Лічбы, візуалізацыя, дэталі, ключавыя моманты УНС — гэта шлях да незалежнасці, бяспекі, дабрабыту. Шлях развіцця. Прычым, вырашаючы базавыя запатрабаванні, мы ставім для сябе новыя складаныя, але дасягальныя мэты. 

Супярэчнасці ёсць у любой краіне. Жыццяздольнасць дзяржавы залежыць ад механізмаў вырашэння гэтых супярэчнасцяў. У нас такі механізм ёсць — Усебеларускі народны сход. 

У распіяраным прыкормленымі заходнімі медыя трэндзе мерытакратыя — сацыяльная няроўнасць, падзел на эліту і кіруемыя масы. 

Беларусы — нацыя Жарэса Алфёрава, Міхаіла Высоцкага. У найцяжэйшыя гады пасляваеннай разрухі, калі краіна выбіралася з папялішчаў і зямлянак, навукоўцы самааддана змагаліся на «фронце навукі». Менавіта тады нараджаліся нашы прарыўныя кампетэнцыі, сярод якіх фізіка лазераў і адкрыцці ў матэрыялазнаўстве. А потым самі ж навукоўцы панізілі свой грамадскі статус. Падняць навуку з амаль што маргінальнага стану ўдалося дзякуючы жорсткай пазіцыі Першага.

Ёсць мэйнстрым, незразумелыя паводзіны па знешняй замове. А ёсць інтарэсы дзяржавы. Давайце параўноўваць. Беларусь, Літва, Украіна — некалі пярэдні край савецкай цывілізацыі. Украіне дасталіся важкая прамысловая спадчына, багатыя землі і выхад да мора. Развітая прамысловасць і выхад да мора дастаўся і Літве. Гэта калісьці была вітрына Краіны Саветаў, а цяпер — задворкі ЕС. Нацыяналізм саслужыў злы жарт з гэтымі краінамі. Ідэя першынства нацыі ў руках вопытных заморскіх аферыстаў ператварылася ў інструмент знішчэння свайго ж суверэнітэту — ад палітычнага да культурнага.

Розных там цмокаў хапала не толькі ў беларускай міфалогіі, але ў рэчаіснасці за шматвяковую і шматпакутную гісторыю Беларусі. І ці змаглі б застацца і захаваць зямлю продкаў, калі б сядзелі, склаўшы рукі? Вядома, не.

У Беларусі — водар хлеба! Гэта проста, але не прымітыўна, гэта прыземлена, але пра вышыню, гэта пра веліч, але не пра фанабэрыстасць. Гэта пра паэзію любові да працы і да роднай зямлі. Гэта яскравае адлюстраванне нашай мадэлі развіцця. Што можа быць больш гарманічна і праўдзіва, чым вырошчваць хлеб на роднай зямлі. Мы не прыватызавалі, не «разбазарылі» родныя абшары, не адвярнуліся ад заўсёднай беларускай мары — быць гаспадарамі на роднай ніве. Гэта падмурак нашай сілы і патэнцыял развіцця. Не за кошт багатых нетраў, не за кошт рабавання іншых краін. Наша аснова — не маніпуляванне ідэямі і запалохванне ваенным арсеналам. Наша аснова — зямля.

Палітычная палеміка, высокія словы аб гуманізме, павучальны тон прадстаўнікоў «высакамерных цывілізацый» — сціхае ўсё, калі трапляеш у «клас пад адкрытым небам», што размешчаны на Гомельшчыне. Тут замест утульных партаў — каменныя і халодныя. Тут стыне кроў і шчыміць сэрца, бо менавіта тут, у Чырвоным Беразе, заморскія цмокі адбіралі кроў у нашых дзяцей. Да апошняй кроплі. Зрэшты, колькі такіх «класаў» раскідана па ўсім свеце. Месцаў, дзе адны народы і дзяржавы «абагачаліся» за кошт іншых. Беларусаў у гэтым не папракнеш. Ніколі. Карміліся, кормімся і карміцца будзем са сваёй збажыны.