Вы тут

Шляхетная “Маладосць”, бібліяграфічная рэдкасць


 

Шляхетная “Маладосць”, бібліяграфічная рэдкасць

Брытанская пісьменніца Нэнсі Мітфард лічыла, што мова – самы надзейны маркер сацыяльнага стану. Калі гэта спраўды так, то наўрад ці будзе перабольшаннем сказаць, што вытанчаныя тэксты лютаўскай “Маладосці” робяць яе па-свойму шляхетнай. Магчыма, ёсць нешта сімвалічнае ў тым, што такі нумар выйшаў менавіта ў лютым – халодным і белым, як скура арыстакрата з параднага партрэта, месяцы.

Між тым, калі справа датычыцца партрэтаў арыстакратаў, трэба разумець, што не заўсёды выява на карціне адпавядае арыгіналу. Праблему рэпрэзентацыі ў мастацтве  закранула ў сваёй калонцы Анхела Эспіноса Руіз: “А вы ведаеце, як даўнія мастакі малявалі каралёў і ўвогуле ўплывовую шляхту? І не трэба мне хітраватых адказаў, накшталт малявалі рукамі альбо з дапамогай пэндзля, я ж вас ведаю. Малявалі ідэальнымі. Кароль заўжды хацеў быць высокім, стройным, прыгожым, увогуле без недахопаў. Бо менавіта ён быў кліентам (яшчэ болей скажу: ён быў кліентам, які мог загадаць адсячы мастаку галаву). Некаторых каралёў на партрэтах і пазнаць немагчыма было, і шляхта, натуральна, жартавала з гэтай прычыны. Эх, палацавыя інтрыгі!

З выяўленчым мастацтвам разабраліся. А як быць з арыстакратычнай літаратурай? Скажам, з барочнай. У чым, дарэчы, адметнасць літаратуры барока? У складанасці форм і імкненні да своеасаблівай пышнасці. Спытаецеся, як гэта? Ну, прыкладна, як у вершах Вікі Трэнас:

Ты чытаеш гекзаметры ў рытме хваляў марскіх

гучна, голасна, ледзь не крычыш у сябе ўнутры,

і калі не адмовяць пачуцці, зрок і слых,

ты не здолееш захлынуцца ў сваім віры.

У замкнёнага кола ў нутры схаваны вуглы,

у засмяглай рэчкі ў нутры – бяхдонная глыб.

Барочная вобразнасць – гэта цудоўна, але ёсць у нас пісьменнікі, якія імкнуцца арыентавацца на новыя літаратурныя формы. Напрыклад, Алесь Яфімаў, які, па яго словах, не любіць у беларускай літаратуры пастаральныя матывы, сацрэалізм і відававочны пафас. Сам малады пісьменнік ужо паспеў выпрацаваць свой асаблівы стыль:

“Крыху пасядзеўшы, устаў з ложка, уключыў святло. Ціха. Асцярожна, хоць відавочных прычын для асцярожнасці не было, пайшоў у калідор, дзе таксама ўключыў асвятленне. Цішыня. Зірнуў на выключальнікі для прыбіральні, ваннага пакою, кухні — усе ў становішчы «off». Крадком пайшоў у бок кухні. Мозг маляваў усякія жудасныя карціны: напрыклад, праслізнула думка, быццам жонка зайшла туды за чым-небудзь, спецыяльна не запальваючы святло, і раптоўна памерла. Інсульт, тромб, сэрца, яшчэ якая трасца — уключаць святло ў кухні было вельмі страшна. Аднак Муж пстрыкнуў выключальнікам і зазірнуў у пакой. Ні жонкі, ні яе трупа ў кухні не было, як не было і нічога падазронага ці незвычайнага”.

Але галоўнай разынкай лютаўскай “Маладосці” з’яўляюцца пераклады апавяданняў Амброза Бірса – чалавека, які ў свой час літаратурна “пахаваў” цывілізацыю арыстакратычнага амерыканскага Поўдня. Таму паспяшайцеся набыць нумар, які  ў хуткім часе рызыкуе стаць бібліяграфічнай рэдкасцю!

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Палітыка

Уладзімір Андрэйчанка расказаў пра найбольш значныя законапраекты

Уладзімір Андрэйчанка расказаў пра найбольш значныя законапраекты

 «Толькі агульнымі намаганнямі мы зможам супрацьстаяць няпростым выклікам часу».

Грамадства

Як у Беларусі абясшкоджваюць боепрыпасы

Як у Беларусі абясшкоджваюць боепрыпасы

​Колішняя Беларуская ваенная акруга лічылася адной з самых магутных у СССР.

Грамадства

Выхоўваць ці любіць? Шчырая размова з педагогам пра бацькоўскія страхі

Выхоўваць ці любіць? Шчырая размова з педагогам пра бацькоўскія страхі

«Калі ў вас адкрыўся рот, каб накрычаць на дзіця, спыніцеся хоць на секунду…» 

Грамадства

Чым здзівіў сёлета «Кліч Палесся»

Чым здзівіў сёлета «Кліч Палесся»

Этнафэст стаў вядомым далёка за межамі Беларусі.