Знаёмая сцэна: вы гаворыце дзіцяці прыбраць цацкі — яно быццам не чуе. Вы паўтараеце гучней — нуль рэакцыі. На трэці раз вы зрываецеся на крык, і толькі тады дзіця неахвотна, з крыўдай выконвае просьбу. Ці ўвогуле адмаўляецца. І вы адчуваеце сябе дрэннай маці ці бацькам, таму што зноў накрычалі. Амаль кожная сям’я праходзіць праз гэта. Многія бацькі думаюць, што дзіця проста шкодзіць, ігнаруе знарок, правярае цярпенне. Збольшага гэта так, але прычыны значна глыбейшыя. 

Гэтае пытанне рана ці позна задае сабе кожны, хто стаіць на парозе разводу. Адносіны трашчаць па швах. Сваркі сталі звыклымі. Замест цяпла — холад. І ўнутры гучыць голас: «Трэба цярпець. Дзеля дзіцяці. Каб у яго быў бацька. Каб яно расло ў поўнай сям’і». Знаёма? Давайце разбірацца. Без пафасу. Толькі факты і псіхалогія. І без дзялення на мужчынскае і жаночае — таму што пакутуюць і першыя, і другія. Што насамрэч трэба дзіцяці? Калі мы гаворым «дзеля дзіцяці», мы думаем аб тым, каб у яго былі маці і бацька пад адным дахам. Каб у анкеце ў графе «Сям’я» было напісана «Поўная».

Ці можна назваць каханнем стан пастаяннага неспакою, які прыводзіць да знясілення, пакуты і бяссілля? Часам гэта цяжка ўсвядоміць, знаходзячыся ў эмоцыях, але ўсё ж існуе розніца паміж каханнем і залежнасцю ад партнёра. Пра гэта мы і раскажам у артыкуле.

Многія бацькі з трывогай чакаюць надыходу падлеткавага ўзросту, які звычайна звязваюць з так званым крызісам. Бацькам важна зразумець, што падлеткавы крызіс — нармальная з’ява. Гэта частка развіцця асобы і сталення чалавека. З 11 да 17 гадоў дзеці пачынаюць ператварацца ў дарослых фізічна і псіхалагічна. І гэтае ператварэнне даецца няпроста ўсёй сям’і. Толькі разуменне з боку бацькоў зможа ўратаваць ад сур’ёзных сямейных канфліктаў.

І справа зусім не ў знешнасці

Кожны вечар адбываецца адно і тое ж. Вы вяртаецеся з працы ці заканчваеце хатнія справы. Усё цела ные, думкі блытаюцца, хочацца толькі аднаго — цішыні і спакою. І ў гэты момант дзіця нешта разлівае, не слухаецца ці проста занадта гучна гуляе. І вы зрываецеся. Крычыце. А потым пакутліва сорамна. Знаёмая сітуацыя? Многія бацькі праходзяць праз гэта.

Знаёмая сцэна? Вы ўваходзіце ў пакой, калегі змаўкаюць. Унутры ўсё сціскаецца: «Гавораць пра мяне. І пэўна нешта дрэннае». Псіхолагі спяшаюцца вас супакоіць: гэта не параноя. А «эфект пражэктара». І сёння мы разбяром, як выключыць гэтае ўяўнае святло і нарэшце ўздыхнуць вольна.

Чаму мы кажам «так», калі хочам сказаць «не»

Чаму ў адных усё атрымліваецца, а ў іншых — не? Уся праўда аб сіле мыслення