17 Жнівень, чацвер

Вы тут

Кірыл Краснеўскі: Калі выступаеш за краіну, гэта ідзе ад сэрца


Валейбаліста нацыянальнай зборнай Кірыла Краснеўскага можна назваць самым вядомым беларускім «вандроўнікам» у гэтым відзе спорту. Да сваіх 29 гадоў ён паспеў пагуляць у васьмі краінах свету і выступіць за зборную роднай Беларусі на розных міжнародных турнірах. Дзе працягне сваю кар'еру далей, Кірыл яшчэ не вырашыў, ну а падчас аднаго са сваіх рэдкіх візітаў на радзіму ён расказаў у інтэрв'ю пра тое, ці лёгка спартсмену штогод мяняць месца жыхарства, прыгадаў, як прыйшоў у валейбол, і падзяліўся некалькімі гісторыямі з легіянерскага жыцця.


— Кірыл, ты з'ехаў гуляць за мяжу даволі рана...

— Так, мне было 18. Тады вельмі хацелася паспрабаваць сябе ў замежным валейболе. Мне прапанаваў кантракт адзін з клубаў Балгарыі, было страшна, але вырашыў ехаць. Напэўна, гэты першы вопыт і стаў для мяне самым складаным годам у кар'еры. У першую чаргу таму, што не ведаў мовы, але хутка яе вывучыў і зараз, дарэчы, выдатна памятаю балгарскую.

А пасля ў маёй кар'еры з'явіліся Грэцыя, Турцыя, Казахстан, Эстонія, Аўстрыя. У сёлетнім сезоне аказаўся ў Катары, а потым у Ізраілі. Пасля ад'езду ў 18 толькі год гуляў дома і не шкадую, на новым месцы мне падабаецца неяк больш — новыя людзі, новыя эмоцыі, новыя ўражанні.

Ад кожнага трэнера я браў нешта карыснае для сябе, мне здаецца, менавіта так і фарміруецца вопыт у спартсмена.

— Якая краіна найбольш запомнілася?

— Шмат гуляў у Еўропе, жыццё там у асноўным падобнае, а вось сёлетні сезон, як ужо казаў, пачынаў у Катары. Здавалася часам, што знаходжуся ў іншым свеце. На вуліцах у любы час сутак вельмі мала людзей, усе ў асноўным ездзяць на вельмі дарагіх машынах. Мясцовыя не працуюць, такое адчуванне, што грошы з'яўляюцца ў іх з нараджэння. Таму ўвесь дзень яны могуць проста пракатацца на машыне. У крамах, рэстаранах працуюць выключна прыезджыя — выхадцы з Пакістана, Інданезіі, Шры-Ланкі, краін Афрыкі.

Катарскі клімат прыйшоўся крыху не па мне — пастаянная спякота. Прыроды як такой няма, уся зеляніна пасаджана ў пясок. Хоць ёсць і ў Катара адзін вялікі плюс — Персідскі заліў, ён неймаверна прыгожы, вада мае блакітны колер, а яе тэмпература каля 35 градусаў.

— У Казахстане, напэўна, сутыкнуўся зусім з іншым кліматам?

— Так, вось там было нерэальна шмат снегу і вельмі холадна. Памятаю, неяк ехалі па трасе і снегу было столькі, што здавалася, быццам едзем у тунэлі, па баках якога пяціметровыя гурбы.

Уразіў клімат у Аўстрыі. Я жыў каля падножжа гор, надвор'е змянялася так кардынальна, што ўвечары на дварэ магло быць +15, а раніцай на зямлі я бачыў пласт снегу сантыметраў 40.

— Вернемся да Катара. Узровень развіцця спорту моцна адрозніваецца ад беларускага?

— Там шмат грошай укладваецца цяпер у гэтую сферу, але ствараецца ўсё неяк штучна, запрашаюць шмат замежнікаў ва ўсе віды спорту. Адносіны да нас, легіянераў, і мясцовых, вядома, розныя. Катарцы могуць спазняцца на трэніроўку, размаўляць па тэлефоне падчас прагляду відэа матчаў. У самы разгар трэніроўкі некалькі мясцовых гульцоў спакойна могуць адысці ў куток на малітву. Гэта здавалася мне дзіўным, асабліва напачатку. Але і яны не разумелі нешта ўва мне. Напрыклад, для нас звыкла хадзіць у саўну, каб лепш аднаўляцца пасля цяжкіх гульняў і трэніровак, а яны заходзяць туды раз у месяц на 5 хвілін. На мяне там глядзелі як на ненармальнага, маўляў, нешта ён усё ў саўну ходзіць праз 3-4 дні, парыцца, сядзіць там, выходзіць чырвоны. А я прыходзіў, ставіў сабе тэмпературу на 95 градусаў і адчуваў, што Беларусь дзесьці блізка (смяецца).

— За гэтыя дзесяць гадоў дзе падабалася гуляць больш за ўсё?

— Вельмі камфортна было ў Аўстрыі, гэта развітая краіна, зручная для жыцця. Плюс там я мог гуляць у валейбол на нядрэнным узроўні. Самая высокая якасць гульні была ў Турцыі, там выступаюць адны з найлепшых легіянераў, напружаныя гульні, добры чэмпіянат. Атрымаў задавальненне ад працы ў гэтай краіне, але не атрымаў грошай, запазычанасць да гэтага часу не выплачана і складае сур'ёзную суму, яе хапіла б, напэўна, на палову аднапакаёвай кватэры ў Мінску.

— Як хутка зразумеў, што валейбол — гэта справа твайго жыцця?

— Я рос у спартыўнай сям'і: і мама, і тата — майстры спорту па фехтаванні. Бацька да гэтага часу ў справе — цяпер працуе ў інваспорце, трэніруе спартсменаў-калясачнікаў. А ў валейбол я трапіў дзякуючы дзядулю. Ён сказаў мне: «Выбірай, альбо на варотах будзеш стаяць, альбо ў валейбол гуляць».

У дзяцінстве я быў вельмі неспакойны: раніцай хадзіў гуляць у футбол, увечары ў валейбол. Спыніўся ўсё ж на другім, пачаў займацца ім у восем гадоў, атрымліваецца, што ўжо 21 год я ў валейболе.

— Спорт немагчымы без траўмаў, у цябе былі сур'ёзныя праблемы са здароўем?

— У нашым відзе пад ударам спіна, плечы і калені, таму што шмат скачкоў, падзенняў. Цяпер якраз аднаўляюся пасля траўмы калена, спадзяюся, што ўсё наладзіцца.

А наогул свае першыя траўмы я атрымаў у два гады, быў вельмі актыўным дзіцем, браў крэсла, дастаткова сур'ёзнае па вазе, і цягаў яго за сабой па кватэры. Не ведаю, як мне гэта ўдавалася, але ад такіх старанняў атрымаў дзве пахавыя грыжы. Ногі, дарэчы, таксама ўсе ў шнарах: вельмі любіў дражніць сабак, а яны мяне адпаведна кусалі.

— Чым цяпер звычайна займаешся ў вольны час?

— У мяне няма ніякіх асаблівых захапленняў, нават у вольны ад трэніровак і гульняў час шмат увагі ўдзяляю сваёй фізічнай падрыхтоўцы — фітнес, трэнажорная зала, аднаўленне. Цяпер мне 29, для валейбаліста гэта дастаткова сталы ўзрост, калі ты павінен паказваць добрую гульню, але наогул мне б хацелася пагуляць даўжэй, да 40, напрыклад, таму пастаянна трымаю сябе ў форме.

Што датычыцца адпачынку, то, паколькі гуляў сёлета ў Катары і Ізраілі, на мора нават не цягне, хачу проста пабыць дома, на дачы. Мару схадзіць на рыбалку, у грыбы, ужо нават не памятаю, калі апошні раз выбіраўся ў лес.

— Плануецца, што ў маі ты будзеш выступаць за зборную Беларусі ў адборачным турніры да чэмпіянату свету. Гульні за нацыянальную каманду і клуб адрозніваюцца?

— Так, гэта розныя рэчы. Выступаць за сваю краіну заўсёды пачэсна, таму, калі ў маёй дапамозе мае патрэбу зборная, я заўсёды прыязджаю з задавальненнем. Гучыць твой гімн, ты выступаеш пад сваім сцягам. Можна сказаць, што ў клубе гуляеш за грошы, а калі выступаеш за сваю краіну, гэта ідзе ад сэрца.

Дарэчы, акрамя беларускага пашпарта, у мяне ёсць яшчэ і від на жыхарства ў Балгарыі, але думкі змяніць спартыўнае грамадзянства ніколі не было, хоць падобная практыка цяпер распаўсюджана ў свеце. Я стаўлюся да гэтага без асуджэння, але сам хачу выступаць толькі за сваю родную краіну.

Дар'я ЛАБАЖЭВІЧ

lobazhevich@zviazda.by

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Руху WоrldSkіlls Belarus патрабуецца ўласны брэнд

Руху WоrldSkіlls Belarus патрабуецца ўласны брэнд

У кастрычніку ў Абу-Дабі (ААЭ) пройдзе 44-ы чэмпіянат WоrldSkіlls Іntеrnаtіоnаl, у якім возьмуць удзел і беларусы. 

Грамадства

Як байцы з трох краін узводзяць новую спартыўную арэну

Як байцы з трох краін узводзяць новую спартыўную арэну

Сярод усіх маладзёжных будоўляў гэтага лета мінская гарадская — асаблівая. 

Калейдаскоп

Дзмітрый Літвіновіч: СhеrrуVаtа «абнулілася» і пачала новае жыццё

Дзмітрый Літвіновіч: СhеrrуVаtа «абнулілася» і пачала новае жыццё

Наколькі цяжка пачынаць прамаўляць уголас пасля доўгага маўчання, ці змяніліся ўмовы гульні на музычным рынку і ці прынялі хіпстары памкненні эксперыментатараў старога пакалення.

Грамадства

Унікальны заплыў «на чым папала» прайшоў на Аўгустоўскім канале

Унікальны заплыў «на чым папала» прайшоў на Аўгустоўскім канале

Гэта відовішча ўжо трэці год запар здзіўляе сваім нестандартным падыходам.