22 кастрычніка, чацвер

Вы тут

Зорны дождж i рэзгiны кабачкоў. Чым супакоiцца душа, калi мора недасяжнае


Як i ў многiх сёлета, мой адпачынак на моры яшчэ на стадыi планавання на пачатку вясны накрыўся медным тазам. Ну i ладна, накрыўся дык накрыўся. У канцы жнiўня Паўночнае мора на ўзбярэжжы Фландрыi цалкам адпавядае сваёй назве i купацца ў яго сталёва-сiнiх хвалях могуць хiба што мясцовыя суровыя рыбакi ды турысты-авантурысты з берагоў Валмянскага возера, што памiж Мiнскам i Iвянцом.


wallhere.com

Як той казаў, у Бога дзён многа, i калi Ён жа дасць i ўсё будзе добра, я абавязкова яшчэ траплю ў свой улюбёны Астэндэ (месцiчы на сваёй павольнай працяглай гаворцы называюць яго Ооостэндэ, i нават ад гэтай назвы павявае «Лятучым галандцам»). Яшчэ пасяджу на халаднаватым пляжы ў джынсах, гледзячы, як проста ў мора скочваецца сонца, а на яго фоне праплываюць мiма, здаецца зусiм блiзка, вялiкiя акiянскiя лайнеры, якiя кiруюць у недалёкi Ротэрдам. Прыехаўшы, назаўтра з ранiцы абавязкова траплю на мясцовы рыбны рынак, дзе, здаецца, нiчога не змянiлася за апошнiя гадоў трыста, хiба што гандляры працуюць у пальчатках, рыба ляжыць у халадзiльнiках, а ўзважваюць яе на электронных вагах. Але ж па-ранейшаму на досвiтку ў мора выходзяць невялiкiя рыбацкiя шхуны, i людзi на iх — нiбы з карцiн мастакоў фламандскай школы — з абветранымi тварамi i ў трохвуголках з закасанымi над вачыма палямi. I па-ранейшаму свой улоў яны вывальваюць на прыстанi, i ад гэтага серабрыстага трапяткога багацця аж мiльгацiць уваччу. Нiчога так i не купiўшы (ходзiш толькi паглядзець, бо не несцi ж у пакой яшчэ жывую рыбу, тым больш навакол безлiч рэстаранаў i рэстаранчыкаў, дзе яе, свежанькую, ужо прыгатаваную, можна пакаштаваць паўсюль), зайду на мясцовы невялiкi вакзал. Ён нiчым не прыкметны, але ж насамрэч унiкальны, адзiны такi ў Еўропе — тут фактычна з адной кропкi адпраўляецца чыгуначны i марскi транспарт. Менавiта адсюль у 1872 годзе пайшлi па рэйках першыя спальныя вагоны на Кёльн i на Берлiн (славуты «Усходнi экспрэс» з'явiўся пазней). Багатыя англiчане прыплывалi са свайго вострава ў Астэндэ i тут жа перасаджвалiся ў камфартабельныя купэ i ехалi далей — уласна, для iх i быў створаны маршрут, што пачынаўся ў невялiкiм рыбацкiм гарадку... Рыбацкi гарадок з таго часу ператварыўся ў паўночны Монтэ-Карла — у шматлiкiя казiно на набярэжнай прыязджаюць багатыя людзi з Германii i скандынаўскiх краiн. Мне падабаецца гуляць там увечары, сярод рознакаляровых стракатых агнёў, назiраць за людзьмi i iх эмоцыямi. Аднойчы давялося бачыць, як дагледжаны дорага апрануты мужчына, выйшаўшы з клуба, сарваў з рукi даражэнны гадзiннiк i злосна шпурнуў яго ў мора... Калi буду гуляць там, падыду да велiчнай статуi Леапольда II — вельмi сiмпатычна ўвасоблены ў ёй бельгiйскi збiральнiк зямель. Праўда, у святле апошнiх падзей падазраю, што iмператар мяне не дачакаецца — ён жа каланiзаваў Конга, таму разам з iншымi крыўдзiцелямi чорных, напэўна, будзе зрынуты з п'едэстала...

А потым я даеду на цягнiку да станцыi Брусель-Мiдзi, адтуль пераскочу ў аўтобус на аэрапорт, i ўжо ў самалёце на Мiнск буду пiльна ўглядацца ў аблокi, бо кожны час здаецца, што над Радзiмай яны iншыя — бялейшыя, лягчэйшыя, больш прыветлiвыя... I менавiта гэты момант вяртання дамоў будзе самым лепшым, самым запамiнальным фiнальным акордам майго падарожжа, якое сёлета сарвала пандэмiя, але якое, спадзяюся, у маiм жыццi абавязкова будзе...

Але нiякая пандэмiя, халера цi трасца не перашкаджае планаваць iншы адпачынак — на беразе Валмянскага возера, што памiж Мiнскам i Iвянцом. Там у канцы жнiўня з чарнюткага, не падсвечанага нiводным лiхтаром неба шчодра падаюць буйныя яркiя зоры — здаецца, проста ў сад пад вокны старой сцiшанай хаты — толькi паспявай загадваць жаданнi. На пожнi за рэчкай збiраюцца ў чароды буслы — калi сфатаграфаваць iх зверху, можна падумаць, што ходзiць вялiкi статак цялят беларускай чорна-белай пароды. А на карычневай вадзе возера паважна плаваюць лебедзi з ужо падрослымi «качанятамi», i, калi ноч выдасца цёплая, нават у канцы жнiўня можна там пакупацца — прынамсi вада не будзе халаднейшая, чым гэтай парой у Астэндэ. I раскашуюць на кветнiках гашты, аксамiткi, гладыёлусы, вяргiнi. I залацiцца пад сонцам на градах выбраная цыбуля, i соладка-мядова пахне ў садзе спелымi грушамi, якiя сакавiта бухаюць у траву. А кабачкi з грады, не здолеўшы ўзяць у бярэмя, грузiш i нясеш за плячыма ў рэзгiнах, якiя яшчэ да твайго нараджэння змайстраваў твой руплiвы дзед, на якiх калiсьцi цягалi траву i сена для рахманай, вялiкай, бы гара, Зоркi... I з самай ранiцы i да позняга вечара, побач i вакол, куды нi пайдзi, будуць толькi знаёмыя блiзкiя твары, i кожны сустрэты чалавек пажадае табе добрага дня, i ты пажадаеш яму таксама, i дзень (а куды яму будзе падзецца?) абавязкова выдасца добры.

I хто скажа, што нейкая пандэмiя (не хвароба, крый божа, а менавiта гэта агульная навала) сарвала адпачынак? Толькi людзi, якiя, здаецца, у жыццi не ўсё разумеюць. I якiх можна нават крыху пашкадаваць...

Алена ЛЯЎКОВIЧ

Выбар рэдакцыі

Культура

​Як вывозілі каштоўнасці з музеяў БССР у канцы 1920-х — пачатку 1930-х гг.

​Як вывозілі каштоўнасці з музеяў БССР у канцы 1920-х — пачатку 1930-х гг.

Даследчыкі савецкай індустрыялізацыі традыцыйна бралі пад увагу дзве галоўныя крыніцы яе фінансавання — экспарт сыравіны і сельскагаспадарчай прадукцыі. 

Культура

Леў Клейнбарт. Чалавек, якi адкрыў для чытацкай публiкi Янку Купалу i Сяргея Ясенiна, нарадзiўся ў Капылi — у доме, якi захаваўся да нашых дзён

Леў Клейнбарт. Чалавек, якi адкрыў для чытацкай публiкi Янку Купалу i Сяргея Ясенiна, нарадзiўся ў Капылi — у доме, якi захаваўся да нашых дзён

У пачатку XX стагоддзя публiцыст, крытык i журналiст Леў Клейнбарт быў уплывовай асобай сярод творчай iнтэлiгенцыi Пецярбурга.

Эканоміка

Студэнцкі попыт на кошт арэнды жылля амаль не паўплываў

Студэнцкі попыт на кошт арэнды жылля амаль не паўплываў

Спецыялісты адзначаюць: добра яшчэ, што рынак выжыў.

Грамадства

Як правільна суперажываць блізкім? Чаму не працуе звычайнае «Вазьмі сябе ў рукі!»?

Як правільна суперажываць блізкім? Чаму не працуе звычайнае «Вазьмі сябе ў рукі!»?

У падтрымцы звычайна маюць патрэбу ўсе жывыя людзі ў складаныя перыяды жыцця.