Да ХХХІІ Дня беларускага пісьменства Гродзенскім абласным аддзяленнем Саюза пісьменнікаў Беларусі быў абвешчаны конкурс на лепшы зборнік сучаснай паэзіі Беларусі імя паэта-барацьбіта Валянціна Таўлая пад назвай «Шляхі, пракладзеныя ў заўтра».
«Лірычныя крокі» — зборнік вершаў паэта з глыбінкі Віктара Вабішчэвіча, у які ўвайшлі паэтычныя творы з папярэдніх выданняў, а таксама новыя вершы.
Знаёмішся з чарговай кнігай «Проза политики» аўтабіяграфічнага рамана народнага пісьменніка Беларусі Мікалая Чаргінца «Трудные дороги жизни», які выпускае Выдавецкі дом «Звязда», і ўспамінаеш вядомы выраз Мікалая Някрасава: «Поэтом можешь ты не быть, но гражданином быть обязан». Вядома, Мікалай Іванавіч — не паэт, але гэтае выказванне, што стала класічным, нагадвае пра вялікую ролю ў жыцці грамадства не толькі носьбіта паэтычных муз, але і любога творцы, незалежнага ад таго, якому віду мастацтва ён аддае перавагу. Не кожны можа быць паэтам, але любы чалавек, незалежна ад сваёй прафесіі, павінен быць па-грамадзянску адказным за лёс сваёй краіны. Ступень таленту пры гэтым нават не столькі важная. Галоўнае — усведамленне, што зямля, на якой ты жывеш, толькі твая. Павінен рабіць усё, залежнае ад цябе, каб яна квітнела і ніхто не пасягаў на яе. Калі ж ты дасягнуў важных вышынь у сваім жыцці, павінны быць адказны не толькі за сябе, але і за іншых людзей.
Мастак Валерый Талкачоў выступае з персанальнай выстаўкай «Дакрананне» ў галерэі «Арт-Фабрыка». У экспазіцыі — лёгкія і празрыстыя акварэлі — пейзажы, якія перадаюць не толькі настрой прыроды, але і душэўны стан таго, хто назірае за яе жыццём.
У мінскім выдавецтве «Беларусь» ўбачыла свет новае літаратурна-мастацкае выданне «Родны край — наша сонца», якое ўвайшло ў заснаваную сёлета серыю «Бібліятэка паэзіі», дзе плануецца выдаваць найлепшыя паэтычныя творы класікаў і сучаснікаў. Гэтыя кнігі маюць вялікае значэнне ў наш прагматычны час, калі маладое пакаленне «сядзіць» ў тэлефонах і амаль не чытае, усё больш аддаляецца ад сапраўднай літаратуры, паэзіі. А паэзія — наш абярэг ад шэрасці жыцця, ад прыземленасці. Яна кліча нас увышыню, да светлыні пачуццяў, да духоўнасці.
26 жніўня 2013 года перарвалася жыццё Уладзіміра Іосіфавіча Мархеля, вядомага вучонага літаратуразнаўцы, даследчыка творчасці Уладзіслава Сыракомлі і Адама Міцкевіча, паэта і перакладчыка, прамоўтара мастацкай літаратуры беларуска-польскага сумежжа, які больш за 40 гадоў сваёй навукова-творчай дзейнасці займаўся вяртаннем страчанай і забытай літаратурна-мастацкай спадчыны Беларусі, знаходзячы новыя імёны і новыя творы, нанова раскрываючы іх для прачытання па-беларуску.
Маляўнічая казачна-таямнічая гісторыя Вольгі Бяловай «Савелій, Ліхтарык і Чароўная фарбачка» пачалася са звычайнай жоўтай фарбы, якую можна набыць у любой краме для мастакоў. Трэцякласнікі Савелій, Цімафей, Яна і Аліна апынуліся ў самым эпіцэнтры неверагодных падзей, прычынай якіх сталі зайздрасць, жорсткасць і здрада адвечным каштоўнасцям...
Свет трымаецца на запаветах любові. Цяпер, калі яе топчуць, зневажаюць тыя, хто самаўпэўнена вырашыў, што можа вяршыць лёсы, за любоў стаяць тыя, хто фарміруе думку грамадства, стражнікі праўды — пісьменнікі. Іх пераканаўчыя прамовы, акрыленыя вершаваныя радкі і поўныя веры і надзеі каментарыі — як кліч птушынага кліна, які ляціць у край справядлівасці, згоды і міру. Пісьменнікі не маўчаць у цяперашні трывожны час, калі прастора напоўнена супярэчлівай, правакацыйнай інфармацыяй, бо хто, як не яны, найлепш адчувае нерв сучаснасці, хто, як не яны, закліканы быць маральнай асновай грамадства? І яны будуць пачутыя, бо данясуць ідэі праўды праз мастацкае слова, якое трапляе прама ў сэрца. Пра паэтычны адказ жорсткай рэальнасці — гутарка са старшынёй Мінскага гарадскога аддзялення Саюза пісьменнікаў Беларусі, заслужаным дзеячам культуры Міхасём Пазняковым.
