Прэзідэнт пастаянна заняты справамі. Гаспадарчая рыса. Паспрабуй на зямлі прамарудзіць. Не дагоніш час. Таму і няма спакою. Асабліва зараз, пры цяперашнім глабальным перадзеле. Трэба ісці наперад — гэта жыццёвае крэда нашага Першага.

Беларусь — краіна з душой. Мы павіны захаваць гэты непаўторны «вайб» нашай дзяржавы. А каб захаваць саму краіну, варта няспынна працаваць над умацаваннем эканомікі. І мы гэта робім. Можа, без лішняга піяру, але ствараем новыя кампетэнцыі, назапашваем веды і не разбураем падмуркі створанага да нас. Такі класічны падыход да развіцця эканомікі, кажуць, старамодны, але дзейсны. Абышлося без сацыяльных эксперыментаў і грамадскага размежавання.

Ва ўсе званы. Менавіта так Жыровіцкая абіцель сустракала кіраўніка дзяржавы. Напярэдадні важнага і першага ў царкоўным годзе праваслаўнага свята Раства Багародзіцы Аляксандр Лукашэнка наведаў манастыр, цэнтрам якога — не толькі архітэктурным — з’яўляецца сабор, асвечаны ў гонар Маці Божай.

Калектыўны Захад падзяляе, нацкоўвае, разбэшчвае нацыі і дзяржавы і сам паступова вымірае. На глабальным Поўдні — усплёск нараджальнасці. Цяпер існуе нават асаблівае паняцце — «жывыя народы». Гэта этнасы, якія захоўваюць свае культурныя традыцыі і мовы, манеру жыцця.

Армагедон адмяняецца. Прынамсі геапалітычны і ядзерны. Пасля сустрэчы на Алясцы да Трампа былі пакліканы генеральны сакратар НАТА, Зяленскі і абойма еўрапалітыкаў. Яны да Трампа былі пакліканыя. А з Пуціным ён сустракаўся. Улоўлівайце розніцу. А да гэтай лёсавызначальнай сустрэчы амерыканскі лідар патэлефанаваў Лукашэнку. Гэта быў званок, які перапалохаў ліберальную частку Еўропы, яны, у ганарлівай адзіноце і ўсведамленні сваёй... недатычнасці, чакалі сустрэчы на Алясцы. А Прэзідэнт Амерыкі яшчэ і патэлефанаваў Лукашэнку...

Дзякую Богу, маці і добрым людзям — жыццё склалася. Прафесійнае — таксама. Аздобленае безліччу эпізодаў, нібы неба зоркамі марознай каляднай ноччу. Цікавыя людзі, гістарычныя падзеі, незвычайныя абставіны... Праўду кажуць: журналістыка не прафесія — гэта манера жыцця. Нават пашчасціла прайсці праз розныя школы журналісцкай падрыхтоўкі.

Краіна сустракае маладую змену. Пакаленне, выпеставанае дзяржавай. Маладыя спецыялісты, якія прыйшлі на сваё першае працоўнае месца. Нашы людзі, нашы калегі. І з імі нам будаваць будучыню, а пасля менавіта на іх плечы пакідаць краіну. Кіраўнікі вялікіх прадпрыемстваў і цэлых раёнаў сустракаюцца з маладымі спецыялістамі, ім адразу даюцца розныя льготы, вырашаецца жыллёвая праблема... Але ці ўсе з іх разумеюць, што гэта гульня не ў адны вароты, што ад іх чакаюць адказнай працы, як мінімум, і жадання развівацца ў прафесіі?

Лета — час натхнення, узнёслых і амбіцыйных задач. Час ужо не дзяцінства, а юнацтва. Нібы тыя птушаняты, на крыло становіцца наша моладзь. І так кожны год, дзесяцігоддзі запар. Такі кругазварот у прыродзе — энергія жыцця, законы часу. Такі і сярод нас — людзей. Пакаленні за пакаленнямі набываюць веды, выходзяць у дарослае жыццё, робяць нашу краіну лепшай, прыгажэйшай, мацнейшай. А ўсё пачынаецца з авалодання прафесіяй. І насамрэч інтарэс моладзі да той або іншай спецыяльнасці — люстэрка развіцця грамадства. Адказ на пытанне «У якім напрамку рухаецца наша Беларусь?»

У Беларусі — жніво. Асаблівы, вельмі адказны час, бо хлеб — вяршыня доўгай працы, разуменне гэтага ў Беларусі не страцілі. Нават у заходнім свеце з яго схільнасцю да штучнага інтэлекту харчаванне становіцца атрыбутам якаснага жыцця. Кліматычныя катаклізмы і антыфермерская палітыка там толькі пагаршаюць сітуацыю. Няма былога багацця, а ежа ўвесь час даражэе. Таму навіны з палёў уплываюць на эканамічную сітуацыю ў любой краіне.

Выпрабаванні заўжды аб’ядноўваюць. У цяжкасцях выяўляюцца сапраўдныя рысы народа. Нездарма ж кажуць: сябры пазнаюцца ў бядзе. Спрадвеку нашым продкам больш падабалася разам працаваць на роднай зямлі, паліваць яе потам, а не крывёй. І талакой усе нягоды адолелі. Хіба не адсюль нават назва райцэнтра — Талачын. Талакой асушалі дрыгву, асвойвалі непралазнае Белавежжа, разам будавалі цяперашнія аб’екты сусветнай спадчыны, краіну, будучыню.