Сеткавае выданне zviazda.by

Замацаванне маладых кадраў на сяле — адна з найважнейшых задач. Для яе вырашэння робіцца шмат: паляпшаецца інфраструктура, ручную працу спрашчаюць новыя тэхналогіі, будуецца жыллё з усімі выгодамі — не горшае за гарадское. Акрамя ўсялякіх «плюшак» вялікае значэнне маюць і іншыя фактары, у тым ліку чалавечы: стабільнае прадпрыемства, добры калектыў, падтрымка на ўсіх этапах і што немалаважна — давер. Усё гэта дапамагае маладым спецыялістам не проста хутчэй адаптавацца, але і развівацца, рэалізоўваць новыя ідэі.

Лепшых жанчын-кіраўнікоў краіны вызначаць па выніках рэспубліканскага конкурсу «Дзелавыя жанчыны», арганізатарам якога выступіла Федэрацыя прафсаюзаў Беларусі.

Ідэальных злачынстваў не бывае

Народжаныя сэрцам

Старэйшыя дзяўчынкі ў гэтай сям’і нарадзіліся 1 чэрвеня, у Дзень абароны дзяцей. Малодшыя — праз два гады, 5 чэрвеня. Усе чацвёра — Блізняты па знаку задыяка. І ў жыцці яны таксама блізняты: вельмі розныя, але заўсёды разам.

Маштабны творчы праект, які сімвалічна рэалізуецца ў Год беларускай жанчыны, закліканы паказаць сучасную жанчыну-працаўніцу, яе ўклад у развіццё грамадства, эканомікі і захаванне сямейных каштоўнасцей. Асаблівая ўвага арганізатараў — папулярызацыі прафесій, у якіх працуюць жанчыны, падтрымцы іх імкнення да прафесійнага росту і любові да сваёй справы, прадпрыемства і краіны ў цэлым.

Галоўны прынцып — справядлівасць

Вялікая Айчынная вайна пакінула пасля сябе мільёны пакалечаных лёсаў. Жорсткасць захопнікаў не ведала меж, яны нікога не шкадавалі. Пад гнеў гітлераўцаў патрапіла і сям’я Людмілы АБРАМОВІЧ, у госці да якой у вёску Ляпешкі Іўеўскага раёна завітала карэспандэнт «Звязды».

Свой прафесійны шлях Эла Барысава пачынала ў сістэме адукацыі. У 2011 годзе прыйшла працаваць ва ўпраўленне па працы, занятасці і сацыяльнай абароне Чэрвеньскага райвыканкама. Праз два гады ёй прапанавалі паспрабаваць сябе ў тагачасным Доме-інтэрнаце для дзяцей-інвалідаў з асаблівасцямі псіхафізічнага развіцця. Яна хутка пагадзілася і ні на секунду не сумняваецца ў правільнасці свайго рашэння.

Ужо гадоў 10 сям’я Грахоўскіх-Гірыновічаў жыве ў аграгарадку Пятрэвічы Навагрудскага раёна. «Здавалася, у Мінску ўсё складвалася, у нас была работа, жыллё. Іншыя, напэўна, і трымаліся б за сталіцу, але мы вырашылі пераехаць на радзіму мужа. Сёння я тут адчуваю сябе нават больш сваёй, чым ён. Бывае, што з мужам абмяркоўваем, ці правільна ўсё зрабілі, ці не шкадуем аб пераездзе? Ды ні кропелькі!» — дзеліцца ўладальніца ордэна Маці Вольга Грахоўская.