Вы тут

Біятланіст Антон Смольскі: Прыродныя фізічныя даныя маюць не самае вялікае значэнне


...Ён хуткі, як страла. Ляціць, разразаючы паветра. Вакол мільгаюць дрэвы і кусты. У вушах шуміць: «Давай-давай! Працаваць! Оп, оп, оп!» Напэўна, усе здагадаліся, хто гэта. Біятлон — не работа, лёс. Лёс 22-гадовага капітана нацыянальнай зборнай Антона Смольскага. Усім вядома, што Беларусь — спартыўная краіна. Сярод зімовых відаў за першае месца па папулярнасці спаборнічаюць хакей і біятлон. І апошні ўсё часцей перамагае... Дар'я Домрачава і Надзея Скардзіна, Сяргей Новікаў і Алег Рыжанкоў — гэтыя людзі стваралі гісторыю беларускага, ды і сусветнага, біятлона. Змяняюцца эпохі, і надыходзіць час маладых і таленавітых. Менавіта такім і з'яўляецца мой суразмоўнік. Як дзеці трапляюць у біятлон? Як выбіраюць сваё, што сэрцу мілейшае? Якія выпрабаванні і складанасці чакаюць іх на доўгім спартыўным шляху? Аб чым біятланісты мараць, дзе знаходзяць матывацыю, як змагаюцца з няўдачамі? Паспрабуем даведацца.


— Добры дзень, Антон. Як у тваім жыцці з'явіўся спорт увогуле і ўласна біятлон? Чым ён так цябе прывабіў?

— У шостым класе — у 12 гадоў — большасць маіх аднакласнікаў і сяброў займаліся ў лыжнай секцыі. Я доўга назіраў за імі, у мяне была зацікаўленасць. І вось у адзін цудоўны дзень я таксама трапіў туды. Так біятлон стаў маім жыццём, у якім я існую 24 на 7. А зацікавіў ён мяне, напэўна, сваёй непрадказальнасцю.

— Спорт, як вядома, гэта жорсткая дысцыпліна. Выпрабаванне на трываласць, асабліва для маладога чалавека. Ці складана казаць «не» сваім жаданням?

— Канешне, не проста. Але з цягам часу дысцыпліна набывае статус звычкі. Мне ўжо складана не прытрымлівацца рэжыму харчавання і рэжыму дня.

— Вы вымушаны заўсёды быць далёка ад дома, сяброў, любімых, а яшчэ і тая самая дысцыпліна... Не ўзнікала жадання кінуць усё дзеля «нармальнага» жыцця?

— Не, прынамсі ў мяне. Канешне, сумуем па родных і блізкіх, але для прафесіянальнага спартсмена апошняе ўжо вельмі складана.

— І ўсё ж такі, калі ты вырашыў, што далей без біятлону ніяк?

— У 2014 годзе, калі трапіў у юніёрскую каманду ў Рэспубліканскі цэнтр алімпійскай падрыхтоўкі па зімовых відах спорту «Раўбічы», вырашыў, што спорт будзе неад'емнай часткай майго жыцця.

— Ты займаешся ўжо дзесяць гадоў. Адчувальны багаж вопыту. Напэўна, было рознае? Жыццё ж, як вядома, гэта падзенні і ўзлёты. Як, перажыўшы паражэнне, не страціць імкнення да перамогі?

— У кожнага чалавека свой характар. Мяне, напрыклад, матывуюць няўдачы. І не мае значэння, што гэта: пераздача ва ўніверсітэце або выступленне, якім я незадаволены. Каб не страціць імкнення да перамогі, я лічу, трэба спрабаваць тысячу разоў і, нарэшце, адзін з іх стане пераможным.

— Якімі якасцямі, на твой погляд, павінен валодаць біятланіст для дасягнення поспеху?

— У сучасным спорце зараз перамагаюць веды. Як гэта ні дзіўна, прыродныя фізічныя даныя маюць не самае вялікае значэнне. Чалавек павінен быць інтэлектуалам, сціплым, працалюбівым і мэтанакіраваным. І толькі тады ён зможа стаць лепшым з лепшых.

— Я на ўсё жыццё абраў дарогу,

На якой калючак больш, чым руж...

Мне здаецца, што гэтыя словы Аркадзя Куляшова ідэальна падыходзяць да цябе. Яшчэ ў дзяцінстве ты намеціў арыенціры і цяпер смела крочыш наперад. Раскажы, якія мэты, лакальныя і глабальныя, ставіш перад сабой?

— Не сакрэт, што марай кожнага спартсмена з'яўляецца алімпійскі медаль. І я не выключэнне. Стараюся атрымаць максімум ад усяго, што маю.

— А пра што яшчэ марыць біятланіст?

— Пра «чыстую» стральбу і хуткую хаду!

— Сёлета наша краіна стала пляцоўкай для правядзення шматлікіх спартыўных мерапрыемстваў сусветнага ўзроўню. Гэта чэмпіянаты Еўропы па біятлоне і фігурным катанні, Кубак свету па фрыстайле. Шмат мерапрыемстваў наперадзе: Еўрапейскія гульні, чэмпіянат свету па летнім біятлоне...

— Без сумневу, такія спаборніцтвы прыцягваюць увагу. Людзям падабаецца спорт, а яны стануць яго рэкламай. Хацелася б, каб хлапчукі і дзяўчаты прыходзілі і запісваліся ў спартыўныя секцыі.

— А як знайсці сваё і не памыліцца? Што ты сказаў бы маладым людзям, якія яшчэ не вызначыліся са сваім жыццёвым шляхам?

— Гэта вельмі складаны выбар. Цяпер існуюць шматлікія тэсты на схільнасць да таго ці іншага спартыўнага кірунку. А парада ў мяне такая: не баяцца ісці наперад, прымаць самастойныя рашэнні. Паверце ў сябе, і ўсё ў вас атрымаецца.

— Дзякуй, Антон, за цікавую гутарку. Спадзяюся, што твае словы натхняць чытачоў на новыя здзяйсненні.

Паразмаўляўшы з біятланістам, можна зрабіць самую галоўную выснову: не бойцеся штосьці мяняць у сваім жыцці, смела запісвайцеся ў секцыі і гурткі. Але памятайце, што спорт — гэта не толькі прыгожае жыццё з падарожжамі, перамогамі і славай. У першую чаргу, ён — самаахвярнасць, адданасць і ўпартая праца. Калі ёсць гэтыя тры кампаненты, будуць і тры папярэднія.

Яму 22. І ён хутчэйшы за стралу. У прыярытэце ў яго — розум, талент і настойлівасць. За плячыма чэмпіянаты свету і Еўропы. Яму скарыліся нават Алімпійскія гульні, на якіх ён выступаў. У чым сакрэт поспеху Антона Смольскага? У імкненні да перамогі ён робіць тысячу спроб. І я ўпэўненая, што тысяча першая, пераможная для яго, наступіць зусім хутка.

Алёна КУХАРАВА, выпускніца 11 класа Васькавіцкай СШ Слаўгарадскага раёна

Фота Дзяніса Касцючэнкі

Пра аўтара

— Мне 17 гадоў, і я патрыётка. Жыццёвая пазіцыя: адданая роднаму слову і роднай краіне. З чацвёртага класа бяру ўдзел у алімпіядзе па беларускай мове і літаратуры, нават дасягнула пэўных поспехаў, — расказвае пра сябе аўтарка. — Я сябе лічу актыўным спартыўным аматарам. Сярод маіх любімых відаў — біятлон, фрыстайл і фігурнае катанне. Хварэю, зразумела, заўсёды толькі за спартсменаў-беларусаў. Яшчэ вельмі люблю падарожнічаць, мару аб'ехаць усю Еўропу. Наведаць краіны, у якіх яшчэ не была, мне ўжо тры гады дапамагае посткросінг. Яшчэ я захапляюся гісторыяй роднай краіны, мару паўдзельнічаць у археалагічнай экспедыцыі. Смела магу назваць сябе чалавекам актыўным і няўрымслівым.

Застаецца толькі дадаць, што Алёна збіраецца паступаць на факультэт журналістыкі.


Загаловак у газеце: Лёс быць біятланістам

Выбар рэдакцыі

Хведар Чэрня. Сябра маёй вясны

Хведар Чэрня. Сябра маёй вясны

Радок на яго помніку спыняе і змушае задумацца.

Культура

Адэльск: турыстычная Мекка на прыграніччы

Адэльск: турыстычная Мекка на прыграніччы

Адэльск — унікальнае месца. Ціхая вёска на самым ускрайку заходняй мяжы становіцца з кожным годам усё больш знакамітай.

Грамадства

Як хутка людзі змогуць стаць менш агрэсіўнымі?

Як хутка людзі змогуць стаць менш агрэсіўнымі?

 Псіхолаг Раман Кручкоў упэўнены, што на самай справе агрэсія ўласціва ўсім людзям.  

Грамадства

Археалагічны комплекс «Бярэсце» стане першай пляцоўкай святкавання тысячагоддзя

Археалагічны комплекс «Бярэсце» стане першай пляцоўкай святкавання тысячагоддзя

Археалагічны музей «Бярэсце» і навакольная тэрыторыя перажываюць вялікае абнаўленне.