Вы тут

Вечна тваё


102 гады «Звяздзе»! Святкавалі ўсе разам у мінулую пятніцу. Урачыста ўпрыгожылі фае. Сёе-тое падрыхтавалі з прысмакаў. Зладзілі «Газетныя гульні» — па аналогіі з фільмам «Галодныя гульні». Праўда, у нас ніхто нікога не забіваў і людзі адно на аднаго не палявалі. Наадварот, сваю вікторыю аддавалі іншаму, дзесьці вырашалі, што перамагло сяброўства — як і заўсёды ў «Звяздзе»!


З гэтых 102 гадоў сем з паловай — мае. Час станаўлення як журналіста, час сталення. Спадзяюся, што за тое, што з мяне атрымалася, калегам не сорамна! Усміхаюся і радуюся іх кампліментам.

Фота Ганны Занкавіч.

Што ж было за гэту больш чым векавую гісторыю найстарэйшай беларускамоўнай газеты? Для многіх такая лічба гучыць вельмі і вельмі паважна. Але за любой лічбай, за прыгожай падзеяй стаяць канкрэтныя асобы. Не заўсёды іх імёны ўпісаны ў гісторыю. Часта многіх насамрэч вартых памяці людзей усё-такі забываюць. Аднак нічым не сцерці іх справы. Ніякім карэктарам не замазаць і лязом з асабістай справы не выскрабці тое, што паспеў зрабіць чалавек. Нават калі гэта і не занатуюць летапісцы, яно застаецца.

Хтосьці выдаваў «Звязду» ў часы вайны: у зямлянках, на востраве, у падпольных кватэрах. Сёння гэтыя імёны мы ведаем як імёны герояў. Аднак і тое, што робіцца ў мірны час, мае не меншую каштоўнасць. Пісаць якасныя артыкулы, думаючы пра свайго чытача. Распрацоўваць праблемныя тэмы, імкнучыся некаму дапамагчы. Рабіць інтэрв'ю з цікавымі героямі — каб больш людзей даведалася пра іх карысныя ініцыятывы і каб іх уласнае меркаванне пра сябе крыху палепшылася. І калі іншы журналіст ці фотакар дазваляе сабе слабіну, ты зноў згадваеш твары тых чытачоў, якіх ведаеш асабіста, — нібы яны, прысутныя тут, зараз глядзяць менавіта на цябе. Таму даводзіцца трымаць планку, уздымаць яе яшчэ вышэй. І дзесьці на нябачных вагах узважваецца тое, што ўнёс кожны ў 102-гадовую гісторыю газеты.

Для тых людзей, якія працуюць з табой кожны дзень, пад бокам, каштоўнасці і шкала вымярэння крыху іншыя. Усё вымяраецца яшчэ і колькасцю праведзеных разам абедаў, выпітай сумесна кавай і гарбатай за добрымі размовамі, печывам, прынесеным з дому, каб пачаставаць любімых калег. Вядомы факт, што для тых, хто працуе побач, важна не тое, што мы робім, а тое, якія мы ёсць. Наколькі з намі прыемна, добра. Наколькі проста!

Пра ўсё, што я напісала вышэй, хтосьці скажа, што такое магчыма толькі ў ідэальным свеце! Не заўсёды ў рэальнасці навокал спрыяльныя ўмовы: матэрыяльнага стымулявання хацелася б больш, не надта зручна з кімсьці ісці на гарбату — работу ж, вечную сваю работу трэба дарабіць. Але класік наш, Уладзімір Караткевіч, з гэтай нагоды праз дзесяцігоддзі прамаўляе: «Але вечна тваім застанецца толькі тое, што ты аддаў». Не заўсёды гэта зручна, проста, і нават не заўсёды хочацца. Але такія яны, каштоўнасці вечнасці: аддаваць, дбаючы найперш пра іншага, а пра сябе — у другую ці трэцюю чаргу.

Для мяне гэты палёт у космасе «Звязды» быў прыемным. Любімая тэма гісторыка-культурнай спадчыны. З радасцю арганізаваныя многія рэдакцыйныя святы. І ўсё тыя ж прыемныя паходы на абед і проста цёплыя размовы з добрымі калегамі. Дзякуй за нашу сумесную гісторыю! Нават тое, што не запісана, запомніцца.

Ніна ШЧАРБАЧЭВІЧ

Выбар рэдакцыі

Палітыка

Як галасавалі рэгіёны на выбарах Прэзідэнта

Як галасавалі рэгіёны на выбарах Прэзідэнта

Расказваюць нашы карэспандэнты.

Палітыка

Аляксандр Лукашэнка: Гэта адна з самых складаных выбарчых кампаній

Аляксандр Лукашэнка: Гэта адна з самых складаных выбарчых кампаній

Кіраўнік дзяржавы прагаласаваў на выбарах Прэзідэнта.

Палітыка

У Рэспубліцы Беларусь прайшоў асноўны дзень выбараў Прэзідэнта

У Рэспубліцы Беларусь прайшоў асноўны дзень выбараў Прэзідэнта

Сёлетнія выбары кіраўніка дзяржавы — шостыя па ліку.

Грамадства

Медыцынскі агляд у віцебскіх газавікоў ажыццяўляе... робат

Медыцынскі агляд у віцебскіх газавікоў ажыццяўляе... робат

А наведвальнiкаў крамы кансультуе выява спецыялiста.