Гэты год заканчваецца, як і пачаўся, — на высокай мажорнай палітычнай ноце. Спачатку — выбары Прэзідэнта, напрыканцы — Усебеларускі народны сход. Выбары сталі пачаткам новага электаральна-палітычнага цыкла ў краіне. На ўчасткі мы пайшлі гэтак жа кансалідавана, як і да гэтага ўдзельнічалі ў канстытуцыйным рэферэндуме. Дарэчы, мяняць Канстытуцыю, раячыся з народам, — прыкмета найвышэйшай дэмакратыі.

Лічбы, візуалізацыя, дэталі, ключавыя моманты УНС — гэта шлях да незалежнасці, бяспекі, дабрабыту. Шлях развіцця. Прычым, вырашаючы базавыя запатрабаванні, мы ставім для сябе новыя складаныя, але дасягальныя мэты. 

Супярэчнасці ёсць у любой краіне. Жыццяздольнасць дзяржавы залежыць ад механізмаў вырашэння гэтых супярэчнасцяў. У нас такі механізм ёсць — Усебеларускі народны сход. 

У распіяраным прыкормленымі заходнімі медыя трэндзе мерытакратыя — сацыяльная няроўнасць, падзел на эліту і кіруемыя масы. 

Беларусы — нацыя Жарэса Алфёрава, Міхаіла Высоцкага. У найцяжэйшыя гады пасляваеннай разрухі, калі краіна выбіралася з папялішчаў і зямлянак, навукоўцы самааддана змагаліся на «фронце навукі». Менавіта тады нараджаліся нашы прарыўныя кампетэнцыі, сярод якіх фізіка лазераў і адкрыцці ў матэрыялазнаўстве. А потым самі ж навукоўцы панізілі свой грамадскі статус. Падняць навуку з амаль што маргінальнага стану ўдалося дзякуючы жорсткай пазіцыі Першага.

Ёсць мэйнстрым, незразумелыя паводзіны па знешняй замове. А ёсць інтарэсы дзяржавы. Давайце параўноўваць. Беларусь, Літва, Украіна — некалі пярэдні край савецкай цывілізацыі. Украіне дасталіся важкая прамысловая спадчына, багатыя землі і выхад да мора. Развітая прамысловасць і выхад да мора дастаўся і Літве. Гэта калісьці была вітрына Краіны Саветаў, а цяпер — задворкі ЕС. Нацыяналізм саслужыў злы жарт з гэтымі краінамі. Ідэя першынства нацыі ў руках вопытных заморскіх аферыстаў ператварылася ў інструмент знішчэння свайго ж суверэнітэту — ад палітычнага да культурнага.