Вы тут

Дзермант: Ціханоўскаму трэба пісаць лісты не журналістам, а Прэзідэнту — з раскаяннем і просьбай аб памілаванні


Некалькі дзён таму ў сеціве з'явіўся ліст няўдалага кандыдата ў прэзідэнты Сяргея Ціханоўскага з СІЗА, адрасаваны аднаму з апазіцыйных журналістаў. У Ціханоўскага цяпер шмат часу, і значную яго частку ён можа аддаць перапісцы, праўда, вялікія сумненні выклікае дакладнасць яго выкладу, тым больш калі ёсць і іншыя сведкі падзей.


Ціханоўскі спрабуе выглядаць героем, робіць выгляд, што верыць у падтрымку многіх грамадзян і нават прызнаецца, што не чакаў такога спрыту ад уласнай жонкі. Гэта зразумела, чалавеку трэба на нешта псіхалагічна абапірацца ў сітуацыі, у якую ён сам сябе загнаў.

Незразумела і непрыемна іншае — калі ён пачынае разважаць аб нашумелым візіце Прэзідэнта ў СІЗА. Ціханоўскі, падобна, так нічога і не зразумеў: што яму не ўдасца прымерыць на сябе псеўдагераічнае адзенне, што ўсё стане вядома пра паліттэхналагічны праект, часткай якога ён быў.

Хоць, магчыма, тыя, хто гэты праект задумваў, якраз і хацелі выкарыстаць яго ў якасці тарана, раздражняльніка, які збірае вакол сябе незадаволеных і радыкалізуе іх. У шматхадовых гульнях такіх персанажаў часта выкарыстоўваюць, праўда, потым часцей за ўсё імі ахвяруюць. Таму ў любой дзяржаве, якая паважае сябе, такія дзеянні і такія палітычныя баі без правілаў заўсёды знойдуць адэкватны адказ.

На ліст Ціханоўскага адгукнуўся яшчэ адзін удзельнік сустрэчы ў СІЗА — Юрый Васкрасенскі, былы актывіст штаба Віктара Бабарыкі, які, у адрозненне ад пагарэлага «народнага трыбуна», аказаўся больш разважлівы, раскаяўся ў дэструктыўнай дзейнасці і нават распачаў стваральную работу па кансалідацыі беларускага грамадства, хоць бы часткі разумнай апазіцыі. Задача нялёгкая, улічваючы, колькі дроў наламана, але ў прынцыпе патрэбная.

Дык вось Васкрасенскі кажа зусім іншыя рэчы, і ўражанні ад сустрэчы ў яго іншыя. Больш за тое, непахвальныя ацэнкі атрымлівае якраз сам Ціханоўскі, калі ў размове з Прэзідэнтам не саромеецца пагражаць яго сыну. Працытуем Васкрасенскага: «Таксама зусім перайначана ў лісце сутнасць размовы з адвакатам. Справа ў тым, што Ціханоўскі ў размове з ім абсалютна канкрэтна і выразна гаварыў пра тое, што «пасадзім малодшага сына Прэзідэнта», называў яго імя. І сустрэчны каментарый адваката, што той непаўнагадовы, яго абсалютна не збянтэжыў. Вядома, Прэзідэнт сказаў пра гэта на сустрэчы, прычым досыць эмацыянальна. А як ён мог адрэагаваць? Толькі чамусьці Сяргей пра гэтыя свае планы ў лісце згадаць забыўся...»

Гэта ўжо нават не пра палітыку — гэта пра звычайную чалавечую мараль і адносіны. Калі нехта дазваляе сабе падобныя пагрозы ў адрас непаўналетніх, якія не маюць дачынення да прыняцця рашэнняў, няхай гэта і малодшы сын Прэзідэнта, то гэта ўжо не палітычная барацьба, гэта самавольства, з якога пачынаецца вар'яцтва грамадзянскага канфлікту.

І дзякуй Богу, што беларусы адышлі ад гэтага краю прорвы. Хоць менавіта за заклікамі да распраў над чыноўнікамі, сілавікамі, журналістамі, якія пачынаў, дарэчы, Ціханоўскі ў рамках сваёй агрэсіўнай інфармацыйнай кампаніі, былі б менавіта прорва, хаос і анархія.

Але ўзнікае заканамернае пытанне: а чаму менавіта цяпер нам раптам зноў нагадалі пра Сяргея Ціханоўскага, чаму яго ліст трапіў да «патрэбнага» журналіста, а ўсе апазіцыйныя СМІ сталі яго цытаваць? У чым справа?

А справа ў тым, што «збітаму лётчыку» Ціханоўскаму вельмі трэба пра сябе нагадваць. Бо нават жонка пра яго не асабліва ўспамінае. А ў асяроддзі палітычнай эміграцыі разгортваецца цяпер самае займальнае — барацьба за рэсурсы і за ўплыў на замежныя цэнтры. Ціханоўскі, Латушка, Цапкала — кожны імкнецца стаць галоўным атрымальнікам заходняй фінансавай дапамогі.

А Сяргей Ціханоўскі, між іншым, ужо і не патрэбны, дакладней, ён патрэбны толькі ў турме, бо ён спрабуе ўплываць на жонку замест літоўскіх спецслужбаў, ствараць канкурэнцыю іншым, якія знаходзяцца на волі, гора-палітыкам. І ён гэта разумее, таму і нагадвае пра сябе гучнымі заявамі.

Але і дадзеная яго піяр-акцыя наўрад ці будзе мець поспех. Пару дзён пашумелі «неверагодныя» СМІ, Васкрасенскі абурыўся адкрытай хлуснёй — і ўсё скончыцца на гэтым. Але Ціханоўскаму варта было б задумацца пра сваю будучыню, тым больш ён яшчэ малады — не, не палітычную будучыню, а пра асабістую і сямейную. У палітыцы ён ужо нічога не даб'ецца з такім рэнамэ, а вось за сям'ю пазмагацца яшчэ можа. Толькі для гэтага трэба пісаць лісты не журналістам, а Прэзідэнту — з раскаяннем і просьбай аб памілаванні. Можа быць, тут яму пашанцуе больш?

Аляксей Дзермант

Загаловак у газеце: «Збіты лётчык» прыцягвае ўвагу

Выбар рэдакцыі

Эканоміка

У Мінску прадаецца больш за 10 тысяч кватэр

У Мінску прадаецца больш за 10 тысяч кватэр

На другасным рынку жыллё працягвае таннець (у глабальным плане без перапынкаў) ужо з верасня мінулага года.

Грамадства

Падмануць Альцгеймера. Як захаваць ясны розум да глыбокай старасці?

Падмануць Альцгеймера. Як захаваць ясны розум да глыбокай старасці?

Няўжо гэтую цяжкую хваробу так лёгка абвесці вакол пальца?

Калейдаскоп

Разбіраем модныя мастхэвы надыходзячага сезона: чым папоўніць гардэроб?

Разбіраем модныя мастхэвы надыходзячага сезона: чым папоўніць гардэроб?

Мода вясны — 2021 прапануе некалькі глабальных кірункаў: мінімалізм, унісекс і 1990-я.