Мультымедыйная планшэтная выстаўка «Краіна перамог. Да 80-й гадавіны Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне», створаная ў супрацоўніцтве Дзяржаўнага Рускага музея і Нацыянальнага мастацкага музея, працуе ў Мінску. У зале беларускага мастацтва XX–XXI стагоддзяў галоўнага корпуса Мастацкага да 26 чэрвеня можна ўбачыць праект, які знаёміць з рэпрадукцыямі знакамітых работ з калекцыі славутага музея Санкт-Пецярбурга, а таксама змяшчае інфармацыю аб гісторыі стварэння жывапісных, графічных твораў у гістарычным кантэксце.
З асаблівым задавальненнем пішу пра гэтае выданне. Не толькі таму, што шмат з якімі творамі, змешчанымі ў ім, знаёмы даўно. Так атрымалася, што некалі Васіль Цімохавіч стаў першым у маім жыцці пісьменнікам, у якога я браў інтэрв’ю. Якраз пасля некалькіх месяцаў маёй працы ў «ЛіМе», перад самым Новым 1973 годам, Васілю Вітку была прысвоена Дзяржаўная прэмія БССР за кнігі «Беларуская калыханка», «Казкі», «Чытанка-маляванка». Паколькі я тады быў супрацоўнікам аддзела крытыкі і бібліяграфіі — па сённяшніх мерках ён з’яўляўся вялікім: з загадчыкам Яўгенам Каршуковым чатыры чалавекі, гутарыць выпала мне, чаму вельмі абрадаваўся. Як-ніяк — Цімох Васільевіч быў зямляк, родам з вёскі Еўлічы, што на Случчыне. Ды яшчэ нядаўна я паспеў прарэцэнзаваць у «Мінскай праўдзе» яго «дарослую» кнігу «Праводзіны».
31 мая завяршыўся XL Фестываль музыкі «Мінская вясна». Гэтым разам маштабны праект Беларускай дзяржаўнай філармоніі доўжыўся два месяцы, а многія праграмы форуму былі прымеркаваны да 80-годдзя Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне.
Паказам спектакля «Не пакідай мяне...» у Драматычным тэатры Беларускай арміі адзначылі 75-годдзе з дня нараджэння Аляксея Дударава. Пастаноўка паводле аднайменнай п’есы славутага драматурга — даніна памяці аўтару, які, між іншым, стаяў каля вытокаў стварэння названага тэатра, быў яго першым мастацкім кіраўніком — на працягу дзесяці гадоў... У спектаклі ж «Не пакідай мяне...» выходзіў на сцэну ў ролі строгага, справядлівага і шчырага Палкоўніка.
На мінулым тыдні ў Мастацкай галерэі Міхаіла Савіцкага адбылося адкрыццё персанальнай выстаўкі жывапісу і фатаграфіі Аліка Замосціна «Грані рэальнасці». У экспазіцыі прадстаўлены работы, створаныя на працягу апошніх пяці гадоў. Плён творчасці аўтара — пейзажы, гарадскія і сельскія, а таксама партрэты — пераважна жаночыя. Ацаніць іх можна да 6 ліпеня.
Пачынаецца новы літаратурны сезон. Мы звярнуліся ў рэдакцыі тоўстых часопісаў, каб даведацца, чым яны яшчэ нас парадуюць сёлета. Высветлілася, што у рэдакцыйных партфелях сапраўды шмат карыснага, цікавага і нават нечаканага для чытачоў.
Абстрагавацца ад дажджлівага надвор’я і акунуцца ў атмасферу цёплых летніх дзянькоў прапануе выстаўка Таццяны Гузоўскай «Адлюстраванне рэальнасці», якая працуе ў мастацкай галерэі «Універсітэт культуры». У экспазіцыі — жывапісныя работы ў рэалістычным стылі, прысвечаныя прыгажосці навакольнага свету, якую можа заўважыць толькі мастак.
Фестываль «Балетнае лета» прайшоў у Вялікім тэатры Беларусі. 11-ы раз арганізатары знайшлі, чым прывабіць публіку, і парадавалі гледачоў адметнымі прэм’ерамі і любімай класікай. Так, у рамках фэсту паказалі «Папялушку» Сяргея Пракоф’ева і «Лебядзінае возера» Пятра Чайкоўскага, а таксама запрасілі на вечар аднаактовых балетаў «Танцы» (пастаноўка балетмайстра Ігара Колба, дырыжора Арцёма Макарава і мастака Вольгі Мельнік-Малахавай). Аднак асаблівай чароўнасцю запомнілася гледачу адкрыццё фестывалю...
Падведзены вынікі літаратурнага конкурсу на найлепшы твор, прысвечаны 80-годдзю Вялікай Перамогі (лістапад 2024 — май 2025). У творчым спаборніцтве прынялі ўдзел юныя літаратары сталіцы, а таксама іншых рэгіёнаў Беларусі — усяго 87 паэтаў, празаікаў і публіцыстаў. Яны прадставілі звыш трохсот работ.
Ячаста бяру ў рукі яго ўжо зачытаны, у працёртых карычневых вокладках аднатомнічак, гартаю старонкі, перачытваю нанова некалі падкрэсленае, гляджу фотаздымкі і згадваю тое, што ўжо, відаць, ніколі не сатрэцца з памяці ды, на жаль, і не паўторыцца. Спявае радком і сама назва кнігі: «Лічыла дні зязюля» (1987). Скупой была яна, зязюля яго веку. Адмерала ўсяго няпоўных трыццаць сем гадоў. А пазнаёміліся мы, калі яму не было і сямнаццаці.
