Вы тут

Развiтанне белай хрызантэмы


Восень дорыць, мабыць, апошнiя цёплыя i лагодныя днi, як усмешку на развiтанне. Буйная сумесь зялёнага, чырвонага, жоўтага колераў часам захапляе, зачароўвае, але ўсё ж не перамагае восеньскую тугу. Як i тая хрызантэма, што даўно стаiць на маiм стале. Майго любiмага колеру — белая, вялiкая i на дзiва жыццястойкая. Яна радуе вока, ды не ратуе ад цяперашнiх сумневаў i перажыванняў. Зараз нават дробная праблема альбо не ў час прачытаная iнфармацыя здольная iмгненна ператварацца ў аб'ёмiсты камяк, якi цiсне адначасова i звонку i знутры. Не дапамагаюць нават надзейныя сябры — любiмыя кнiгi, перачытаныя шмат разоў. Яшчэ i каранавiрус гэты, што звальвае з ног людзей...


З-за яго сёлета адмянiлi тэатральны фестываль у Брэсце, якi за апошнiя дзесяцiгоддзi стаў сапраўднай прыкметай восенi ў самым заходнiм горадзе краiны. Хутчэй за ўсё, з той жа прычыны не будзе i фестывалю класiчнай музыкi «Студзеньскiя музычныя вечары». I гэта адчувальная страта для людзей, якiя прывыклi сустракацца з сапраўдным мастацтвам. Былi за гэты час у нас i класiчныя, i эксперыментальныя тэатры; тыя, чыя гiсторыя вымяраецца стагоддзямi, i зусiм маладыя калектывы. Але найбольш запамiнальныя аказалiся пастаноўкi не пра вайну, варожасць, барацьбу, хай сабе i за светлыя iдэалы, а пра дабрыню i спагаду. Пра тое, як можа дапамагчы чалавек чалавеку, наколькi важныя часам становяцца простыя рэчы ў жыццi i якiя каштоўныя наогул чалавечыя адносiны. Тэатр па-ранейшаму можа многае. Нядаўна, дарэчы, мяне папрасiлi дапамагчы са сцэнарыем, ну хоць бы падказаць iдэю. Мая даўняя сяброўка па пакоi ў iнтэрнаце ў пару нашай работы маладымi спецыялiстамi цяпер працуе ў бiблiятэцы райцэнтра. Яны пiшуць сцэнарыi для школьных тэатральных гурткоў. Дык я ёй сказала, што найлепшы сцэнарыст — жыццё, параiла згадаць найбольш цiкавыя гiсторыi з уласнага вопыту. Калi яны не стануць матэрыялам для сцэнарыя цалкам, дык могуць падштурхнуць да iдэi сюжэта. I неяк адначасова мы ўспомнiлi здарэнне ва ўнiверсаме са знакавай назвай «Добры».

Мы тую гiсторыю згадваем нярэдка. А сёлета ёй споўнiлася, вой, ужо 30 гадоў! На ўсё жыццё запомнiлi дзве турысткi з Беларусi гастраном «Добры» ў Пяцiгорску. Iшоў 1990 год. Мы з сяброўкай у складзе групы адпачывалi на Паўночным Каўказе. Назад ехалi праз Пяцiгорск. У турагенцтве хтосьцi штосьцi пераблытаў. Iнтэрнэту ж не было, зараз i ўявiць нават цяжка, як тады ўдакладнялi i рэгулявалi падобныя пытаннi ўстановы ды арганiзацыi. Адным словам, высветлiлася, што бiлеты да Брэста i Мiнска нашай групе заказаны толькi на наступны дзень. Гэта азначала, што суткi мы павiнны «кантавацца» ў чужым горадзе, неяк харчавацца, недзе начаваць. Месца для адпачынку кiраўнiк групы ледзьве знайшоў у адной са школ. Спартзала стала агульнай спальняй для ўсёй групы. З ежай было горш. Магазiны стаялi, нiбы танцпляцоўкi, зусiм пустыя. Нягледзячы на гэта, настрой у мяне быў прыўзняты, бо даўно марыла наведаць лермантаўскiя мясцiны, музей Лермантава. А тут — нечаканы падарунак лёсу, з-за якога можна было i дзень пагаладаць. З маёй камплекцыяй гэта зусiм не страшна, а вось сяброўка вельмi засумавала. Тады першы i, спадзяюся, апошнi раз у жыццi мы каштавалi марожанае, прыгатаванае... з вады. Ну, можа, якая лыжка цукру на вядро дабаўлена i крыху фарбавальнiка.

Агледзеўшы славутасцi, звязаныя з вялiкiм паэтам, набыўшы сувенiраў у музейнай крамцы, мы нетаропка хадзiлi па вузкiх вулiцах горада ў спадзяваннi купiць хоць нешта на дарогу. Ва ўнiверсам пад назвай «Добры» зайшлi амаль без усялякай надзеi — i вачам не паверылi. На палiцах — розныя прадукты, у тым лiку каўбаса вараная i вэнджаная, а пакупнiкоў няма. Спрактыкаваным вокам пазнаўшы прыезджых, прадавец паспяшалася патлумачыць: «Магазiн абслугоўвае ветэранаў». Я ўжо намерылася разварочвацца, але заўважыла, што сяброўка як зачараваная не зводзiць вачэй з палiцы. Варта адзначыць, што ў Лены асаблiвая канстытуцыя, i выглядала яна вельмi худой, дадаць кругi пад вачыма ад стомы ды невыказную роспач ва ўсёй яе постацi... Словам, мажная кабета з «Добрага» моўчкi ўзяла батон варанай каўбасы, рэзанула з паўкiло, узважыла, загарнула i падала ёй: «На, а то павалiшся хутка». Я не памятаю, якiмi словамi мы падзякавалi, але тую каўбасу са смехам згадваем да гэтай пары. Нават тост тады нарадзiўся — «За «добрых» людзей!», маецца на ўвазе назва таго ўнiверсама, ну i ў шырокiм сэнсе таксама.

Той дзень вымушанага чакання запомнiўся яшчэ адным цудам. У музеi Лермантава нам паказалi чырвоны гваздзiк, якi другi месяц стаяў перад партрэтам паэта. Яго прынесла адна дзяўчына, i работнiкi не маглi зразумець, чаму кветка так доўга не вяне. Гадалi, цi яна — хiмiк або фармацэўт — чым-небудзь напампавала гваздзiк, цi проста гэта такi феномен флоры i любовi да паэта. А што мая хрызантэма? Яна прастаяла ўжо даволi доўга i хутка памрэ, як усе зрэзаныя кветкi, цiха i ненавязлiва падарыўшы сваю прыгажосць на развiтанне.

Святлана ЯСКЕВIЧ

Прэв’ю: astraflowers.com

Выбар рэдакцыі

Грамадства

«Да штыка ён пяро прыраўняў». Узгадваем ваеннага карэспандэнта Канстанціна Сіманава

«Да штыка ён пяро прыраўняў». Узгадваем ваеннага карэспандэнта Канстанціна Сіманава

28 лістапада 2020 года спаўняецца 105 гадоў з дня нараджэння вядомага рускага пісьменніка, ваеннага карэспандэнта і журналіста Канстанціна Сіманава. 

Грамадства

«Калі б не сям'я Абрамукоў, наш род перастаў бы існаваць яшчэ ў 1941 годзе». Расіянка з Ніжняга Ноўгарада знайшла ў беларускай вёсцы сваякоў

«Калі б не сям'я Абрамукоў, наш род перастаў бы існаваць яшчэ ў 1941 годзе». Расіянка з Ніжняга Ноўгарада знайшла ў беларускай вёсцы сваякоў

І аднавяскоўцаў людзей, якія ў час вайны ратавалі сям'ю яе бабулі, жонкі афіцэра Чырвонай Арміі.

Спорт

«Вікторыя», якая робіць з Гродна баскетбольную сталіцу

«Вікторыя», якая робіць з Гродна баскетбольную сталіцу

Гродна — горад з багатай не толькі культурнай, але і баскетбольнай гісторыяй. 

Грамадства

У Гродне жыхары кватэр адмовіліся падчас капітальнага рамонту здымаць аздабленне з балконаў. На іх падалі ў суд

У Гродне жыхары кватэр адмовіліся падчас капітальнага рамонту здымаць аздабленне з балконаў. На іх падалі ў суд

Такога кшталту справа ў судзе Кастрычнiцкага раёна Гродна разглядаецца ўпершыню.