомiка будзе перажываць глыбокую рэцэсiю з-за ўспышкi каранавiруса, нягледзячы на хуткiя i ўсёабдымныя антыкрызiсныя меры як на саюзным, так i на нацыянальным узроўнi.

Эканоміка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам са спецыялістам Нацбанка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам са спецыялістам Нацбанка

2020 год паставіў усіх нас перад неабходнасцю дакладна планаваць свае выдаткі.