Вы тут

«...Як мала дзецям трэба»


Воўчыка ў вёсцы ведалі ўсе. На жаль, не з лепшага боку. «Ай, алкаголік», казалі пра яго за вочы. Але ж Воўчык так не лічыў. «Я проста п'яніца, — лічыў ён і нават даводзіў розніцу: маўляў, алкаголік — чалавек, можна сказаць, кончаны, бо залежны: ён хоча п'е, і не хоча — таксама п'е. А п'яніца — ён можа і адмовіцца».


Шкада толькі, што з гадамі ў жыцці Воўчыка гэта здаралася ўсё радзей і радзей. Амаль штовечар, паставіўшы на «прыкол» трактар і набраўшыся нейкай гары, ён завальваўся дома спаць. І гэта яшчэ за шчасце было, бо той гары «недабраўшы», ён кідаўся да ўсіх з кулакамі, і найбольш тады перападала дзецям ды яго пакутніцы-жонцы...

Раніцай на святую Тройцу Воўчык атрымаў зарплату. Па старой завядзёнцы на чужыя жывыя грошы тут жа сталі злятацца «сябры», і ўжо віліся вакол, як тое камар'ё, бо ведалі: Воўчык — ён заўсёды налье, ён (асабліва — пасля трэцяй...) нікому не адмовіць, не будзе заціскаць капейку.

Гэтым разам яны трохі памыліліся. Да першага верасня Воўчык абяцаў малым, што заробіць на новую школьную форму, і пра гэта на цвярозую галаву яшчэ помніў. А таму адышоў за рог крамы, ва ўнутраную кішэнь пінжака крадком адлажыў частку грошай. Ды яшчэ і на гузічак зашпіліў...

Колькі потым прапіў, сам дамоў прывалокся ці яго хто прынёс, ужо не помніў.

Прачнуўся на сваёй канапе ад звычнай лаянкі. Краем вока ўбачыў, што жонка зайшла ў хату з нейкім прутам, чуў, як гразілася, што заб'е ці хоць бы аддубасіць — душу адвядзе... Цешча — дзякуй — спыніла: сказала, што з гэтага толку не будзе. Няхай праспіцца, маўляў, потым разбярэшся.

Гэтых жончыных разборак Воўчык, па праўдзе, не дужа баяўся, ён проста звягі не любіў. А таму вырашыў, што зараз, калі бабы сыдуць з хаты, найлепей было б на стол ім пакласці грошы, а самому змыцца.

Аднак што гэта? Воўчык сунуў руку ў кішэнь — скрутка там... не было. Няўжо прапіў? Ці можа хто выцягнуў?

Ён яшчэ раз абмацаў адзенне і абутак, потым агледзеў усе свае патаемныя схованкі на гарышчы, у склепе, у пуні... Пазваніў сябру, з якім пачыналі выпіўку, спытаў, хто яго давалок дадому? Той адказаў, што Воўчык пайшоў сам... Выходзіла, што грошы трэба шукаць дома?

Ён зноў узяўся за пошукі, а ўрэшце, амаль страціўшы надзею знайсці ды ўявіўшы вочы дзяцей, укленчыў перад іконай Божай маці і, як сваёй роднай, сказаў:

— Ну, не мог я столькі прапіць! Малю цябе, прасвятая Багародзіца, дай мне розуму — падкажы, куды я грошы паклаў?

Спытаў гэтак, паглядзеў на яе і быццам пачуў: «За мной... Паглядзі за мной...»

Воўчык тут жа падсунуў крэсла, ускочыў на яго, заклаў руку за абраз і ледзь не самлеў ад шчасця: яго, скручаныя ў трубачку «паперкі» ляжалі там.

— Дзякуй табе! — пацалаваўшы абраз, сказаў Воўчык.

А ўжо потым зрабіў, як задумаў: на кухонны стол, жонцы на вочы паклаў захаваную суму і ўцёк з хаты.

...Начаваць не прыйшоў (сорамна было).

Такое і раней здаралася, але ж сям'я хвалявалася ўсё роўна. «Ці не бачыў хто майго п'яніцу?», — прапытвала ў людзей жонка, дзеці вочы праглядзелі, шукаючы і чакаючы.

А таму, калі пад вечар наступнага дня ён, вінаваты, няголены, учарнелы (поле араў на тарфяніках) заявіўся на вуліцы, малыя закрычалі:

— Мама, наш татка ідзе! Свята! Свята ў нас!.. Ён сёння цвярозы!..

Дзеці абдымалі яго, ён абдымаў іх, і ў яго стомленых мазгах маланкай бліснула думка: «Як жа мала дзецям трэба для свята: каб бацька прыходзіў дамоў цвярозы».

— Слова даю, — сказаў ім, — піць болей не буду.

— Ага... Паверылі, — яму ў адказ цяжка ўздыхнула жонка. — Ты сваё слова трынаццаць гадоў даеш ды назад забіраеш.

— Зараз — не забяру! Гадам буду! — цвёрда прамовіў муж.

Назаўтра ён узяў адгул і ўсё ж з'ездзіў да нарколага.

...Пасля таго візіту прайшло амаль 20 гадоў. Валодзя, ён жа Іванавіч (Воўчыкам больш ніхто не заве) не п'е і п'яніц не любіць. Але ж дапамагла яму не столькі праславутая кадзіроўка, колькі асабістае жаданне жыць чалавекам ды ўласная сіла волі.

Ніна Бурко, Бярэзінскі раён

Выбар рэдакцыі

Культура

На якія раскопкі чакаюць валанцёраў?

На якія раскопкі чакаюць валанцёраў?

Увесь лiпень працуе археалагiчны летнiк «Наўры-2020».

Грамадства

Як i калi прыняць спадчыну, атрымаць яе i захаваць?

Як i калi прыняць спадчыну, атрымаць яе i захаваць?

Карэспандэнту «Звязды» дапамагалi разбiрацца спецыялiсты.

Грамадства

Галiна Левіна: Помнiк — не канструктар i не чарцёж, яго трэба перажыць, выпакутаваць

Галiна Левіна: Помнiк — не канструктар i не чарцёж, яго трэба перажыць, выпакутаваць

У архiтэктара Галiны Левiнай — Хатынь, творчая спадчына яе бацькi.