Вы тут

Як выжываюць у крызіс кінатэатры ў рэгіёнах?


Праз пандэмію новага каранавіруса сёлета змяніліся многія сферы жыцця, і не ў апошнюю чаргу культурная. Ва ўсім свеце музеі і тэатры, фестывалі і канцэртныя залы вымушаныя былі часова прыпыніць сваю дзейнасць альбо пераходзіць у анлайн-фармат. Тое самае адбываецца і ў Беларусі. У сталіцы, напрыклад, раней часу скончыў сезон Белдзяржцырк, абмежавалі час работы музеі, а ў красавіку зачыніліся практычна ўсе кінатэатры, за выключэннем шматзальнай «Беларусі». Па-рознаму з гэтай сітуацыяй справіліся ў рэгіёнах — дзе, як у Брэсце, змянілі графік работы, дзе, як у Гродне, адкрылі аўтакінатэатр і летнія пляцоўкі на свежым паветры, дзе прынялі захады па рассадцы гледачоў, каб не зачыняцца і не сыходзіць у «мінус»…


— Усе мы ў адной лодцы, і дзяржаўныя ўстановы, і прыватнікі, — сустракае нас у фае амаль што цёзкі, баранавіцкага кінатэатра «Звезда», упраўляючы Уладзімір Боўфалік. — Сусветныя кінапрэм'еры адклаліся на нявызначаны тэрмін, правы на пракат многіх фільмаў скончыліся, выкручваемся як можам.

Будынак «Звезды» старэйшы за сам кінатэатр амаль на паўстагоддзя: ён узведзены ў 1957-м (а кінатэатр адкрыты ў 2006-м), і гэты каларыт мінулага, натуральна, адразу бачыш звонку. Тым больш нечакана зазірнуць у тры цалкам сучасныя кіназалы, дзіцячы гульнявы лабірынт, буфет, дзе навідавоку стаіць сродак для дэзынфекцыі рук, а бармены працуюць у масках і пальчатках.

«Так, мы зрабілі пэўныя захады для бяспекі супрацоўнікаў і наведвальнікаў, — ловіць мой позірк упраўляючы, — паўсюль, дзе можна, праводзім дэзынфекцыю, вызначылі максімальную колькасць гледачоў не больш чым 25 % ад напаўняльнасці залы. Але не зачыняліся ні на адзін дзень, і на сёння я ўпэўнены, што выбралі правільны шлях. Я бачу гэта нават па рэакцыі 38 тысяч удзельнікаў нашай суполкі «ВКонтакте»: некаторыя адмовіліся ад наведвання публічных месцаў, але многія працягвалі хадзіць, цікавіліся рэпертуарам, акцыямі. Канешне, тут паўстала галоўная праблема, што не было фільмаў, але яна датычылася ўсяго свету — калі абвешчаныя рэлізы пераносяцца і прэм'еры адкладваюцца, што тут зробіш, акрамя таго што будзеш чакаць? Мы выйшлі з сітуацыі дзякуючы старым фільмам, перабіраць не выпадала: выбіралі з таго, што маглі ўзяць у абласным кінапракаце — там засталося каля 40 фільмаў, тэрмін правоў на паказ якіх яшчэ не скончыўся, альбо ў расійскіх дыстрыб'ютараў, якія не сышлі ў спячку».

Самы цяжкі і «пусты», кажа ўпраўляючы, быў май, калі на сеансы прыходзілі лічаныя гледачы. «Але мы загадзя рыхтаваліся, разумелі, што два-тры месяцы нічога добрага не будзе і трэба проста перацярпець. На тое, як я сябе паводжу, глядзяць усе — ад дырэктара да прыбіральшчыц: ці панікую я, ці захоўваю спакой. Калі б зачыніліся, то ў вымушаным адпачынку разам з дзяўчатамі-дэкрэтніцамі аказалася б каля 70 чалавек. А так 8 ці 9 чалавек, скажам, з бараў сышлі працаваць па спецыяльнасці, і мяне гэта ў прынцыпе радуе».

Цікавімся, што карыстаецца найбольшым попытам у кінаманаў Баранавіч — мо, камедыі, якія дазваляюць адпачыць ад тэмы пандэміі? «А вось і не, — усміхаецца дырэктар «Звезды» Ягор Мяцеў, — фільмы жахаў, і толькі потым камедыі».

Каб крыху разварушыць публіку, уключылі ў рэпертуар некалькі адносна новых фільмаў і кінахітоў ад Дыснея, Unіversal Pіctures ды іншых вядучых кінакампаній. А ў пачатку чэрвеня прыдумалі акцыю «Выберы першым»: кожны ахвотны, хто першым збірае кампанію сяброў і набывае мінімум пяць білетаў, можа выбраць са спісу кінастужак і мультфільмаў 6+, што жадае паглядзець сёння ўвечары, а астатнія гледачы могуць альбо пагадзіцца з выбарам і далучыцца да прагляду, альбо выбраць першымі свой любімы фільм у наступны дзень. Яшчэ адна ідэя, якая пайшла на «ўра», — «Дамашні кінатэатр», у якім можна арандаваць залу на дзве гадзіны і больш, каб паглядзець на вялікім экране свае любімыя фільмы (у тым ліку па інтэрнэт-падпісцы), відэазапісы альбо фота.

— Прыходзілі нават удваіх, каб перагледзець, напрыклад, кадры 20-гадовай даўніны з уласнага вяселля, — дзеліцца Уладзімір Боўфалік. — І тут справа не ў тым, што ў людзей няма дома тэлевізара ці камп'ютара з вялікім маніторам, а ў тым, каб змяніць абстаноўку, збегчы ад мітусні і пабыць сам-насам з каханым чалавекам або сябрамі. Хоць і сучасны экран, і якасны гук, безумоўна, таксама маюць значэнне.

— Да таго ж за спінай ніхто не шамаціць абгорткамі ад чыпсаў, — як глядач вар'яцею ад такіх непажаданых «спецэфектаў»...

— А ў нас такога і няма, — запэўнівае дырэктар «Звезды». — Мы забаранілі ўваход у кіназалы з пакетамі, якія шамацяць, — чыпсы прадаём толькі ў куфэрках ад папкорну. Спачатку многія былі супраць, а потым прызвычаіліся і нават дзякуюць.

— Паўсюдна змяняецца сама бізнес-мадэль кінатэатра, — разважае Уладзімір Боўфалік. — Асабліва гэта відаць у нас, на перыферыі. Калі ў Мінску і вялікі выбар залаў, і хутчэйшы рытм самога гарадскога жыцця, то ў нас такога няма, і людзей трэба наноў прывучаць хадзіць у кіно. Калі мы толькі адкрыліся, то сумесна з гарадскімі ўладамі забаранілі на час першых паказаў продаж касет і дыскаў з тымі фільмамі, якія ішлі ў гарадскіх кінатэатрах, і яшчэ каля года самі даціравалі, ладзілі нават бясплатныя паказы, каб проста прывучыць людзей з дому глядзець кіно. Многа робім бясплатных сеансаў, якія прыцягваюць пажылых людзей, дый мне самому цікава, як будзе змяняцца аўдыторыя. Гэта як у сацсетках: трэба знайсці «сваіх» людзей, з якімі будзе цікава стасавацца, і прапаноўваць розны кантэнт. Адзін з эксперыментаў, які таксама хачу здзейсніць, — «сеанс-сюрпрыз»: білет будзе каштаваць усяго адзін рубель, але вы не ведаеце, які фільм будзеце глядзець, — беларускае кіно, ці дакументальнае, а мо, рэтрафільм... А ў перспектыве, мяркую, кінатэатр павінен ператварыцца ў цэнтр, дзе будуць праходзіць самыя розныя мерапрыемствы, у тым ліку бясплатныя, творчыя сустрэчы для шырокай публікі, ад дзетак да дзядоў.

— Дарэчы, ці запатрабавана ў вас беларускае кіно?

— Бяром яго, але, на жаль, глядзяць не вельмі актыўна. І тут мы зноў вяртаемся да таго, што трэба арыентавацца на публіку: калі ёсць запыт на старыя фільмы, ці канцэрты, ці айчыннае кіно, ці на фільмы на замежных мовах (польскай, нямецкай, англійскай, французскай — моладзь часта так вучыць мову) — яго трэба даваць. Таму беларускую навінку «Авантуры Пранціша Вырвіча», калі яе нарэшце выпусцяць у пракат, абавязкова пакажам.

— Якія фільмы, на ваш погляд, варта паглядзець альбо перагледзець гэтым летам?

— Ва ўсіх розныя густы, таму параіць нешта адно немагчыма. За нас магу сказаць, што фільм «Джэнтльмены», які мы, дарэчы, паказалі першыя ў вобласці, «працаваў» амаль тры месяцы — вельмі якасная, добра знятая і сыграная стужка. Наогул, варта часцей хадзіць у кіно і глядзець розныя фільмы.

Вікторыя ЦЕЛЯШУК

Баранавічы — Мінск

Фота Ганны ЗАНКАВІЧ

Загаловак у газеце: «Кіна не будзе?»

Выбар рэдакцыі

Грамадства

«Лепшы цюнінг для машын — правільны пратэктар шын»

«Лепшы цюнінг для машын — правільны пратэктар шын»

Менавіта пад такім слоганам будзе праводзіцца Рэспубліканская прафілактычная акцыя, якая ініцыяваная на нашых дарогах Дзяржаўтаінспекцыяй краіны. 

Грамадства

Зімовы асартымент. Колькі каштуюць «вітаміны» на «Лебядзіным»

Зімовы асартымент. Колькі каштуюць «вітаміны» на «Лебядзіным»

З якімі прыкметамі вы звязваеце набліжэнне зімы? 

Грамадства

Якiя нашы звычкi шкодзяць здароўю i знiшчаюць iмунiтэт?

Якiя нашы звычкi шкодзяць здароўю i знiшчаюць iмунiтэт?

Мы ў жыццi шмат чаго робiм, што пагаршае наша здароўе — або адразу, або ў аддаленай перспектыве.