Вы тут

Дзень нараджэння, або час выбраў нас


Спачатку хацела напісаць проста пра традыцыі святкавання асабістых дат. Але ў мінулую нядзелю ў мяне быў дзень нараджэння. Дзякуй, дарагі чытач, і табе таго ж! Ды я, як казала адна дасціпная маскоўская калега, узрост не святкую. Правільней сказаць, стаўлюся да гэтага трохі іранічна.


Асабліва калі людзі арганізоўваюць «мерапрыемствы», здымаюць цэлыя залы ў рэстаранах, збіраюць вялікую колькасць гасцей, слухаюць велічныя, часам загадзя напісаныя прамовы. Каб тыя прамовы ды прапусціць потым праз адмысловы апарат, колькі працэнтаў там праўды паказала б? Вось і я пра тое. Памятаю, як гадоў некалькі таму ўдалося пабачыць адзін цікавы дакумент. На лісце ў слупок былі надрукаваныя прозвішчы, а ўверсе назва: «Аргкамітэт па святкаванні 50-годдзя А. М. Л...га». Во як сур'ёзна. Ну вы здагадаліся, што чалавек пры пасадзе і ўсё такое. Раней жа я думала, што аргкамітэты бываюць толькі па святкаванні юбілеяў горада альбо па пахаванні высокіх асоб.

Падумала тады, можа, яно так і трэба, можа гэта я няправільная. Дарэчы, так і казаў мой былы рэдактар светлай памяці Пётр Пятровіч Суцько: «У 30 гадоў ты няздольная асэнсаваць значнасць юбілеяў, — гаварыў ён — у 50 гадоў тваё меркаванне памяняецца». Але ж, як відаць, памыліўся. Нічога не мяняецца. Па-ранейшаму, з захапленнем гляджу на тых, хто нават значныя даты свайго жыцця адзначае, напрыклад, скачком з парашутам альбо ўзыходжаннем на гару. З павагай стаўлюся да асоб, якія ў свой дзень нараджэння абавязкова дапамагаюць іншым дабрачынным ахвяраваннем. Ёсць у мяне такая знаёмая. І вельмі люблю людзей з гумарам, якія ладзяць розныя забавы. Найбольш гэта характэрна, вядома, для людзей творчых прафесій. Напрыклад, адзін артыст на дзвярах грымёркі павесіў аб'яву: «Я нядрэнна б выглядаў у дамавіне». А калі яго дачка сказала, што гэта занадта, памяняў на іншы плакат: «Мне семдзесят. А вам якая справа?» Ну, каб гэта ацаніць, трэба і самому валодаць добрым пачуццём гумару.

Вось у мяне, напрыклад, ёсць свае вершаваныя радкі на гэты дзень. Іх напісала былая каляжанка, якая, на жаль, ужо пайшла з жыцця: «Вот февраль. Семнадцатый. День рожденья Светы. Смело раздеваются вкусные конфеты». Мой пляменнік, які падчас напісання прыведзенага верша быў яшчэ малы, а цяпер займае пасаду ў адной значнай структуры, заўсёды пачынае сваё віншаванне гэтымі радкамі. І праўда, весела і дасціпна. А мне яшчэ адна нагода згадаць добрым словам Таццяну.

Не, я зусім не супраць сяброўскіх пасядзелак з шампанскім. Асабліва, калі ўдаецца дзе-небудзь каля вогнішча з сябрамі, а то і проста папіць гарбаты з тортам з самымі роднымі людзьмі. Як усе, люблю самыя розныя віншаванні. Дзень нараджэння і ёсць нагода пазваніць нават даўнім знаёмым. Мне гэтым разам патэлефанавала былая сяброўка па рабочым інтэрнаце, дзе мы маладымі спецыялістамі жылі на пачатку працоўнай дзейнасці ў адным з райцэнтраў Брэсцкай вобласці. Так добра было пагаварыць пра сем'і, дзяцей, згадаць агульных знаёмых. Пазваніла гэтым разам многа людзей. Праўда, са званкамі адбыўся канфуз. Рэч у тым, што даўно ўжо, але ў гэты ж дзень, 17 лютага, памёр мой бацька. І зранку я пайшла ў царкву. Вядома, адключыла гук у тэлефоне. Адразу ўключыць яго забылася, потым прыйшла пляменніца з дзецьмі, у хаце шум-тлум, не да тэлефона. Недзе пасля трох гадзін дня ўбачыла цэлы шэраг прапушчаных званкоў. І вось сітуацыя: калі набярэш, азначае, нібы набіваешся на віншаванне, не набіраць быццам бы і няветліва. Рашыла пачакаць, праўда, потым амаль усе перазванілі...

А першае месца за сёлетнія віншаванні аддаю калегу Валерыю Каралю. Яго здымкі, дарэчы, часам публікуюцца ў нашай газеце. Дык вось ён у панядзелак ранкам прыйшоў з букетам маіх любімых цюльпанаў, шырока адчыніў дзверы і гучна вымавіў з парога: «Слава савецкім пенсіянерам!» Затым зайшла яго жонка Света, якая, несумненна, гэтыя кветкі купіла. І мы ад душы пасмяяліся. Ну і праўда, па савецкіх мерках, ад нядзелі я займела б шаноўны статус, як любяць жартаваць мае маладзейшыя сябры — вышэйшую ступень сацыяльнай абароны, то-бок пенсію. Чаму жартуюць? Таму што ў 1937-м менавіта гэтым словазлучэннем абазначалі зусім іншае. Так і пісалі: «Прыгаварыць да вышэйшай ступені сацыяльнай абароны».

Але не будзем пра сумнае. Вернемся да ўласных адчуванняў. Цяпер, як той казаў, ні Богу свечка ты, ні чорту качарга. Узросту дасягнуў, які асацыюецца з пенсіяй ледзь не з ленінскіх часоў, але ты не пенсіянер. А калі не пенсіянер, значыць, малады, і павінен імкнуцца да дасягнення новых працоўных вяршынь. Што ж зробіш, калі час выбраў нас першымі ў гэтых шарэнгах. Мусіш крочыць у нагу з ім.

Святлана ЯСКЕВІЧ

Выбар рэдакцыі

Культура

Як  мастак Май Данцыг ствараў свае карціны

Як мастак Май Данцыг ствараў свае карціны

Наватар, «шасцідзясятнік», ваяўнічы аптыміст — гэта ўсё пра яго.

Грамадства

Як ператварыць звычайны ўрок беларускай літаратуры ў творчую майстэрню?

Як ператварыць звычайны ўрок беларускай літаратуры ў творчую майстэрню?

Настаўнікі ўпэўнены: ці будуць вучні чытаць, у многім залежыць ад іх саміх. 

Эканоміка

Петришенко: Называть ЕАЭС экономическим союзом сегодня можно только авансом

Петришенко: Называть ЕАЭС экономическим союзом сегодня можно только авансом

Однако наша страна надеется, что это временные трудности.

Грамадства

Апублікаваны поўны тэкст Канцэпцыі інфармацыйнай бяспекі Беларусі

Апублікаваны поўны тэкст Канцэпцыі інфармацыйнай бяспекі Беларусі

Дзяржаўным органам і іншым арганізацыям даручана кіравацца палажэннямі канцэпцыі ў практычнай дзейнасці.