Вы тут

Трэнас з 11-й лякарні


Трэнас з 11-й лякарні

Поўны рот крыві. Цікава, якога д’ябла я пагадзіўся на гэты выступ? Канечне, як можна адмовіцца ад выступу ў кампаніі найлепшых сяброў — цікавых маладых паэтаў? Яшчэ тыдзень таму выступ здаваўся нечым неверагодным: аперацыя на сківіцы не надта спрыяе творчаму настрою, але я заўжды быў аптымістам і калі сапраўды нечага жадаў — ніякія перашкоды не маглі прымусіць мяне адмовіцца ад задуманага.

Нават з лякарні адпускаць мяне не спяшаліся: пасляаперацыйны перыяд ішоў горш, ніж планавалася, было вельмі балюча. Уначы рана крываточыла, і прачынаўся я ў невялічкіх малюначках, якія утвараліся пры дапамозе крыві на пухаўках і коўдрах. Як на мой густ — было досыць прыгожа, такі сабе сучасны жыццёвы абстракцыянізм. Шкада, але санітаркі маю прагу да мастацтва не падзялялі, і кожны мой ранак пачынаўся не з кавы — гарачае пітво было забаронена, а з лаянкі чарговай цёці Клавы, якая казала:

— Как же надоело убирать эти чертовы простыни! Передерутся промеж собой, ироды проклятыя, а нам убирай!

І не мела ніякага значэння, што я ні з кім не біўся, а аперацыя была запланавана ледзь не за паўгода. Калі цёця Клава сказала «Біўся», усё, гэта вырак, якога пазбегнуць немагчыма. Ты разумееш, што гэтая жанчына скардзіцца не на цябе як асобу, а на сваё цяжкае, невыноснае жыцце, што прымушае яе працаваць санітаркай за сто пяцьдзесят рублёў у месяц.

Не пазайздросціш. Няхай скардзіцца.

Кожны дзень пасля таго, як мой рот пачаў адкрывацца настолькі, каб я мог сказаць нешта больш складанае і доўгае, ніж «А-а-а-а, баю-ю-юча», я пытаў у лекара падчас перавязкі: «Калі дадому?» Неверагодна злавала, што ён, малады хлопец, які павінен разумець, наколькі мяне задзяўбло знаходжанне ў гэтай пячоры перыяду развітога сацыялізму, на ўсе мае пытанні няўпэўнена паціскаў плячыма і казаў:

— Давайте подождем еще пару дней. Скажем, до понедельника.

Панядзелка ты чакаеш, як дзіцёнак з беднай сям’і чакае Каляд, зранку трыванне робіцца невыносным, перад заходам ў маніпуляцыйны кабінет — халера, які хвантазёр выдумаў гэтую назву? — сэрца пачынае біцца хутка-хутка…

І ўсе абрываецца, калі ты зноў бачыш гэты ненавісны поціск плячыма і чуеш:

— Мне кажется, надо подождать. Давайте поговорим об этом в среду.

Розум кажа табе: «Гэта дзеля таго, каб не было ніякіх сумневаў у тым, што ты сапраўды здаровы».

Але душой ты рвешся дадому, дзе пухнатая котка зранку так пяшчотна пазяхае, дзе паліцы з улюбёнымі кнігамі, смачная ежа… А, ну і ногі не вытыркаюцца з прыбіральні, бо, у адрозненне ад лякарні, дома прыбіральня разлічана не на гномікаў з хваробамі, а на людзей.

Атачэнне, дарэчы, таксама моцна здзіўляла. Мне, «дзіцёнку фэйсбука», істотна адарванаму ад рэальнасці, было адначасова цікава, забаўна і агідна слухаць размовы пра тое, што ад доўгага ліставання па мабільнаму я аслепну, страчу «главную мужскую функцию» і ўвогуле памру ў трыццаць гадоў ад раку мозга. А калі я апрануў цішотку з трызубам, мяне залічылі ў карнікі і бандэраўцы, аб’явіўшы байкот.

Байкот пратрываўся паўгадзіны, пасля чаго мужыкам спатрэбіўся сапернік для гульні ў карты — і я быў нечакана «памілаваны». Не магу сказаць, што вельмі радаваўся з гэтай нагоды.

Але нават самаму жахліваму і цяжкаму прыходзіць канец. Пасля чарговай перавязкі я уляцеў у палату з усмешкай настолькі шырокай, наколькі дазваляў мой істотна дэфармаваны ў выніку маніпуляцый твар. «Калегі» адразу зразумелі ўсё без слоў.

— Смотри, а Хомяка то нашего выписывают наконец! — з задавальненнем узняў угару палец адзін з мужыкоў, тварам вельмі падобны да Андрэя Таркоўскага.

Спадар Фёдар, што ляжаў побач, ухваляючы добрую навіну, нешта прамычаў. Ну а што можа сказаць чалавек, якому па медычных паказаннях выдалілі ўсе зубы? Крыху падобны да Алеся Разанава, вялікі, амаль пад два метры, ён нагадваў старое дрэва, ў свой час вельмі магутнае, а зараз прагнілае ўшчэнт…

Апошнія абдымкі, падзякі, пажаданні… Ты выходзіш нарэшце з гэтага будынка, удыхаючы на поўную моц лёгкіх сцюдзенае зімовае паветра, і разумееш, што жывы, што навакольны свет, які праз фіранкі лякарні здаваўся нечым неверагодна далёкім, усе ж такі існуе. І не надта ён змяніўся  за той час, пакуль ты лекаваўся. І цяпер трэба жыць далей, як і дагэтуль.

Ты выходзіш на сцэну з тэчкай уласных перакладаў вядомых паэтаў і адчуваеш сябе неверагодна жывым, неверагодна існым, неверагодна шчаслівым.

Нягледзячы на поўны рот крыві. 

Арамаіс МІРАКЯН

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

23 верасня 1943 года, савецкімі войскамі быў вызвалены ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў першы населены пункт Беларусі — раённы цэнтр Камарын.

Грамадства

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Ад дапамогі дома пажылым і да стварэння крызісных пакояў для ахвяр хатняга гвалту.

Грамадства

Маштабныя вучэнні прайшлі ў краіне

Маштабныя вучэнні прайшлі ў краіне

Актыўная фаза камандна-штабнога вучэння Узброеных Сіл прайшла ў Беларусі ў верасні.