Розных там цмокаў хапала не толькі ў беларускай міфалогіі, але ў рэчаіснасці за шматвяковую і шматпакутную гісторыю Беларусі. І ці змаглі б застацца і захаваць зямлю продкаў, калі б сядзелі, склаўшы рукі? Вядома, не.

У Беларусі — водар хлеба! Гэта проста, але не прымітыўна, гэта прыземлена, але пра вышыню, гэта пра веліч, але не пра фанабэрыстасць. Гэта пра паэзію любові да працы і да роднай зямлі. Гэта яскравае адлюстраванне нашай мадэлі развіцця. Што можа быць больш гарманічна і праўдзіва, чым вырошчваць хлеб на роднай зямлі. Мы не прыватызавалі, не «разбазарылі» родныя абшары, не адвярнуліся ад заўсёднай беларускай мары — быць гаспадарамі на роднай ніве. Гэта падмурак нашай сілы і патэнцыял развіцця. Не за кошт багатых нетраў, не за кошт рабавання іншых краін. Наша аснова — не маніпуляванне ідэямі і запалохванне ваенным арсеналам. Наша аснова — зямля.

Палітычная палеміка, высокія словы аб гуманізме, павучальны тон прадстаўнікоў «высакамерных цывілізацый» — сціхае ўсё, калі трапляеш у «клас пад адкрытым небам», што размешчаны на Гомельшчыне. Тут замест утульных партаў — каменныя і халодныя. Тут стыне кроў і шчыміць сэрца, бо менавіта тут, у Чырвоным Беразе, заморскія цмокі адбіралі кроў у нашых дзяцей. Да апошняй кроплі. Зрэшты, колькі такіх «класаў» раскідана па ўсім свеце. Месцаў, дзе адны народы і дзяржавы «абагачаліся» за кошт іншых. Беларусаў у гэтым не папракнеш. Ніколі. Карміліся, кормімся і карміцца будзем са сваёй збажыны.

Беларусь — краіна з душой. Мы павіны захаваць гэты непаўторны «вайб» нашай дзяржавы. А каб захаваць саму краіну, варта няспынна працаваць над умацаваннем эканомікі. І мы гэта робім. Можа, без лішняга піяру, але ствараем новыя кампетэнцыі, назапашваем веды і не разбураем падмуркі створанага да нас. Такі класічны падыход да развіцця эканомікі, кажуць, старамодны, але дзейсны. Абышлося без сацыяльных эксперыментаў і грамадскага размежавання.

Ва ўсе званы. Менавіта так Жыровіцкая абіцель сустракала кіраўніка дзяржавы. Напярэдадні важнага і першага ў царкоўным годзе праваслаўнага свята Раства Багародзіцы Аляксандр Лукашэнка наведаў манастыр, цэнтрам якога — не толькі архітэктурным — з’яўляецца сабор, асвечаны ў гонар Маці Божай.

Калектыўны Захад падзяляе, нацкоўвае, разбэшчвае нацыі і дзяржавы і сам паступова вымірае. На глабальным Поўдні — усплёск нараджальнасці. Цяпер існуе нават асаблівае паняцце — «жывыя народы». Гэта этнасы, якія захоўваюць свае культурныя традыцыі і мовы, манеру жыцця.

Армагедон адмяняецца. Прынамсі геапалітычны і ядзерны. Пасля сустрэчы на Алясцы да Трампа былі пакліканы генеральны сакратар НАТА, Зяленскі і абойма еўрапалітыкаў. Яны да Трампа былі пакліканыя. А з Пуціным ён сустракаўся. Улоўлівайце розніцу. А да гэтай лёсавызначальнай сустрэчы амерыканскі лідар патэлефанаваў Лукашэнку. Гэта быў званок, які перапалохаў ліберальную частку Еўропы, яны, у ганарлівай адзіноце і ўсведамленні сваёй... недатычнасці, чакалі сустрэчы на Алясцы. А Прэзідэнт Амерыкі яшчэ і патэлефанаваў Лукашэнку...

Дзякую Богу, маці і добрым людзям — жыццё склалася. Прафесійнае — таксама. Аздобленае безліччу эпізодаў, нібы неба зоркамі марознай каляднай ноччу. Цікавыя людзі, гістарычныя падзеі, незвычайныя абставіны... Праўду кажуць: журналістыка не прафесія — гэта манера жыцця. Нават пашчасціла прайсці праз розныя школы журналісцкай падрыхтоўкі.

Краіна сустракае маладую змену. Пакаленне, выпеставанае дзяржавай. Маладыя спецыялісты, якія прыйшлі на сваё першае працоўнае месца. Нашы людзі, нашы калегі. І з імі нам будаваць будучыню, а пасля менавіта на іх плечы пакідаць краіну. Кіраўнікі вялікіх прадпрыемстваў і цэлых раёнаў сустракаюцца з маладымі спецыялістамі, ім адразу даюцца розныя льготы, вырашаецца жыллёвая праблема... Але ці ўсе з іх разумеюць, што гэта гульня не ў адны вароты, што ад іх чакаюць адказнай працы, як мінімум, і жадання развівацца ў прафесіі?