Навiны
Апошні ўрок дырэктара. Ці дырэктару?
У кампаніі людзей пажылых цяпер модна цяжка ўздыхаць ды перастаўляць націск у слове гадЫ, бо яны, калі шмат ды яшчэ з хваробамі, і сапраўды, здараецца, гАды... Не я адна, мусіць, забываюся, што рабіла ўчора вечарам, але добра памятаю тое, што было калісьці, у мінулым стагоддзі.
Бывае, праўда вочы коле...
Гэту гісторыю з сярэдзіны 60-х гадоў мінулага стагоддзя мне расказала суседка бабуля Вольга. Далей з яе слоў.
Калі заняў свой першы пост, не задзірай высока нос...
Прыродны газ многія называюць блакітным палівам. Нехта кажа, што гэта праз досыць яркі колер пры яго згаранні, нехта — праз тое, што для некаторых ён па-ранейшаму застаецца блакітнай марай, бо, здаецца, спраўдзіш яе і гора болей не зведаеш: ні табе дровы нарыхтоўваць, ні да печы іх насіць, ні потым попел выграбаць... Чысціня, цеплыня, камфорт.
Якое дрэва, такі і клін, які бацька, такі сын?
Праўду кажуць: не мела баба клопату — купіла парася.
Прыбіральня — ад слова «прыбіраць»
Не верыцца, але ж некалі далёка не ва ўсіх гарадскіх установах быў вадаправод, шмат дзе ў дварах, у так званых шпакоўнях, размяшчаліся выгоды.
Чаго не зробіш для Федзі?!
Гэта здарылася позняй вясной гадоў восем таму. Сужэнцы Генадзь і Марына не мелі клопату, як той казаў, — з’ездзілі на базар, купілі парсючка. А ўжо ж невялічкага, рабенькага, з доўгім лычыкам... Ну хоць карціну з яго малюй! Ніводнаму з папярэднікаў гаспадары мянушак не прыдумлялі, а вось гэтага Марына Федзем назвала.
Кашмар — гэта яшчэ не пажар?
Не бывае байкі без праўды, а яна сёння ў тым, што кожны лічыць сябе разумным, дакладней — разумнейшым за іншых. І дзеці ў яго таксама разумнейшыя. І завуць іх не проста Ала, Максім ці Алесь, бо гэта ж не «ваў», гэта ж ледзь не адстой, а Эльза, Макс або Алекс...
